Het is alweer vele zomers geleden, maar ooit hadden ook wij puisten, wisten met onszelf geen weg en luisterden, om toch een beetje lol te hebben, naar wat toen alternatieve rock genoemd werd. Veel is er eigenlijk niet veranderd, al heet alternative rock tegenwoordig garagerock, en heet een van de vaandeldragers van de alternatieve rock van toen, Pavement, tegenwoordig eenvoudigweg Stephen Malkmus.
Om maar te zeggen dat er absoluut niets nieuws onder de zon is. Tussen haakjes: laat je wat dat betreft door niemand iets wijsmaken, er is heus niets nieuws onder de zon. Met Face The Truth probeert Malkmus gewoon verder te gaan waar zijn bandje Pavement ooit gestopt is, al doet het resultaat Pavement geen eer aan. Verre van zelfs. Daardoor zijn we ons reeds dagenlang het hoofd aan het breken over de vraag of een solocarrière wel een goede zaak is. Na meerdere beluisteringen van Face The Truth kwamen we tot de conclusie dat solo gaan de meest debiele carrièrezet is na opblaasbare varkens. Dus beste rocksterren, een wijze raad: begin een nieuwe band, koop een eiland, ga in het klooster, whatever, maar tracht alstublieft geen solocarrière van de grond te krijgen.
Want hoeveel credibility indiegod Stephen Malkmus in de jaren negentig ook opgebouwd mag hebben met fantastische Pavementplaten als Crooked Rain, de man is bezig zich in een razend tempo onsterfelijk belachelijk te maken. Met of zonder The Jicks, ’s mans soloalbums klinken als een erbarmelijke Pavementkloon (zei daar iemand Fence?). Zo ook het zéér toepasselijk getitelde nieuwe Face The Truth.
Doch, als we heel eerlijk zijn, moeten we bekennen dat we dit geen echt slechte plaat vinden. Mocht dit het debuut geweest zijn van een nieuwe singer-songwriter, dan hadden we waarschijnlijk bemoedigende woorden neergepend, gewaagd over groeipotentieel en, mits er een beetje aan geschaafd wordt, talent in wording. Maar dit is Stephen Malkmus. Plaatsvervangende schaamte dringt zich dus op. Hoe kan iemand die al zoveel bewezen heeft, met zulke slappe kost voor de dag komen?
Lichtpuntjes in de voor de rest inktzwarte duisternis zijn "I’ve Hardly Been" en "No More Shoes". Die nummers wisten nog wel enige emotie in ons los te weken, maar met twee goede nummers maak je van een 7"-single geen full-cd. Neen, dit is het niet, verre van zelfs. Een held is van zijn voetstuk gevallen.
