The Van Jets :: ”Elke controverse is goed”

Rock Rallywinnaars worden zo goed als altijd gecontesteerd. Maar bij The Van Jets was het geschenk zo mogelijk nog meer vergiftigd dan anders. Liters inkt vloeiden over de beslissing van de zogenaamde rockpausen vaak zonder dat de groep in kwestie zelf aan het woord kwam. Nu ze hun eerste officiële wapenfeit uitgebracht hebben, lijken de stemmen te verstommen.

goddeau daarentegen luisterde alvorens te oordelen en liet daarna de gebroeders Verschaeve (Johannes, gitaar / vocals) en Mich (drums) zelf aan het woord. Het wel en wee van de Rock Rally vormt uiteraard de hoofdmoot, maar ook hoe de broertjes aankijken tegen de hele garagerockhype waar ze zelf willens nillens mee geassocieerd worden, komt aan bod.

enola: Jullie wonnen kort na elkaar Humo’s Rock Rally en de demopoll. Toeval of niet?
Johannes: "Dat was een samenloop van omstandigheden. Het was een drukke week: we hadden de dag ervoor deelgenomen aan een wedstrijd in Ekeren, hadden opnames voor ’Man bijt Hond’ in Brussel, hadden de finale voor Humo’s Rock Rally en de dag erna een optreden in café Krawietel in Gent. Dat laatste optreden was de max. We spelen heel graag in cafés waar mensen op elkaar geplakt zitten en wanneer die heel zweterig aanvoelt. Er was een enorme mediaboost op korte tijd. Op het demopollforum barstte natuurlijk onmiddellijk een discussie open over onze deelname en of we wel terecht winnaars waren en zo. Nu ja, elke controverse is goed."

enola: Hadden jullie dat soort reacties op het forum verwacht?
Johannes: "Dat is normaal. Hoge bomen vangen veel wind. Er zijn duizenden mensen die U2 slecht vinden maar het is een grote naam en zo’n groep blijft bestaan. Ik wil ons nu niet vergelijken met U2 maar als je naam valt in de media, zelfs al is het maar bij de demopoll, dan kijken ze vaak niet meer naar de kwaliteit. We hadden ons ook al lang ingeschreven voor de demopoll. Het is toevallig dat ze samen vielen. We hadden ons lang daarvoor ook ingeschreven voor Red Rock Rally in Brugge en Verse Vis in Leffingeleuren, maar na de Rock Rally vroegen we ons af of we nog zouden deelnemen. Als we niet zouden deelnemen, zouden ze zeggen dat we het te min vinden maar als we wel deelnemen, kan je de opmerking verwachten dat zoiets voor ons niet meer nodig is."

enola: Ook op Humo’s Rock Rally werd jullie overwinning in twijfel gesteld. Guy Mortier werd zelfs bekogeld met bier. Jullie ook?
Johannes: "Wel, ik heb opzij kunnen springen. Het zou blijkbaar wel de gewoonte zijn om met bier te gooien. Een aantal mensen zullen het ook wel gemeend hebben want onze overwinning was een verrassing natuurlijk. En als er tien deelnemende groepen zijn dan bestaat 90% van het publiek uit fans van die groepen. Maar dat is niet erg want mocht iedereen blij en gelukkig naar huis gegaan zijn, zou het ook nogal bescheten zijn."

enola: Er stonden wel enkele heel grote kleppers in de finale. Hadden jullie verwacht te winnen?
Johannes: "Mijn persoonlijke top drie was: Madensuyu op drie, Absynthe Minded op twee en Barbie Bangkok op een. Dat Barbie Bangkok zou winnen, zou dan om de principiële reden zijn dat ze Absynthe Minded niet zouden laten winnen. Toen ik backstage Guy Mortier hoorde afroepen dat Madensuyu derde was geëindigd en Absynthe Minded tweede, klopte het nog volledig. Ik was al aan het juichen voor Barbie Bangkok want zelf vind ik die ook heel goed. We stonden dus redelijk ontspannen backstage, al ben je wel ergens zenuwachtig want eigenlijk weet je nooit. Toen we onze naam hoorden, dacht ik: "Shit, ’t is niet waar". We waren in paniek: we waren een jonge groep die nog maar een paar keer opgetreden had. Plots worden we overladen met lof en worden we op een niveau getrokken van andere groepen en zijn alle spotlichten op ons gericht: je kan niet meer in je duister keldertje repeteren en eens een slecht optreden geven. Maar het is ook een enorme opstap natuurlijk."

enola: Hoe reageert het publiek eigenlijk op jullie optredens? Is er een dosis scepsis of eerder enthousiasme?
Johannes: "Nadat we de rock rally gewonnen hadden, hebben we heel veel aanbiedingen voor optredens gekregen. We hebben dus wel kunnen groeien als band op het podium zonder echt zelf te moeten leuren met demo’s of naar mogelijkheden om op te treden te moeten zoeken. Je merkt wel een verwachting bij het publiek en de organisatie maar soms krijg je ook echt negatieve reacties. Zo hebben we toen we net een hogere vraagprijs hadden niet alleen problemen met de organisatie gekregen, maar ook met een ongeïnteresseerd publiek waarbij we afgeschilderd werden als "die arrogante klootzakjes". Maar anderzijds krijg je ook vaak een publiek dat open voor je staat en er van uitgaat dat ze zich zullen amuseren."

