The Dresden Dolls :: ”Vaak weet ik ook niet waar mijn songs over gaan”

Nauwelijks een jaar geleden was The Dresden Dolls nog een klein groepje waar geen kat van gehoord had. Toen verscheen hun ijzersterke debuutalbum en kende iedereen dat speelgoedmelodietje van "Coin-Operated Boy". Straks doet het duo de grote festivalpodia aan, eerst gingen wij nog even langs voor een diepe blik in de ogen van zangeres-pianiste Amanda Palmer.

Afgaand op de podiumprésence van The Dresden Dolls verwachtten we halvelings een soort Helga van Herr Flick te ontmoeten. En jawel: ook Palmer heeft een voorkeur voor jaretellen. Vandaag houden die echter gewoon twee lange grijze sokken op. Boven haar jeans. Het is een bizar gezicht, maar nog vreemder zijn de kronkelige lijntjes op de plaats waar haar wenkbrauwen horen te zitten: "tattoo of tekening?", zo vragen we ons af. We proberen onze blik bij de les te houden en stellen dan maar wat onschuldige vragen. Voor de rest blijkt Palmer immers een onverwacht aardige, jonge Amerikaanse meid zonder veel kapsones. Hoe komt een mens dan bij een beeldtaal terecht die rechtstreeks aan Cabaret en de Weimar-republiek refereert?

Palmer: "Dat lag niet aan één specifiek boek of één bepaalde film. Ik vond eenvoudigweg aansluiting bij die periode. Ik maak muziek op de piano sinds mijn tiende en toen ik 15 was schreef ik mijn eerste echte song. Maar eigenlijk luisterde ik niet veel naar pianomuziek. Ik vond niets dat leek op wat ik zocht, tot ik Kurt Weil ontdekte op mijn zeventiende: dat was een openbaring. En ook Brechts stukken vertelden me iets dat ik al lang zocht. In diezelfde tijd had ik ook nog eens een Duits vriendje. En zo viel de puzzel in elkaar."
"Mensen — en zeker kunstenaars — hebben nu eenmaal de neiging terug te grijpen naar een bepaald tijdperk: de twenties, de sixties,… Periodes waarover je kunt fantaseren alsof ze het perfecte tijdvak waren om in te leven. Ik vind dat gevoel terug in die Weimartijd."

enola: Met wat goeie wil zijn er ook vergelijkingen te maken tussen de opkomst van de Nazi’s toen en het huidige politieke klimaat.
Palmer: "Interessant genoeg wel. Ik heb me dat lange tijd niet gerealiseerd, maar er zijn parallellen te trekken. Het politieke klimaat in de Verenigde Staten is verschrikkelijk. Iedereen in mijn omgeving is ongelofelijk gefrustreerd over de politieke stand van zaken en dat sijpelt door in de kunst die ze maken. Mensen zoeken naar een uitlaatklep: als het niet artistiek is, dan zoeken ze toch naar een soort van vrijplaats waar ze elkaar kunnen vinden. Je merkt dat mensen terug hongerig worden naar kunst die iets eerlijks probeert te vertellen, die niet bang is om anders te zijn en politiek durft te zijn."

enola: Kunst gedijt goed in moeilijke tijden?
Palmer: "Als de zaken moeilijk worden, is kunst al eens een toevluchtsoord: voor de kunstenaars zelf, maar ook voor het publiek. Zeker als alles in twijfel wordt gesteld en mensen sterven, in tijden waarin we kampen met terrorisme en wanneer we in situaties terechtkomen die we daarvoor niet kenden. Dan is er plots een breder perspectief: als je je begint af te vragen waar je voor vecht en waar het allemaal om draait, dan kom je al eens bij kunst terecht, niet?"
"Dat is ook erg inspirerend voor ons, als we op tour zijn: deels preek je voor eigen parochie, studenten en kunstenaars, maar steeds vaker — en dat is het enige sprankeltje hoop dat we hebben, vrees ik — bereiken we jongeren wanneer we toeren in de VS. Jonge mensen die alles nog aan het uitzoeken zijn. Ze hebben de waarheid niet in pacht. Het is fijn om die kids in het conservatieve Midwesten wild te zien worden van een creativiteit waarvan ze het bestaan niet eens vermoedden, en waar ze op een of andere manier deel van uit willen maken. Dat is ongelofelijk motiverend voor ons. We zijn niet uitgesproken politiek geëngageerd, maar ik denk niet dat expliciete statements evenveel impact hebben als gewoon duidelijk maken dat het mogelijk is intelligente kunst te maken."

