Epica :: Consign to Oblivion

Ach, gothic metal. Sommigen lopen krijsend weg als ze de term horen, anderen zetten het op een onbedaarlijk lachen. Meisjes die eruit zien alsof ze uit de graftombe van een Transsylvaans kasteel komen gekropen, jongens met sikken, lange manen en zwarte lederen rokken, winkelketens als het Kruidvat die ladingen mascara aan gothic adepten weten te verpatsen, Latijnse gezangen, al dan niet omgekeerde kruisen, bombast…

En ja, ook wij hebben gelachen met Consign To Oblivion: de plaat gaat namelijk over de ter ziele gegane Mayacultuur, over het christendom "dat vervangen zal worden door andere vormen van spiritualiteit" en over de verbondenheid tussen alle mensen. Daar moeten wel onnozele lyrics van komen: "In me there’s still a place that fulfils me/A sanctity here that I call home" in "Solitary Ground" of "Reality is sometimes stranger than fiction/Whatever happens in my dreams" in het overigens sterke "Mother of Light". Dat het allemaal, vooral live, met zo’n grote sérieux ten berde wordt gebracht, doet je soms nog harder op de billen kletsen.

Het Nederlandse Epica is de band van Mark Janssen, die uit de gothic groep After Forever werd geknikkerd. Zijn wraak klinkt ongemeen zoet. Twee jaar geleden bracht debuut The Phantom Agony immers niet alleen gothic metalkringen in extase, want op basis van die ene plaat nodigde Jan Douwe Kroeske hen uit om een 2 Meter Sessie te spelen. Epica bouwde naarstig verder aan een sterke livereputatie en dito fanbasis over de verre grenzen heen. Nu is er dus Consign to Oblivion.

De songs gaan gebukt onder een zware bombast, maar de mengeling van een symfonisch orkest met een gemengd koor, snoeiharde metal riffs en een strakke ritmesectie, is bijwijlen imposant. In "Dance of Fate" is het alle hens aan dek met vinnige strijkers en koorstemmen die tegen een metalmuur van drums en gitaar opboksen. Indrukwekkend, dat wel. Epica beschikt naar gothic gewoontes over een bevallige sirene, Simone Simons, die in tegenstelling tot het debuutalbum meer haar gewone stemgeluid gebruikt in plaats van de sopraanstem. Die stem legt ze al meteen als een sterke troef op tafel.

En zo gaat het de hele plaat door: "Blank Infinity" en het drieluik "A New Age Dawns" ("The Last Crusade", "Mother Of Lights" en "Consign To Oblivion") zijn nummers die Epica ongetwijfeld naar een hoger niveau in de metal scene zullen katapulteren. De tempowisselingen, het creatieve gebruik van koren en violen en de stem van Simons doen je het lachen vergaan. Helaas, en dat is een oud zeer in de gothic metal, zijn er de grunts: gekrijs en gebrul dat klinkt alsof Gollem een plaat heeft ingezongen. Janssen gaat er op deze plaat gelukkig al spaarzamer mee om dan op Phantom Agony", maar het blijft een raadsel waarom die grunts er steeds weer op moeten.

Consign to Oblivion is een plaat die het verdient om ook buiten metalkringen geapprecieerd te worden. Want Epica is geen gothic prefab pop als Evanescence, of godbetert Within Temptation dat resoluut de commerciële toer is opgegaan. Misschien kan je het nog het beste vergelijken met de Star Warssaga: de ene lacht de hype letterlijk weg, de andere neemt het dan weer véél te serieus. Maar de saga heeft zijn verdiensten en capaciteiten, en hetzelfde geldt voor Epica. Ga heen en luister. En passeer op weg naar de platenwinkel eens langs een Kruidvat, of een lederwinkel, kwestie van de inleving totaal te maken.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zestien + achttien =