From Autumn To Ashes :: Abandon Your Friends

Na orkaan Katrina wordt het hoog tijd voor een deugd doend windje
in de Amerikaanse muziekwereld, want de kwaliteit die tegenwoordig
van de States komt overwaaien, is bijwijlen erbarmelijk. Na
Fear Factory, Chimaira en Funeral for a Friend is het nu de beurt
aan het uit New York afkomstige From Autumn To Ashes om een mindere
plaat af te leveren. In tegenstelling tot wat ik eerder beweerd
heb, had mijn collega-recensent Joost het een tijdje geleden bij
het rechte eind : Hours van FFAF
is wel degelijk platte kak en ‘Abandon Your Friends’, de nieuwste
From Autumn To Ashes, is jammer genoeg van hetzelfde laken een
pak.

Dat de muziek van From Autumn To Ashes een kwelling voor de
nekspieren kón zijn, bewees het met ‘Too Bad You’re Beautiful’ en
‘The Fiction We Live’, twee schijfjes tjokvol agressie en melodie
die de band in no time naar de top van de emo – en
metalcorescene projecteerden. Typisch voor hun sound was de
wisselwerking tussen brulboei Benjamin Perri en de meer emotionele
inbreng van zanger/drummer Francis Mark, een contrast dat op
‘Abandon Your Friends’, weliswaar in sterk verbasterde vorm, nog
steeds aanwezig is. Daar waar From Autumn To Ashes vroeger binnen
één en hetzelfde nummer op zoek ging naar extremen, heeft het daar
nu dik drie kwartier en een dozijn songs voor nodig. Naar eigen
zeggen heeft de band haar unieke geluid willen ‘perfectioneren’
door de hevige moshpartijen nóg heviger en de gevoelige passages
nóg emotioneler te maken, met als resultaat een zeer onevenwichtige
plaat die exclusief bestemd lijkt te zijn voor de minder begaafden
onder ons…

‘Abandon Your Friends’ begint nochtans allesbehalve slecht met het
door Benjamin Perri volgebrulde ‘Where To Draw The Line’ en ook
‘Vicious Cock Fight’ is één van de betere (lees: hardere) songs die
de plaat rijk is. ‘The Funny Thing About Getting Pistol Whipped
Is…’ en ‘Placentapede’ kunnen dan weer als typisch From Autumn To
Ashes bestempeld worden : de heerlijk bulderende metalcore,
gelardeerd met subtiele stukjes emo bewijzen dat ze nog steeds als
de beesten kunnen rocken wanneer mottigaard Perri en Francis Mark
sámen de honneurs waarnemen. So far, so good, zullen
sommigen – terecht – denken, ware het niet dat er nog een knoert
van een adder onder het gras schuilt: op deze nieuwe staan namelijk
ook een handvol songs waar de inbreng van Benjamin Perri sterk
geminimaliseerd wordt en zanger/drummer Mark quasi alle vocals naar
zich toe trekt. ‘Kansas City 90210’ en ‘Inapprope’ vallen bij mij
onder de categorie barslecht, grotendeels omdat de
soit-disant emotionele zang van Perri eerder als
tenenkrommend gemekker overkomt en de songs elke vorm van spanning
en emotie moeten ontberen. Toegegeven, ook op de twee voorlopers
van ‘Abandon Your Friends’ stonden rustige nummers, maar volgens
mij was het songmateriaal op dát ogenblik gewoon stukken
beter.

Ik heb dit jaar al betere emoplaten gehoord en eentje daarvan was
zelfs uit dit Belgenlandje afkomstig (remember The Maple Room). Met pijn in het hart
moet ik dan ook toegeven dat From Autumn To Ashes zijn
voortrekkersrol is kwijtgespeeld en op achtervolgen is aangewezen.
Dé teleurstelling van 2005!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twee × vijf =