Als we bij menig muziekliefhebber zouden informeren in welk land de
fijnste plaatjes van de laatste jaren boven de doopvont werden
gehouden, zal Canada ongetwijfeld vaak als antwoord uit de bus
komen. Niet meer dan terecht overigens. Funeral van The Arcade Fire voerde
oververdiend vele eindejaarslijstjes van 2004 én 2005 aan en het
Amerikaanse label Sub Pop gaat in de zoektocht naar raszuiver
poptalent meer en meer zijn heil zoeken bij de noorderburen. Het is
een tactiek die vruchten afwerpt: we zijn amper bekomen van het
debuut van Wolf Parade (denk aan een passionele kruising tussen
Pixies en Modest Mouse) en met de nieuwe plaat van The Constantines
is het weer van dattum. ‘Tournament of Hearts’ heeft meer met z’n
titel dan met z’n hoes (vol stenen) te maken, want de zwoele mix
van grunge, punk en blues, gekruid met snuifjes soul en jazz, gaat
van de trommelvliezen recht naar het hart om dan niet meer los te
laten. In de dampende poel die de rockers uit Toronto creëren,
ontwaren we geen arty postpunk, maar wel reminiscenties aan het
grofkorrelige gitaargeluid van Afghan Whigs, Fugazi, Sonic Youth en
Spoon, in combinatie met de warme melancholie van Neil Young en
Calexico.
Al van bij het openingsnummer wordt duidelijk dat de stem van
zanger Bryan Webb de grote troef is van The Constantines. Zijn
vocalen klinken stoer en teder tegelijkertijd, alsof er binnenin de
man een constante strijd woedt tussen een onverschrokken brulboei
en een twijfelende, weemoedige ziel. In dit innerlijke tornooi zijn
er enkel winnaars, want de twee kanten van zijn persoonlijkheid
bezwangeren de plaat met een bijzondere aantrekkingskracht. In
‘Draw Us Lines’ plaveien strakke, repetitieve drums en Sonic
Youth-feedback de weg die Webb vol overtuiging bewandelt. Zoals bij
menige song op ‘Tournament of Hearts’ laten The Constantines het
nummer aan intensiteit winnen zonder uit te monden in de
gitaarexplosies die je als luisteraar verwacht. Een slimme zet want
in deze techniek zit het verslavende van deze plaat: je blijft
gedeeltelijk op je honger zitten maar tegelijkertijd snak je al
naar een volgende luisterbeurt.
Met ‘Hotline Operator’ en ‘Love in Fear’ grijpt de band ons nekvel
nog iets steviger vast door een samenspel tussen ingehouden gitaren
en de zangpartijen van Webb, die kalme passages afwisselt met
intense momenten waar de passie van afdruipt. The Constantines
laten de conventionele structuur van strofes en refreinen vaak
achterwege en kiezen meer voor een geduldige opbouw en spannende
ritmiek om de luisteraar beetje per beetje aan zich te binden. Ze
bewijzen daarmee dat ook eerder klassiek getinte rock
herkenbaarheid aan onvoorspelbaarheid kan koppelen. Wanneer de band
gas terugneemt, zijn ze echter op hun best. In het prachtige
‘Lizaveta’ doorkruisen koperblazers het prominente gitaar- en
drumwerk om de song nog aan overtuigingskracht te laten winnen.
“In that evil hour, with no defense, be sensitive. We were born
to live“, zingt Webb en hij lijkt het te menen. Ook in ‘Soon
Enough’ schemert een emotionele mengeling van hoop en verlangen
door in de stoere sound van de band. Webb laat zijn schuurpapieren
stembanden even rusten en zijn melodieuze zanglijnen worden
vergezeld door mooie backing vocals en heldere gitaarlijnen.
“Soon enough, work and love will make a man out of you“,
klinkt het serieus. De Canadezen zijn duidelijk de antipode van de
dandy want ook in de blue collar-blues van ‘Working Full-time’
wordt dezelfde arbeidsethiek gepredikt. Het nummer is een stevige
bluesrocker waar zowel Robert
Plant als Jon Spencer goedkeurend over zouden knikken.
Met hun derde plaat zullen The Constantines ongetwijfeld heel wat
hartjes voor zich winnen. Iedereen die houdt van goudeerlijke en
intense rock met een lange houdbaarheidsdatum moet ‘Tournament of
Hearts’ zeker een kansje te geven. In het steekspel met deze plaat
worden alle sceptische overpeinzingen namelijk als onervaren
schildknapen uit het zadel gelicht.