enola: In "Bad Habbit" zing je zonder schroom over zelfverminking. Ik kan me voorstellen dat je van the kids dan wel eens reacties van herkenning krijgt?
Palmer: "Het grappige aan die song is dat ze zo misleidend is. Jonge fans denken inderdaad nogal evident dat ze over zelfverminking gaat, maar dat is niet zo. Ik heb het alleen maar over mijn slechte gewoonte om het vel rond mijn nagels af te bijten. Kijk maar (duwt haar handen in ons gezicht, en inderdaad. mvs). Toen ik achttien was deed ik dat erg vaak, tot bloedens toe. Ik heb die song toen als een vorm van catharsis geschreven: ’ik zet me achter mijn piano en ik ga dat probleem aanpakken’. En toen drong het tot me door waarom ik dat deed – voornamelijk uit stress. En het is nogal vaak om dezelfde reden dat mensen in hun polsen gaan kerven."
"Van zodra ik me realiseerde dat het verkeerd kon worden begrepen, ben ik dat niet uit de weg gegaan. Zo gaat het vaak met songs: je begint over een iets te schrijven en halverwege dringt tot je door dat er een heel andere betekenislaag onder schuilgaat. En daar ga je mee spelen, zodat een song tegelijk over vier dingen gaat. Zo ging het ook met "Half Jack" en "Truce". Ik vind het geweldig om dat met mijn songs te doen. Ze behandelen sowieso toch nooit maar een enkel onderwerp, soms schrijf ik zelfs songs waarvan ik zelf helemaal niet weet waar ze over gaan."

enola: Een interviewer omschreef je ooit als een van de meest zelfbewuste vrouwen in de rock. Naast Tori Amos, voegde hij daar aan toe.
Palmer: "Zelfbewust? Ach zo. Normaal voelt dat woord als een belediging aan: het doet me denken aan mensen die zich veel te bewust zijn van hun voorkomen: of hun haar wel gestileerd slordig genoeg ligt en zo. Ik probeer net om niet zo te zijn. Voor de rest is iedereen op een of ander niveau zelfbewust en ik ben al heel mijn leven erg bewust van mezelf. En dat besef ik ook: ik worstel er voortdurend mee in mijn nummers. Hoe kan ik dat doen zonder te eerlijk te zijn? Hoe breng ik de boodschap over dat het niet om je voorkomen gaat, zelfs al dragen we make-up? Dat je je niet moet wentelen in je ongeluk, maar er over moet nadenken en er op die manier bovenuit moet groeien? Een catharsis hebben en tegelijkertijd zingen hoe ellendig het allemaal is? Het is koorddansen als je besluit om je zelf bloot te geven. Je loopt het risico daar ook op te worden op afgerekend, maar ik verkies dat telkens weer boven een vervelende love-song, dat is te gemakkelijk."

enola: Dat lijkt me een constante in je nummers: je personages zijn bijna onveranderlijk vrij onuitstaanbare bitchy wichten, maar tegelijk voel je dat ze onderhuids om affectie smeken.
Palmer: "Zeker. Ik geef toe dat ik zelf door zo’n fase ben gegaan en veel soortgelijke mensen ken. Net als veel van onze fans — veel tieners in het algemeen — worstelde ik met die negatieve gevoelens en de vraag hoe ik meer kon zijn dan dat negatieve zwarte gat dat aandacht nodig had. Vooral daarom begon ik songs te schrijven: ik wilde die gevoelens onder controle houden en ze tegelijk tot een voordeel omsmeden."

