Cocorosie :: 13 september 2005, AB

Cocorosie is blijkbaar Big in Belgium. Dat ze de AB wisten uit te verkopen was op zich al opzienbarend, de reactie van en wisselwerking met het publiek nam de resterende twijfels weg. De zusjes Casady slaan aan, en dat volkomen terecht.

De groep wordt aangekondigd onder de noemer "minimalisme", een van de kernbegrippen van het lopende Klara-festival. Het is op het eerste gezicht ook een goede omschrijving voor de muziek van de zusjes Casady. Ontmantelde folkmelodieën doorspekt met uit het leven gegrepen soundbytes en een occasioneel babystemmetje. Toch lijkt het optreden zich niet te willen schikken in een minimalistisch keurslijf. Sierra en Bianca brachten bijvoorbeeld heel wat volk mee: een beatboxer in meisjeskleding, een vrouwelijke DJ, een danser en een violist die verdacht veel weg heeft van Patrick Wolf.

Op het podium staan naast de instrumenten ook tafeltjes, stoelen en flesjes water. Het gezelschap lummelt eerst nog wat rond tot de danser begint te breakdancen. Het grote scherm achteraan begint flarden animatie te vertonen en de show kan beginnen.

Met opener "The Sea Is Calm" begint Cocorosie meteen met een nummer van het nieuwe Noah’s Ark. De meisjes wiegen hun publiek mee met de golven en al snel ademt de hele zaal samen in een haast hypnotische staat van bewustzijn. Op bevel maakt iedereen de gekste oerwoudgeluiden om een song kracht bij te zetten. Als een kinderstemmetje wat later vraagt "Where am I?" komt het gevoel haast herkenbaar over. Hoe zijn we in hemelsnaam in deze overdonderende jungle terechtgekomen? Als antwoord speelt de groep een betoverend mooie versie van "Candy Land", het eerste nummer dat ze spelen van debuut La Maison De Mon Rêve. Het is een welgekomen houvast.

De daaropvolgende drie kwartier blijft Cocorosie betoveren. "By Your Side" en "Lyla" treffen doel. "Beautiful Boyz" blijft ook zonder Antony moeiteloos overeind en zorgt voor een voorlopig hoogtepunt.

Af en toe schiet een geluidje wat te vals uit de boxen of is het allemaal een beetje teveel van het goede. Terwijl de meeste nummers haast ongemerkt aan elkaar worden gebreid, valt voor "Bare Hides And Buffalo" een atypische, bijna ongemakkelijke stilte. Het zijn slechts kleine zwakkere momenten, die snel weggeveegd worden door het ijzersterke geheel.

Na ongeveer een uur betoverende magie beslissen de Casady’s dat het allemaal wel wat actiever mag. Plots staan ze met z’n allen recht en heft de DJ de hiphopbeat van "Noah’s Ark" aan. Wat volgt is een ijzingwekkend sterke opvoering van het titelnummer. Het optreden, dat al zoetjesaan prachtig genoemd mocht worden, krijgt er in zijn laatste minuten een lading energie bij die het hele gebeuren tot één grote uitspatting van collectieve vreugde verheft. Staande ovatie dus, en de gladiatoren terug het speelveld oproepen voor een welverdiend bisnummer.

"Do you like techno?" wil de beatboxer daarvoor weten. Het publiek reageert niet echt enthousiast, maar de man is niet uit zijn lood te slaan. "You will like our techno," knipoogt hij veelbelovend. "Tekno Love Song" blijkt godzijdank geen losgeslagen technonummer te zijn, maar een waardige apotheose voor een memorabele avond. Alsof het allemaal nog niet voldoende is, beginnen de zussen daarna een minuut of twee stevig te rappen, wat hen nog goed lukt ook.

"This is Cocorosie!" roept de beatboxer nog enkele keren terwijl hij het podium definitief verlaat, om een allerlaatste keer te onderstrepen dat deze groep zich niet verstopt achter enkele bizarre geluidjes, maar open en bloot de confrontatie aangaat, en wint. De aura die op het podium rond het duo hangt is sexy, ze omringen zich met de juiste mensen en samen maakt het gezelschap er een magische trip van. Deze mensen zijn duidelijk op veroveringstocht, en met sterke songs en een ijzersterke performance moet en zal hen dat ook lukken.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

3 × 3 =