Tom McRae :: ”Soms komt zelfs goede commentaar als een klap in de maag aan”

Tom McRae. Man van extremen. Venijnig en poeslief tegelijk, smijt zijn ziel op straat om je even later toe te fluisteren “you will never get close to me”. Maar soms is het gif op en rest er enkel nog tristesse. Op All Maps Welcome herkauwt de Britse singer-songwriter een pijnlijk afgelopen relatie.

enola: “Ik haat alles wat ik doe”, zei je na de release van je vorige plaat. Hoe zit het deze keer? Ben je wat tevreden over All Maps Welcome?
Tom McRae: “Om eerlijk te zijn: ik hou meer van deze plaat dan van de vorige. Er zijn dan ook al zeven maanden verstreken sinds het afwerken dus ik heb al de tijd gehad om hem te aanvaarden. Uitzonderlijk is overigens dat ik ben geslaagd in wat ik wilde bereiken: het moest spontaan en fris klinken, niet zo gelimiteerd door de studiomogelijkheden als Just Like Blood. Meer live dus met een beperkt aantal mensen in één ruimte. De songs moesten in hun eenvoudigste vorm gevat worden: de emotie en de kracht mochten niet overdonderd worden door een teveel aan groepsgeluid.”

enola: Je debuut omschreef je als “zwart-wit”, op je tweede plaat wilde je “meer kleuren”. Hoe past deze in het rijtje?
McRae:All Maps Welcome is widescreen. Alles krijgt evenveel nadruk, elke song geeft je het volledige beeld en je kunt alles helder zien tot in de hoeken toe. De plaat is onverwachts op een heel organische manier erg weelderig geworden. Blijkbaar maak je vanzelf grotere muziek als je in dat immense Amerikaanse landschap zit.”
enola: Ik vind hem iets minder gemakkelijk toegankelijk ook. Je teksten lijken op een bepaalde manier vager.
McRae: “Het is nog te vroeg om dat echt te weten, maar voor mij voelt All Maps Welcome alvast meer eigen aan dan de vorige. Ik vind de songs beter en voel me er meer bij betrokken. Het klopt wel dat ik voor het tekstschrijven anders tewerk ben gegaan. Vreemd dat je de teksten nu vager vindt, ik vind ze veel directer: over mensen, mijn ervaringen, …”

enola: Volgende week zijn het verkiezingen in Groot-Brittannië. Een kans om Blair weg te krijgen? Ga je stemmen überhaupt?
McRae: “Ja hoor. Maar je kent het liedje: democratie is de beste van alle slechte regeringsvormen. Het is een spel waarbij je telkens dezelfde slechte leiders krijgt. Maar als je niet stemt, laat je je mening niet horen. Dus ja, ik ga stemmen en het wordt waarschijnlijk Labour, ondanks de oorlog. De conservatieven zijn immers veel erger en als ik niet stem dan loop ik het risico dat een racistische partij wint. In mijn kiesdistrict staat de British National Party immers vrij sterk.”
“Liberal Democrats zijn ook geen alternatief. Ze hebben om te beginnen geen schijn van kans om te winnen, en ten tweede zijn het een bende driedubbele idioten.. Ze zijn een grap. Hun leider Charles Kennedy zal wel een fijne man zijn hoor, maar ook een intellectueel lichtgewicht. Dat is geen staatsman.”

enola: Franz Ferdinand steunt de Green Party.
McRae: “Geweldig. Maar ook voor hen geldt hetzelfde: ze zullen best wel wat stemmen halen, maar het is geen machtspartij. Je moet je stem ook gebruiken om te voorkomen dat mensen winnen die je niet aan de macht wil. Strikt gesproken is het een knettergek spel, dankzij ons tweepartijenstelsel — dat Blair nochtans had beloofd te veranderen, maar nooit heeft gedaan eenmaal hij aan de macht was.”</b />

enola: In het dagboek op je site sprak je je ook uit tegen de invoering van identiteitskaarten. Nochtans: in ons land hebben we nooit anders geweten en er valt toch mee te leven hoor.
McRae: “Waar het voor mij om gaat is dat er drogredenen worden gebruikt om die identificatieplicht in te voeren. Het heeft niets te maken met veiligheid of terrorisme. Het gaat er de regering puur om de immigratie aan banden te kunnen leggen. Het is achterdeurracisme: ze durven er niet voor uit te komen. Hopelijk is het idee begraven, nu David Blunkett (minister van Binnenlandse Zaken die ontslag moest nemen na een schandaal), de bedenker ervan, uit de regering is verdwenen.”

