Ya te Digo :: Kill Switch

Ya te Digo (YTD) is al lang een geluidsfenomeen op het Iberische schiereiland. Met Kill Switchzet het Baskische YTD nu ook de aanval in op de Benelux. Strak als een leren broek en zonder minderwaardigheidscomplex. Zoals echter wel vaker gebeurt wanneer Basken ten aanval trekken, is ook in het geval van YTD collateral damage onvermijdbaar.

De Spaanse armada komt eraan. Althans zo lijkt het toch. Het is van Black Is Black van one-hit wonder Los Bravos geleden dat er nog eens leuke Spaanse rockmuziek naar het noorden kwam overwaaien. En dan spreken we toch al over tijden waarin VDB (niet de wielrenner) nog de lakens uitdeelde in België, en de dieren net niet meer konden spreken. Spanje is echter aan een inhaalbeweging begonnen met fijne labels als Astro Discos, met al even fijne experimentele noise- en rockbandjes als Manta Ray, 12Twelve, El Columpio Asesino, Schwarz, Camping en dus ook YTD.

Kill Switch is na Unruhe en het experimentele Doppler de derde zuigeling op rij en moet eindelijk de rest van Europa op de knieën dwingen. Hono, J.Arias en Oscar konden daarbij op de ervaring van Eli "Girls Against Boys" Janney rekenen die eerder al producerwerk verrichtte voor Ryan Adams, Auf der Maur, Enon en the Rapture.
Daar wringt echter het schoentje al. Ya Te Digo lijkt namelijk meer een livegroep dan een studiogroep te zijn. Plant ze neer op een podium en Bilbao (ja, daar komen ze vandaan) gaat ten onder aan grondverzakkingen. Drijf ze echter in een studio en hoogstens zal de bovenbuurvrouw komen vragen of de televisie niet wat stiller mag. YTD barst nochtans van de energie. Dat valt tussen de regels te lezen, maar letterlijk op papier staat het helaas niet.

Bovendien leidt het zangwerk te vaak een eigen leven. Dat is eerder een vaststelling dan het een probleem hoeft te zijn. Er zijn genoeg bewijzen van groepen die eeuwige roem hebben vergaard ondanks ondermaatse zang (cfr. Afghan Whigs), maar in het geval van YTD werkt het vaak storend.

Van melodieën schrijven hebben de Basken echter wél kaas gegeten. Muzikaal staan ze als een huis. Strak, complexloos, snedig en een beetje schizofreen. Noise, rock en new wave wisselen elkaar voortdurend af. Flarden oude U2, Placebo, Sonic Youth maar vooral Joy Division en het oude werk van New Order kleuren de plaat. Nummers als "All Souls", "Kiss Proof", "Synchrony" en "Bad Blood" zijn echte pareltjes. Een ware aanslag op de stilstaande mens. Niet toevallig zijn dit de meer door new wave geïnspireerde nummers.

Voor de andere zijde van Kill Switch hoeft echter niemand zijn slaap te laten. "Nadine" en "Xurrut Song" kunnen aardig boeien, "Thrilling Treshold" en "Ladi Luck" zijn niet slecht maar zullen nooit inslaan als een bom.

Verkort, Kill Switch is een fijne plaat van een beloftevolle groep maar er dringt zich nog enig slijpwerk op. Ya Te Digo dient knopen door te hakken over de koers die het zal varen en moet vooral… op het podium staan. Euskadi, euskadi!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

een × een =