Lang geleden dat we nog iets van Madness hoorden. Enkele jaren geleden was er, geheel Abbagewijs, nog een musical met hun songs, maar voor de rest bleef het stil. Niet meteen tekenen van een groep op het toppunt van zijn roem dus. The Dangermen Sessions Volume One zal wellicht de hoogdagen niet doen herleven.
Veel kans dat u in de jaren tachtig ofwel voltijds uw luier aan het bevuilen was, ofwel onder de zwarte make-up op uw kamer om Ian Curtis en de wereld in het algemeen zat te treuren. Bijna geen kat die zich herinnert dat de eighties naast new wave en bubblegumpop ook uitstekende ska voortbrachten. In tegenstelling tot militante genregenoten als The Beat en The Specials, had Madness maar weinig behoefte aan sérieux. Als het niet zo’n irritante term was – bijvoorbeeld omdat allerlei BV-nitwits zichzelf ermee plegen te omschrijven – , zouden we Madness kunnen definiëren als prettig gestoord. En toch heeft zelfs de grootste vleermuis "Our House" wel eens in het geniep meegeneuried.
The Dangermen Sessions Volume One, de zoveelste studioplaat van de Britten, is iets speciaals geworden. Madness heeft dertien covers van hun eigen muzikale voorbeelden op een plaat gepleurd. Een soort eerbetoon aan de helden, zeg maar. De vraag is wie er op deze plaat zat te wachten. Geen enkele song voegt werkelijk iets toe aan het origineel en ook de keuze van de nummers roept af en toe bedenkingen op. Het valt ons moeilijk om dit album als iets anders te zien dan een goedgespeelde gimmick. Op een themafuif in uw plaatselijk jeugdhuis zou het zevental met deze nummers hoge ogen gooien. Om de plaat te kopen, kunnen we echter geen enkele reden bedenken.
Of het zou moeten zijn dat u een warmloopt voor een skaversie van The Kinks’ "Lola". Het origineel zelf klinkt al als een parodie op zich en de versie van Madness brengt wat dat betreft weinig beterschap. Niet bepaald iets waar wij onze zuurverdiende centjes aan willen besteden. Dat geldt ook voor songs als "Shame & Scandal" en Desmond Dekkers "Israelites". Nummers die enkel geschikt zijn voor rokerige kelders met grote hoeveelheden wacky tobacco. "So Much Trouble In The World" klinkt dan weer best aardig, maar komt nooit in de buurt van Bob Marley’s origineel.
Slechts een paar nummers op The Dangermen Sessions Volume One konden onze aandacht langer dan een minuut vasthouden. Van de fijne bewerking van Prince Busters "Girl Why Don’t You" werden we zowaar een tikkeltje blijmoedig. Ook met "You Keep Me Hanging On", origineel van Diana Ross en haar Supremes, komt Madness aardig weg. Verder is er weinig dat deze plaat uit een enkele reis naar de koopjesbakken kan houden. Ergens tussen de Top Hits van vorig jaar en panfluitversies van Beatlessongs wellicht. We hadden het moeten weten: een groep die al tien jaar zijn eigen festival, Madstock, organiseert om bovenaan een affiche te kunnen staan, heeft waarschijnlijk zijn beste tijden achter zich.