enola: “Another paper Saint has put us all in danger”, zing je. Blair, veronderstel ik?
McRae: “En dan vertel je me dat mijn teksten vaag zijn geworden! Natuurlijk gaat het over hem. Zo vaag kan het niet zijn, want je legt de vinger waar het moet.”
enola: “Vaag” is misschien het foute woord. Maar de teksten zijn minder universeel. Op je vorige platen konden de teksten op allerhande situaties van toepassing zijn, en zo raakten ze ook snel andermans leven. Nu zijn ze zo specifiek dat het vaag wordt voor iemand die er niets mee te maken heeft.
McRae: “Op die manier kan ik je wel begrijpen. (zucht) Ik probeer niet de slimmerik uit te hangen als ik een song schrijf, ik doe er niet intellectueel over. Het zijn emoties die rechtstreeks spreken: ik giet beelden en woorden in songs die grenzen overschrijden. Liefdesliedjes over oorlog, oorlogsliedjes over liefde. Ik probeer daar wat ambigue in te blijven.”
enola: Dat is ook wat er gebeurde op dat ondertussen legendarische concert in de AB die avond dat de Irak-invasie begon. Al je songs leken plots over de oorlog en zijn leiders te handelen, de betekenis verschoof. Zit die mogelijkheid ook in je nieuwe teksten, denk je?
McRae: “Dat moet ik nog zien. Ik hoop het alvast, maar eigenlijk zijn het deze keer meer echte liefdesliedjes en die zijn misschien niet zo vatbaar voor allerhande interpretaties. All Maps Welcome is min of meer het verslag van één specifieke relatie. Het vat ongeveer mijn liefdesleven van de laatste twee jaar samen. Neen dus, ik kan nog altijd geen vrolijk liefdesnummer schrijven, en het zijn dan ook allemaal trieste nummers. Maar het was dan ook een nogal ongelukkige relatie.”

enola: Je verhuisde naar de Verenigde Staten. Je lijkt me nochtans een vrij Europese artiest en ook je publiek zit hier. En dan verhuis je nog naar Los Angeles. Why ’dyou want to live there?
McRae: “Om te beginnen omdat ik ergens anders wilde zijn, nieuwe ervaringen wilde opdoen. En ik hield van L.A.: ik nam er wat demo’s op en plots leek het zinnig om ook het album daar op te nemen. Het was een erg vreemde en andere omgeving voor me en gaandeweg ben ik verliefd geworden op leven in de VS. Dus ben ik verhuisd. Nu breng ik wel meer tijd door aan de oostkust. Het heeft niets met muziek of carrière te maken. Een jaar L.A. of New York, leek me gewoon avontuurlijk.”

enola: Je zingt ook “I’m a stranger in the strangest land”. Is dat het thema van de plaat ook, dat “Englishman in New York”-gevoel?
McRae: “Niet zo voor de hand liggend als dat, maar toch: absoluut. Al ging het niet om een land as such, maar gewoon om het feit dat ik me in een vreemde situatie terugvond, een onbekende emotionele staat waarop ik niet voorbereid was. En eigenlijk weet ik nog altijd niet wat te doen of waar naartoe.”
enola: “De beste fuif is waar jij bent, niet ergens anders: je moet het zelf maken”, gaf je vorige keer als goede raad mee. Lukt dat je desondanks?
McRae: “Ja. Eigenlijk ben ik best goed in het vinden van die momenten. Want leven gaat niet om het najagen van geluk. Het gaat om het zien van mooie, kleine momenten en die vasthouden. Van het nù het beste maken. En als je dat kunt — zulke ogenblikken herkennen — dan vind je ze ook vaker. “The pursuit of happiness”, zoals die in de Amerikaanse grondwet staat, is te gek voor woorden: alsof geluk een prooi is die je kunt opjagen met een geweer. Dat is net de beste manier om goede dingen te missen want die overkomen je gewoon. En ik ben niet eens de vrolijkste Frans die er is — luister gewoon naar mijn muziek en je weet dat —, maar ik sta open voor momenten van extreme emoties: tristesse, tragedie, maar ook licht en vreugde.”
“’Who needs pictures/They only strip you of your power’, zing ik. En ook dat slaat daarop. Oh zo vaak hoor je zeggen: ’hier zou iemand een foto van moeten nemen’. Neen. Net nièt. Waarom zou je. Een foto zal het moment niet kunnen vatten want het is wat je in je hoofd hebt. De situatie verandert in je herinnering, je vergeet details en het wordt beter dan het eigenlijk was. Ik haat het idee dat alles wat je doet vastgelegd zou moeten worden. Het is zoals die man in Lost Highway van David Lynch zegt: ’ik wil mij de dingen herinneren zoals ik me ze herinner, en dat is niet noodzakelijk hoe ze gebeurd zijn’.”

enola: Schopenhauer beschrijft hoe een stekelvarken als hij het koud heeft het gezelschap van andere soortgenoten opzoekt. Maar als die dicht bij elkaar kruipen, doen ze elkaar pijn. Net als de mens moeten ze dus kiezen tussen pijnlijke isolatie en pijnlijke toenadering. Is dat niet de essentie van je songs?
McRae: “Zo is het: ik zoek het gezelschap van andere stekelvarkens en het doet soms pijn. Het is niet gemakkelijk om zo eerlijk te zijn in je muziek en dat de wereld in te sturen, want van het moment dat je dat doet, komt er ook kritiek. Soms komt zelfs goede commentaar als een klap in de maag aan. Maar zo is het met alles. Van zodra je de confrontatie met de wereld aangaat, met anderen, met de liefde, ƒ stel je je kwetsbaar op. You never gonna get the good stuff.
enola: Kwetsbaarheid. Maar je zingt wel “I keep my secrets well/move on and never tell”. “You never get close to me” blijft toch het motto?
McRae: “Dat is waar. Je verschuift soms de dingen een beetje. Anders heb je na een week interviews of zes maanden touren niets meer over. Ben je kaalgeplukt, zonder één emotie over.”
enola: Dan stoppen we bij deze met pluimen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

2 × 2 =