Het antigif voor de overdosis geënsceneerde emoties en fake gevoelens die dagdagelijks de beeldbuis teistert wordt door The Constantines met Tournament of Hearts op een dienblaadje gepresenteerd. Hun hartentoernooi is immers niet de zoveelste reality-soap-variant waar een Botoxprins het hart van een o zo mooi prinsesje dient te veroveren.
Integendeel, Constantines-frontman Bryan Webb wist meteen enige romantische overpeinzing te doorprikken met de kurkdroge mededeling dat het desbetreffende toernooi feitelijk het Canadees kampioenschap curling voor vrouwen is. Fantastische sport, dus deze bekentenis deed niets af aan de charme van deze goudeerlijke derde langspeler van het in Toronto residerende gezelschap. Met twee, overigens uitstekend onthaalde platen en een nominatie voor de prestigieuze JUNO-awards in de achterzak diende de underdogpositie ingeruild te worden om in de spotlight van verwachtingen te staan die de ondertussen uitgebreide schare trouwe fans op hen projecteert.
Maar eerlijk is eerlijk, met deze derde worp was het geen liefde op het eerste gezicht. Het album, slachtoffer van compulsief uitstelgedrag bij het reviewen van Noord-Amerikaanse indierockers, verzeilde ergens in een uithoek van de cd-collectie. Vergeten, tot de mededeling deadline meermaals in het gezichtsveld kwam opduiken. Een stel verplichte luistersessies werden ingelast op de meest uiteenlopende locaties (de trein, het bos, de trein, de trein) zonder dat het album echt doordrong. Het was wachten op een finaal déclic-moment dat zich in alle intimiteit van de slaapkamer openbaarde. Akoestisch gepriegel op "Windy Road" bleek een interesse-opwekkende trigger, die, los van het album opererend, een soort Dylaneske on-the-road nostalgie weet te verwoorden over lang vervlogen tijden. Hoe onverdiend bleek het achteraf wel niet om pas bij de laatste track een steek van opwinding te voelen.
Dylan wordt buitengekieperd voor het iets minder gedateerd ogende neomarxistische revolutie-equivalant "Working Full-time", waarin zanger Webb met zijn op de Greg Dulli-geënte stem de brug maakt tussen pakweg Bruce Springsteen en Sonic Youth. In een tijd worden de merites van de fantastische 9-to-5-generatie nog maar eens op de korrel genomen en belandt het kapitalisme uiteindelijk definitief tegen het canvas als ten anderen male het dreigend repititieve "We Won’t Be Undersold" wordt ingezet. De human-intrestfactor schemert ook door in de aan eco-activiste Starhawk (wie?) opgedragen albumopener "Draw Us Lines". De paar noisy gitaarinterupties doen eens even vergeten dat dit eigenlijk maar een lamentabel nummer is waar iets te veel in het ijle wordt doorgedramd.
Nee, dan liever het poppier aandoende "Hotline Operator" dat de afgelopen maanden werd gereduceerd van een zeven minuten durende jam tot een kernachtige drie minuten heldere poprock, beloond met een opwindende uitbarsting van gitaargeweld. Met het credo dat een climax op zijn tijd altijd fijn is, wordt ook het niemanddalletje "Thieves" op een resonerende finale getrakteerd. Bij nader inzicht blijkt de kracht van het hele nummer gewoon te schuilen in die onderhuidse spanning die af en toe aan de oppervlakte komt om de argeloze luisteraar de speakers in te sleuren. Het is ook net de belofte op lawaai die gemist wordt op het naar eighties-kitsch refererende "You Are A Conductor".
The Constantines menen het en ze slagen erin dit muzikaal ook zo te vertalen in tien doorwrochte rockers waar intensiteit geen loos begrip is. Misschien niet altijd even uitgebalanceerd, maar toch blijft de plaat mooi overeind in de overvloed aan releases. Met een half oog op Fugazi en langzaam met je vingers de classic-rock lp’s aftastend kan je toch niets anders dan een en al oor zijn voor deze muzikale brok talent. Mogen ze nog vele harten op schoteltjes geserveerd krijgen.
