We worden er zelf intussen heel erg moe van, maar we moeten u weeral lastig vallen met een fantastisch debuut dat al enige tijd ondergronds zijn weg zoekt naar een groter publiek. Nu is het Clap Your Hands Say Yeah dat schijnbaar uit het niets de popmuziek komt redden.
Clap Your Hands Say Yeah (CYHSY), kreeg voorbije zomer een juichende recensie van de Amerikaanse collega’s van Pitchfork. Een beetje hipcat of muziekjournalist (niet noodzakelijk synoniemen) merkt dat op, zoekt even uit welke platenfirma de boel zal verspreiden en vraagt of er een recensie-exemplaar voorhanden is. Die is er dan nog niet altijd: dergelijke albums worden meestal begin januari uitgebracht in deze contreien (zie ook The Arcade Fire, Arctic Monkeys, Bloc Party en verwacht u binnenkort ook aan gedoe rond The Kooks).
De meeste journalisten wachten dan braaf tot ze hun gratis CD’tje krijgen en schrijven even braaf tegen de officiële release een recensie waaruit blijkt dat ze de genialiteit van dit debuut al lang hadden zien aankomen op muziekblogs en webzines, terwijl de CD al een hele tijd importgewijs te krijgen was. Niets menselijks is ons vreemd, maar het gedoe rond CYHSY de voorbije weken, liet een dermate nare nasmaak na dat ons aanvankelijke enthousiasme voor dit uiterst fijne plaatje bijna bedolven werd onder een dégout voor zogenaamd onopvallende marketing.
Dergelijke groepen spelen namelijk ook steevast nauwelijks een maand na de release een reeds lang uitverkocht concert in als concertaal uitgeruste schoendozen als de AB Club en de Rotonde van de Botanique, zodat ook dat schreeuwerig aan de begeleidende bio toegevoegd kan worden. Het ontneemt ons eerlijk gezegd elke zin om een genuanceerd, beargumenteerd en spits geformuleerd oordeel over Clap Your Hands Say Yeah neer te schrijven, hoe fantastisch dit album ook is.
Ondanks de pijn aan de goesting, valt er heel wat te vertellen over Clap Your Hands Say Yeah, over het prachtige "Over And Over Again (Lost and Found)" bijvoorbeeld, dat op het eerste gehoor een Talking Heads-pastiche is, maar na enige beluisteringen als een warme rilling onder je huid kruipt. Of over "Details of the War" dat van weemoedige klaagzang open bloeit tot een hoopvolle hymne. We genieten al vele beluisteringen van de cheesy synthesizers en de tempowissels in "the Skin Of My Yellow Country Teeth" en de bezwerende bas en bliepjes in "Gimme Some Salt". Clap Your Hands Say Yeah is een album vol verrassingen en heerlijke muziekjes en dat schijnt men tussen het gehype door wel eens te vergeten.
Dit debuut heeft het urgente van The Arcade Fire, het arty popperige van de Talking Heads, de ogenschijnlijke chaos van Beck en de gruis van The Velvet Underground, op smaak gebracht met wat muziekdoosgepingel en Kurt Weill-cabaret. CYHSY is dus heel erg goed. Als u dat al wist, hoort u de CD al te hebben. Als u tot het Goddeau-oordeel heeft gewacht om naar de CD-boer te hollen: dank daarvoor, maar u moest al weg zijn.