enola: Je lijkt me dan ook een heel klein beetje een dramaqueen, niet? Is Brian (Viglione, drummer) het nuchtere tegengewicht?
Palmer: "Dat is een hilarische interpretatie: Brian is een veel grotere dramaqueen dan ik. Maar dat is het probleem met muziek en persoonlijkheid: omdat ik focus op bepaalde thema’s en personen in mijn songs, denken mensen dat ik een dramaqueen ben. Terwijl ik eigenlijk een heel ontspannen mens ben."

enola: Brian leren kennen was wel het laatste puzzelstuk vinden, zei je ooit?
Palmer: "Het punt met Brian is: we drukken ons exact uit zoals we willen, zonder ons iets aan te trekken van wat mensen zeggen. En we proberen niets te zijn wat we niet zijn, we plooien ons niet naar wat populair is. Het is simpel: ik heb deze songs geschreven, Brian drumt ze. Dat is het. Als mensen het lusten is dat fijn, zoniet: fuck them. We menen elk woord en elke noot die we on stage brengen. Dat was ook het mooie aan Nirvana: je zag ze spelen en je geloofde ze ook. Meer dan drie mensen die op een podium muziek maakten en hun ziel erin gooiden was het niet. En dat is wat wij ook doen."

enola: Jullie doen het wel een stuk theatraler. Kurt Cobain wilde net muziek maken wars van alle theater.
Palmer: "Ja, maar zie waar ze eindigden. Eigenlijk vochten ze tegen zichzelf. Soms droegen ze zelfs jurken op het podium, net omdat ze duidelijk wilden maken dat de muziek aan elke uiterlijkheid voorbij gaat. En dat is ook ons punt: we zouden vanavond naakt het podium op kunnen gaan en nog steeds dezelfde show brengen. Maar als je het wil weten: make-up en kostuums vinden we gewoon plezierig. Zowel Brian als ik verkleden ons al graag sinds we zes zijn. Ik heb er zelfs nooit ernstig over nagedacht, tot ik het aan interviewers moest uitleggen. Het was gewoon iets dat we spontaan deden."
enola: James Dean Bradfield van de Manic Street Preachers vertelde over de legeruniformen die ze droegen tijdens de Holy Bible-tour dat het — in tegenstelling tot wat je zou denken — veel gemakkelijker is om jezelf achter zo’n kostumering te verstoppen dan gewoon als jezelf op de planken staan.
Palmer: "Daar heeft hij groot gelijk in."

enola: Je leest veel rockbiografieën. Stel dat er één komt over de Dresden Dolls, welk soort biografie zou het zijn: een The Hammer Of The Gods-achtig lexicon van excessen, het from hero to zero-verhaal,…?
Palmer: "Geen van beiden denk ik. Mijn schrijfsels in ons online-dagboek zouden er een vingeroefening voor kunnen zijn: het zou eerder een verzameling ervaringen zijn, gezien vanuit het perspectief van wat ik in al die tijd geleerd heb. Want ik heb wel het gevoel dat ik veel geleerd heb over mensen."
"Weet je: ik heb net twee uur yoga gedaan in mijn kleedkamer. (schatert). Ik heb geen kater. En neen, ik ben ook Tori Amos niet: geen wierookgeurtjes, geen godinnenverering. Wij zijn de minst rock ’n’ rollband die je je kunt inbeelden: we drinken nauwelijks, nemen geen drugs, blijven niet laat op, vernielen niets. Het gaat er allemaal nogal kalmpjes aan toe bij ons. Behalve wanneer we op de planken onze songs brengen."

Dresden Dolls spelen op 1 juli op Rock Werchter en op 20 augustus op Pukkelpop

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

19 − 17 =