Grandaddy :: Excerpts From The Diary Of Todd Zilla (e.p.)

Terwijl zowat het halve westelijke halfrond van de muziekwereld op een opvolger van het magistrale Sumday zit te wachten, presenteert Grandaddy ons nog maar eens een aperitiefje van het huis. Excerpts From The Diary Of Todd Zilla vervult die functie vlotjes, maar wie verborgen schatten zoekt zal vermoedelijk op de hoofdschotel moeten wachten.

Na de weinig opwindende Artist’s Choice: Below The Radio-verzameling van music we like die Grandaddy vorig jaar in de rekken dropte, heeft Jason Lytle nog maar eens een tweede tussendoortje klaargestoomd voor al wie deftig hongert naar de volgende Grandaddy-plaat. Aardig van de man met de pet, maar wie zich afvraagt of die opvolger van Sumday er niet beter wat sneller kan komen in plaats van nóg maar een smaakmakertje, zal zeker niet alleen met die gedachte rondsjokken.

Voor een tussendoortje is Excerpts From The Diary Of Todd Zilla nochtans niet al te luchtig opgevat. De ep is een terugkeer naar de conceptplaat à la The Sophtware Slump, maar zoals de titel maar al te uitvoerig uitschreeuwt vinden we in de plaats van ’Jed The Humanoid’ deze keer ene Todd Zilla als middelpunt van de nummers. De bitterzoete mix van verloren dromen en verdoken verlangens die Grandaddy altijd in de koffer heeft steken, blijft echter dezelfde.

Hoewel opener "Pull The Curtains" nog wat Sumday-koren in het veld heeft staan, is … Todd Zilla, niet alleen door de conceptuele inslag, meer een opvolger van The Sophtware Slump. De synthesizers nemen terug meer het voortouw dan op Sumday en het grandioze, zuivere geluid heeft opnieuw plaats geruimd voor het korrelige ouderwetse van het oudere Grandaddy-werk.

Helemáál overtuigen doen de zes overige nummers van de e.p. eigenlijk niet, of toch niet op de manier waarop een mens dat ondertussen van Grandaddy mag verwachten. Stuk voor stuk zijn het aardige, wat typische Jason Lytle-brouwsels, maar de groeimarge van elk nummer doorheen verschillende luisterpogingen is beperkt en de weerhaakjes van de eerste rijping zijn niet al te scherp. Geen verbluffende bloempjes die in hun eenzaamheid de aandacht trekken op … Todd Zilla, maar ook geen bedrekte paardebloemen.

Zo heeft vooral "At My Post" halverwege nog een bloedstollend minuutje te beur voor wie zich eerst door een niet bijster aanstekelijk kermiswalsdeuntje wil wagen. Ook naar het einde toe neemt het nummer Neil Youngs Harvest meer dan ooit mee op de wagen. "A Valley Son (Sparing)" wil ook nog wel eens een extra bochtje naar schoonheid nemen, maar mist afwisseling en textuur.

Daarna is het, op de afsluiter na, allemaal een beetje té Grandaddy. "Cinderland" leunt een beetje te veel op de synthesizer en slow-tempo aanpak van The Sophtware Slump om nog echt spannend te zijn, en ook het kille "F**ck The Valley Fudge" en het licht gestoorde "Florida" halen te veel gebruikte konijnen uit de Grandaddy-hoed. Met "Goodbye?" wordt de bloemlezing uit Todd Zilla’s dagboek echter wel mooi afgesloten: de trucjes blijven netjes in de koffer, en gewapend met een gemoedelijke gitaar en een openbloeiende finale perst Grandaddy er nog een origineeltje uit.

Het zou niet de eerste keer zijn dat een hongerig mens zijn diner vergalt door zich met schuimwijn te pletter te zuipen en zijn maag vol te stampen met TUC-koekjes en toastjes. De Excerpts From The Diary Of Todd Zilla zijn dan ook niet te verwarren met de hoofdschotel die er nu toch stilletjes aan zal moeten komen. De fans mogen het aperitief natuurlijk niet missen, maar andere liefhebbers worden aangeraden pas aan tafel te schuiven wanneer het échte feest begint.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

14 + 3 =