Dead Meadow/Black Mountain :: 29 november 2005, Het Depot

Bind ons vast, sla ons, kietel onze tenen, confronteer ons met Hans Otten op een gabberbeat, onderwerp ons desnoods aan drie dagen eenzame opsluiting met een verzekeringsmakelaar, dan nog zullen wij stellen dat hardrock weer helemaal in is. Getuige de meer dan behoorlijke opkomst bij het Belgische concert van Dead Meadow en Black Mountain.

Zelfs de meest doorgewinterde muziekliefhebber vertoont kennishiaten ter grootte van een stevige kaas met gaten. Zo hadden wij nog nooit van Dead Meadow gehoord, een groep die nochtans al vele jaren naarstig aan de weg ploetert. Maar mensen, wat een prachtig lawaai! Al dient gezegd dat hun muziek drijft op een geijkt procédé: drummer speelt een vast ritme, bassist houdt zich strak aan een — meestal wel goede — baslijn en zanger/gitarist soleert er op los.

Die frontman had wel een zeer stevige voorliefde voor zijn wahwahpedaal. Met de ogen gesloten waanden wij ons derhalve in de vochtige kelder van een stel jonge snaken die net de distortionknop hadden gevonden, ergens jaren zeventig. Sterker nog: mede door het gejongleer met die wahwah dachten wij bij de strafste momenten van dit concert aan The Jimi Hendrix Experience, voorwaar een naam die kan tellen.

In het slotnummer gebruikten de graatmagere heren dan weer een Flangerpedaal, wat resulteerde in een sound die kan wedijveren met het opstijgen van de Space Shuttle. Vervolgens kondigde de frontman Black Mountain aan als Dead Mountain. Was er een wrijving? Konden Dead Meadow en Black Mountain na drie weken toeren door Europa elkaars bloed drinken? Moeilijk te zeggen. Anderhalf uur later stonden de groepsleden van Dead Meadow immers broederlijk samen met Black Mountain op het podium. Het maakte het raadsel er alleen maar intrigerender op.

Black Mountain dan. Bestaat er zoiets als terminaal onhip? Op basis van hun verschijning zou je denken van wel. De gitarist had een baard waar Vader Abraham niet van terug heeft. De volslanke zangeres kon qua gewicht rustig wedijveren met de zusjes van The Magic Numbers. Op de keper beschouwd is uiterlijk echter niet belangrijk als je muziek maakt met een teletijdmachine. Black Mountain betreft niets minder dan de reïncarnatie van een dozijn groepen uit de jaren zestig en zeventig: Led Zeppelin, Pink Floyd, The Velvet Underground en vooral veel Black Sabbath.

Al van bij het openingsnummer greep de groep onze onvoorwaardelijke aandacht. Stevige riff, een distortion van gewapend beton, bedwelmende sound. Black Mountain wist van bij het begin te intrigeren, greep je bij de ballen en liet slechts anderhalf uur later los. Dat begon al bij de klaagzang van "Don’t Run Our Hearts Around", op plaat een zeurderige mantra, live een heerlijke brok noise waar de instrumenten lustig op konden uitfreaken.

"Set Us Free" had evengoed van Pink Floyd kunnen zijn, al valt het te betwijfelen of zij deze psychedelica even opwindend naar ongekende hoogtes hadden kunnen stuwen. Herhaaldelijk noteerden wij significante verschillen tussen de prima debuutplaat en de live-versies ervan. Zo vormt "No Satisfaction" op plaat een a capella samenzang, live drapeerde de groep het nummer in een stevige stofzuigersound.

Ook "Faulty Times" klonk live een stuk dreigender dan op plaat. Dit was doorheen prikkeldraad naar het meisje van je dromen klauteren. Bij de single "Druganaut" pakte de groep uit met de grote middelen: de song klonk alsof je met een stethoscoop luisterde naar het opstijgen van een Boeing 737. "No Hits" baadde, mede door een dozijn effectpedalen, in een draaimolen van lawaai die je nog het best kan vergelijken met een dolle rit in de Rups op de kermis.

Het niveau van dit concert lag behoorlijk hoog. Misschien een beetje jammer dat zowel Dead Meadow als Black Mountain al van bij het begin de distortion op tien zetten. Het maakte dat beide groepen over bovenaardse vaardigheden moesten beschikken om naar een climax toe te werken. Soit. Elke rechtgeaarde muziekliefhebber van na 1970 zal het je op een briefje geven: wij zijn veel te laat geboren. Dit dubbelconcert was niets minder dan een retourtje naar het einde van de jaren zestig, het begin van de jaren zeventig, een tijdperk waarin het leven mooi en headbangen helemaal in de mode was. Zowel Dead Meadow als Black Mountain maken het soort teringherrie waar uw moeder een beroerte van krijgt; het beste bewijs dat de soundtrack van onze generatie eindelijk weer een beetje gevaarlijk wordt.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

drie × een =