Het zevende deel in Dylans officiële bootlegreeks is meteen ook de soundtrack bij de Dylanbiografie van Martin Scorsese. Twee goed gevulde cd’s documenteren Dylans jonge jaren met bijna uitsluitend onuitgegeven materiaal van de grootmeester.
Laten we collega (jbo) volgen en even de religieuze toer opgaan. Toen God zelve vlug zijn geboden op een paar steentjes kribbelde en aan Mozes gaf, verbood Hij ten strengste om afgoden te vereren. Voor recensenten geldt dit dubbel en dik. Blinde idolatrie is de grootst mogelijke smet op het blazoen, een barst in de aura van objectiviteit en kritische ingesteldheid. Toch kunnen we het niet ontkennen: Bob Dylan is ons idool. De laatste der Grote Helden uit onze jeugd, sinds Johnny Cash het voor bekeken hield. Op een iets lager niveau, dat van de Grote Bewondering, staat onder meer Martin Scorsese. U kunt zich onze opwinding voorstellen toen we hoorden dat Scorsese een biografie over Dylans vroege jaren zou maken. Een meesterwerk dat we intussen ademloos hebben uitgekeken. En wat meer is, de soundtrack is minstens even goed.
No Direction Home: The Soundtrack bevat vooral alternatieve takes en liveversies van bekende songs. De nummers vatten, net als Scorsese’s film, perfect de evolutie die Dylan als artiest doormaakte tot halverwege de jaren zestig. Nummers als "Rambler, Gambler", de Woody Guthrie-cover "This Land Is Your Land" en het aan diezelfde Guthrie opgedragen "Song To Woody" tonen Dylan als de schuchtere, traditionele folkzanger die naar New York was getrokken om in de voetsporen van zijn helden te treden. In nauwelijks enkele jaren tijd groeide de jongeman in de ogen van zijn publiek uit tot de troubadour met een boodschap. Een hele generatie jongeren hoopte dat Dylan hen zou voorgaan in hun protest. De koning van de protestsong wordt afgebeeld met ijzersterke liveversies van onder meer "Masters Of War", "A Hard Rain’s A-Gonna Fall" en "Chimes Of Freedom".
De man die samen met Joan Baez zong voor hetzelfde publiek dat Dr. Kings "I have A Dream"-speech aanhoorde, wilde echter nooit in het hoekje van de politieke zangers gedrumd worden. Dylan keerde zich af van de folkies en hun flower power-idealen en stortte zich met meer overgave dan ooit op de elektrische muziek. De stomende liveversie van "Maggy’s Farm" op het Newport Folk Festival luidt de koerswijziging in, het begin van het grote verraad voor velen. Het publiek dat kwam om een folkzanger aan het werk te horen, reageert vertwijfeld en ontgoocheld, maar Dylan lijkt zich erg goed te amuseren. Ook de alternatieve versies van nummers als "Tombstone Blues" en "Highway 61 Revisited" laten een artiest horen die zich de blues eigen heeft gemaakt. De tweede cd van deze soundtrack bewijst dat het begin van Dylans elektrische periode verre van zijn slechtste was. Zo blijft "Ballad Of A Thin Man" een van de beste nummers die we ooit hoorden en de doorleefde vertolking die we hier terugvinden, draagt daar alleen maar toe bij. De soundtrack wordt afgesloten met de beruchte Judasversie van "Like A Rolling Stone". Een man in het publiek schreeuwt Dylan een bijtend "Judas" toe, waarop de artiest zich tot zijn band richt met een laconiek "Play it loud" en een van de meest memorabele livemomenten in de muziekgeschiedenis inzet.
Een beetje Dylanfan zal het overgrote deel van de nummers op No Direction Home: The Soundtrack al in een of andere versie in het bezit hebben. En toch is deze dubbel-cd bijzonder relevant. Veel meer dan een soundtrack is dit een overzichtelijk portret van een jonge artiest. Maar los van de historische betekenis is deze plaat ook louter muzikaal meer dan de moeite waard. Tussen de eerste, aarzelende folkdeuntjes en het haast extatische "Like A Rolling Stone" zitten enkele werelden van verschil, maar overal is het schijnbaar onbegrensde talent van Dylan duidelijk aanwezig. Bovendien schetsen de vele livevertolkingen perfect de opwinding die ontstaat telkens een goede Dylan een podium bestijgt. Kopen dus en vergeet vooral ook niet de schitterende dvd van Scorsese in huis te halen.
