Vooraleer u op play drukt (toch ook handig, film kijken via een VOD-platform), geven we u graag nog deze tip van de redactie mee: Laat de popcorn en de chips deze keer gewoon in de kast. Swallow bekijk je bij voorkeur zonder enige vorm van etenswaren in je buurt. Die zouden er namelijk erg snel langs dezelfde weg weer uit kunnen komen in deze behoorlijk onthutsende prent. Swallow dompelt je onder in het unheimliche dat zich nog het best laat omschrijven door films als Under The Skin of Grave, om dan gaandeweg op het pad terecht te komen van een behoorlijk typische genrefilm. Uitgebracht door Cinéart Belgium via Premium VOD.
Hunter en Richie lijken het helemaal voor mekaar te hebben in hun gigantische villa, prachtig gelegen aan een kabbelende rivier. Richie kreeg zonet de fakkel overgedragen van zijn vader als CEO van hun bedrijf en Hunter hoeft zich nooit meer zorgen te maken over haar toekomst, zolang ze maar bij die Richie blijft. Het is echter al snel duidelijk dat ze het op zo’n manier voor elkaar hebben die je niemand toewenst. Hunter bevindt zich in een weinig benijdenswaardige gouden kooi, volledig afhankelijk van haar egoïstische en eigengereide echtgenoot. Schoonmoeder en -vader komen te pas en te onpas haar leven nauwgezet controleren wanneer zoonlief er zelf niet is om dat te doen. Hunter heeft daarom geleerd een façade op te trekken en zich perfect de rol aan te meten van de gelukkige, perfecte echtgenote. Dat doet ze niet alleen voor die Richie en zijn bemoeizieke ouders, maar in de eerste plaats voor zichzelf: Talloze keren zien we Hunter zichzelf overtuigen van haar geluk en geen enkele keer geloven we haar. Die onderhuidse onvrede komt finaal aan de oppervlakte wanneer ze in haar eetpatroon groentjes en lamsboutjes inruilt voor allerlei oneetbare voorwerpen, het ene al minder dodelijk (stenen of knikkers) dan het andere (duimspijkers en batterijen).
De poeslief ogende Hunter wordt schitterend weergegeven door Haley Bennett, die na een heel aantal sidekickvertolkingen (o.a. The Magnificent Seven en Girl on a Train) eindelijk een volledige film zelf mag dragen. Ze zet prachtig een Hunter neer, die op haar beurt een act opzet voor haar man Richie (Austin Stowell). Die Austin Stowell moest onlangs nog met het schaamrood op de wangen opdraven in het onvergeeflijke Fantasy Island, maar mag zich hier gelukkig herpakken als ultieme ‘guy you love to hate’ – probeer hem immers maar niet binnensmonds de huid vol te schelden wanneer hij tegen Hunter begint te sakkeren over zijn kapot gestreken das.
Bij aanvang wijst alles – de fotografie, het kleurenpalet, die muziekkeuze – erop dat liefhebbers van bevreemdende prenten zich mogen verkneukelen. Zonder ons met gratuite gore te overladen, ontpopt Swallow zich aanvankelijk tot een erg gestileerde body horrorprent. Het oog voor detail van elk decor is bovendien prachtig. Vooral de inkleding van Hunter en Richie’s huis, is van onmiskenbaar belang voor de juist sfeerschepping van de prent, maar ook andere locaties, zoals het interieur van de woning van de schoonouders is heerlijk misselijkmakend. Het wordt helaas bij een film als deze ook duidelijk hoezeer we onze bioscoopzaal missen. Niet alleen wil je die akelige frames van het koude huis op groot scherm tot zijn recht laten komen, maar vooral de geluidsband verdient de beste kwaliteit. Hunters van alle menselijkheid ontdane leefomgeving wordt immers nog het best geschetst door de minieme onderbrekingen van stilte die zo oorverdovend klinken. Zo komt niet alleen getik op een smartphone, maar vooral het slikken van pakweg een steen, met alle auditieve details die daarmee gepaard gaan, dubbel zo hard binnen.
Het verhaal en de toon van de film nemen echter een scherpe bocht wanneer de plots het abstracte en onverklaarbare wordt ingeruild voor een vrij rechtlijnig psychologisch drama. Toon en mysterie maken plaats voor plotverwikkeling. Helaas wordt de hele set-up van de film hiermee onrecht aangedaan. Plots wordt de plot immers voortgestuwd door al te logische oorzaak-gevolgrelaties die ervoor zorgen dat een handjevol therapiesessies Hunter vrijwel linea recta naar haar kernprobleem sturen, om zo geheel tegen de verwachtingen in, naar een een erg voorspelbaar einde toe te werken.