enola: Hebben er veel labels interesse getoond kort na jullie overwinning?
Johannes: "Bitter weinig (lacht). Labels tekenen momenteel bijna. Managers en boekingskantoren hebben wel interesse getoond. Zelf hebben we eigenlijk vooral uit luiheid en nonchalance de boot afgehouden. We wilden ook niet het zoveelste nummer in rij zijn bij een kantoor. We hoopten op Keremos en uiteindelijk hebben ze ook ons gecontacteerd als boekingkantoor."

enola: Jullie hebben het album nochtans in eigen beheer uitgebracht. Was dat een bewuste keuze, tenslotte doet het label Keremos nu al jullie boekingen.
Mich: "Deels wel en deels niet. De omstandigheden dwongen ons er in laatste instantie toe om het volledig in eigen beheer uit te brengen. Doordat de platendeal met Keremos afgesprongen is en we het in eigen beheer uitgebracht hebben, zochten we enkel nog een gemotiveerde distributeur, Bang! dus. Keremos boekt ons nog steeds voor een bepaalde periode. Op vlak van management zijn we intussen gehuisvest bij Rockoco, die ook bands doet zoals Das pop, Sukilove, Thou, … De productie en opname hadden we trouwens al volledig zelf in handen genomen. Toch zijn we nu tevreden dat we alles in eigen beheer gedaan hebben. Het maakt het op sommige gebieden toch wat simpeler en brengt meer vrijheid met zich mee. De vraag is wel nog of we dit opnieuw doen voor een eventuele LP, we zien wel."

enola: Waarom hebben jullie niet direct een full-length album uitgebracht?
Mich: "Omdat we daar nog niet echt klaar voor waren, we spelen ook nog niet zo heel lang met de groep. Muzikaal technisch gezien stonden we nog niet ver genoeg, de nummers zullen over een jaar ook nog wat rijper zijn denk ik. Daarnaast is er ook het feit dat we nog zo goed als geen studio-ervaring hadden. De kans dat we iets opgenomen zouden hebben waar we al heel snel niet meer zo tevreden over zouden zijn was dan ook groot."

enola: Is het label Belvédère dan enkel voor eigen projecten of zullen jullie later ook andere bands tekenen?
Mich: "Het label Belvédère is eigenlijk (voorlopig) fictief en is gewoon de naam van onze EP ’Belvédère records presents The Van Jets’. We hebben voorlopig geen ambitie om zelf als label voor andere bands te gaan fungeren, maar wie weet."

enola: Johannes, jij schrijft alle nummers. Zorgt dat nooit voor wrevel?
Johannes: "Het is niet bedoeld als egotripperij maar ik schrijf liever op mijn eentje. Meestal heb ik wel genoeg inspiratie en geef ik ideeën aan voor de baslijnen en drumritmes. Maar ik ben zeker niet die tiran die verwacht dat alles gespeeld wordt zoals hij het wil. Er wordt ook geregeld gejamd, zo is bijvoorbeeld het einde van "Sister" uit een jampartij ontstaan. Songs ontstaan op twee manieren: uit een gemeenschappelijke jam of door singer-songwriters, ik ben meer voor de tweede manier te vinden. De groep staat wel altijd achter de songs. Als één iemand een song niet graag hoort, spelen we hem wel als alle anderen hem heel goed vinden. Cédric, de andere gitarist, schreef ook songs maar die zijn onderweg gesneuveld waardoor alleen mijn songs overbleven. Nu is er ook een zekere luiheid bij de anderen opgetreden: ze weten dat ik sowieso songs schrijf. Ze dragen zeker nog ideeën aan maar songs aandragen doen ze niet. Ook voor mijn andere groep, The Women, schrijf ik alle songs. Daar zijn we wel meer bluesy en surf gericht."

enola: Zowel bij The Van Jets als bij The Women speel je "oudere" muziek. Hoe ben je er toe gekomen net die genres te spelen?
Johannes: "Goh, ik heb zoveel interesses. Het is leuk om met duidelijk afgebakende talen te spelen: jazz, blues, rockabilly, … met The Van Jets hebben we onze stijl gevonden dankzij The Hellacopters. We speelden eerst punk maar dat was me te vierkant, te technisch, zonder ziel en we wilden meer swing in onze muziek. Via de hele Scandinavische rock ’n roll scene met onder meer The Hellacopters hebben we gevonden wat we zochten. The Women begon als Zappa-achtige songs maar de gitarist wilde ook meer terug naar de roots. We worden vaak vergeleken met The White Stripes en de hele garagerockbeweging, maar voor mij begon het eerder met the Hellacopters, the Stooges, AC / DC, Led Zeppelin,… Ik vind niet dat er veel garagerockgroepen die met ons te vergelijken zijn. Veel van die nieuwe groepen zijn wel goed maar dat zijn geen invloeden voor ons geweest."

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vier − vier =