Madeleine Peyroux

De Roma, Borgerhout
14 oktober 2005

Tien jaar terug was er geen krant of tijdschrift die géén
wervelende carrière voorspelde voor de toen 22-jarige Madeleine
Peyroux. Jong, mooi en vooral blank, klonk ze toch als een oude
zwarte blueszangeres die duidelijk de mosterd bij Billie Holliday
en Bessie Smith had gehaald. Peyroux leek vriend en vijand van het
genre te verbazen door haar rauwe, doorrookte en door drank
gebroken stemgeluid. Ze bleek inderdaad een blitzcarriere aan te
vatten door het ‘soundmixen’ van Billie tijdens een
filmvoorstelling. En in 1996 bracht ze het wondermooie ‘Dreamland’
uit. Een verzameling blues- en jazzcovers die zowel hedendaags als
uit-de-goeie-(maar dan de écht goeie)-doos klonk. Haar plaats aan
het uitspansel der groten was verzekerd.

Maar zo snel als de ster Peyroux rees, zo snel leek ze verdwenen.
Druk en stemproblemen zorgden voor een decennium stilte.

We schrijven 2005. ‘Careless Love’ wordt op de markt gezwierd. ‘Got
You On My Mind’, een samenwerking met mondharmonicaspeler William
Galison, verschijnt eveneens. And it’s history repeating.
Elk magazine prijst Madeleine de hemel in. Ze doet tweemaal ons
land aan. Eén keer voor een zeer beperkt VRT-publiek, één keer
tijdens ‘Klinkers’. Ze verschijnt op nationale tv om het eindnummer
in één van de Laatste Shows
(http://www.delaatsteshow.be/video/files/315/breed.wmv) te
verzorgen. Ze is terug.

Op 14 oktober 2005 concerteerde ze in een uitverkochte Roma in
Borgerhout. Deze oude, halfgerestaureerde bioscoopzaal biedt een
ideaal decor voor de rokerige nachtclubmuziek van Peyroux. En
toch…
Met enige vertraging verschijnt de begeleidingsband op het podium.
Stuk voor stuk gerenommeerde sessiemuzikanten. Peyroux gaat
alleszins al niet in slecht gezelschao op stap. En dan verschijnt
zij. Een ietwat frêle jonge vrouw. De band heeft ‘Dance Me To The
end of love’ van Cohen en van Peyroux’s laatste ingezet. De toon is
gezet. Maar dan valt Peyroux in alsof ze vier maten te laat is.
Even schrikken. Haar stem is dik in orde, maar de mix van
instrumenten en vocalen zit niet compleet correct. Ze werkt zich
zonder veel moeite (en dat is positief bedoeld) doorheen enkele
nummers van ‘Careless Love’ en brengt nagenoeg drievierde van
‘Dreamland’. Elk nummer krijgt eenzelfde behandeling: eerst
passeert het gezongen deel de revue, daarna krijgt een muzikant z’n
obligate solo cadeau, waarna nog één keer het refrein passeert.
Slecht? Neen, helemaal niet, maar soms een beetje inspiratieloos.
Dat de zaal te groot was om de muziek helemaal tot haar recht te
laten komen, zal meegespeeld hebben. En toen Peyroux een grap
maakte waar nagenoeg niemand mee lachte, jah, was dat ook niet de
ideale toonzetter. De pauze was helaas ook al zo’n
sfeerbreker.

Maar er vielen razendknappe momenten te rapen. Een prachtige versie
van het sowieso fantastische ‘Between the Bars’ van Elliott Smith
bijvoorbeeld. Peyroux die zich van bar tot bar sleept en de
loomheid van de tekst perfect vocaal benadert. ‘You’re Gonna Make
Me Lonesome When You Go’, aangekondigd als “We’ll do the Dylan
song now
“, is op cd al een tour de force, live geraakt ze er
evengoed mee weg. Het hoogtepunt was misschien wel ‘J’ai deux
amours’, bekend van Josephine Baker, en het enige nummer dat na de
eerste strofe al applaus kreeg. Zacht gezongen en vol melancholie.
Peyroux heeft het vast en zeker, al was dat niet altijd even
duidelijk in het complete concert.

Madeleine Peyroux blijft voor mij een geweldige zangeres en
vertolker, maar geef mij op dit moment maar de cd’s in plaats van
de liveversie. Of ‘t zou live moeten zijn in bijvoorbeeld de
AB-club. Of beter nog: de Hotsy Totsy in Gent. Da’s een
concertplaats waar ze zich haast thuis zou moeten voelen. Intiem,
klein, rokerig, donker en goed voorzien van drank. Want zo klinkt
ze ook.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

18 − acht =