Kasabian :: ”Of je van Buckingham Palace of uit de sloppenwijk komt, als je plaat maar eerlijk is”

“We hebben elke fan eerlijk gewonnen door veel op te treden en ze zo te overtuigen”, stellen de jongens van Kasabian. Even dachten we immers dat ze gewoon de zoveelste hype van over het kanaal waren, maar dat willen ze niet geweten hebben. “De heisa rond ons is natuurlijk gegroeid: mensen kochten de muziek en hielden ervan. Lang voor alle media-aandacht.”

De reputatie dat het vijf stukken arrogant vreten zijn snelt hen vooruit en met uitspraken in de bio als “wij geven de Britse rock een stamp in de ballen” wordt die verwachting ook stevig gevoed. De waarheid blijkt schattiger: deze jongens geloven oprecht dat ze het warm water hebben uitgevonden met hun mix van dans en rock. Wij dachten vooral aan Primal Scream, Stone Roses en Happy Mondays samen in de blender, maar u hoort ons geen bezwaar aantekenen: als Kasabian deze zomer even opwindend is als in de AB Box, wordt het een stomend festivalseizoen.

“Die arrogantie, dat wordt verkeerd begrepen”, zegt gitarist Sergio Pizzorno: “Het is gewoon geloof in eigen kunnen. Wij zijn er van overtuigd dat we de beste groep ter wereld zijn en that’s it. Dat zou iedereen moeten doen: jij zou ook moeten geloven dat je de beste rockjournalist van de wereld bent, je moet jezelf niet neerhalen, dat is niet belangrijk. Het is geen kwestie van argumenten, ik geloof daar gewoon in en daar geloven wij als groep in. En dat helpt, want als je muziek uitbrengt staat iedereen klaar met zijn mening. Dan is het goed als je je er niets van aantrekt. Doen wat je moet doen. Het kan arrogant overkomen, het is gewoon zelfvertrouwen.”

enola: Maar het maakt je ook kwetsbaar, want zo’n houding smeekt vaak gewoon om bijtende kritiek.
Pizzorno: “Natuurlijk. Zeker als je ziet dat journalisten niets liever doen dan afbreken. Maar het maakt niet uit, wij geloven in wat we doen.”
enola: Je leest je eigen pers niet?
Pizzorno: “Neen, ik kijk gewoon naar de prentjes.”
enola: En zie je er nog goed uit na maanden touren?
Pizzorno:Well you know, somsƒ. Naah, we zien er altijd goed uit.”

enola: Welke groepen gaven de vonk die er voor zorgde dat je muziek wilde gaan maken?
Pizzorno: “Om te beginnen was opgroeien met de Stones en de Beatles al een geweldige muzikale opvoeding. Voor ons album waren de grote invloeden Revolver en Endtroducing van DJ Shadow: we wilden het perfecte evenwicht tussen die twee maken, deuntjes als de Beatles en de productie van DJ Shadow. Ja, songs zijn erg belangrijk, en zo hoort het. Iedereen kan met een interessant geluid afkomen, songs zijn veel moeilijker om te schrijven.”

enola: En toch zijn jullie geen band waar de gitarist met de song afkomt. Ik las dat jullie met de drums beginnen?
Pizzorno: “De drumbeat is de belangrijkste bouwsteen: het bepaalt waar de rest heen gaat. Als je een goeie song een goed ritme geeft krijg je mensen aan het dansen.”
enola: Heb je ooit op de klassieke manier een song geschreven?
Pizzorno: “Ja, één keer en dat was zo mooi dat we het op het einde van een andere song gebruiken. Het komt op de volgende plaat. Je hebt de song en dan vijf minuten orkestrale pracht. Het is verbluffend.”

enola: Wat ik me afvraag: hoe komen een paar jonge snaken er bij om vijftien jaar na datum muziek te maken alsof het terug 1989 is?
Pizzorno: “Hoor je echt Stone Roses en Primal Scream in onze muziek? We luisteren eigenlijk meer naar psychedelische groepen uit de sixties dan naar hen. Beat music met songs als de Rolling Stones, The Who of Pink Floyd, dat is meer ons ding. Maar inderdaad, dat waren ook de grote invloeden op de Stone Roses. Vandaar de gelijkenissen misschien.”
enola: Het rare is dat je dan vijftien jaar later met krek dezelfde synthese afkomt alsof er niets gebeurd is sindsdien.
Pizzorno: “Dat is er ook niet hé, behalve Oasis.”

enola: Oh? En grunge dan, drum & bass,ƒ? Dat drong niet door tot Leicester?
Pizzorno: “Neen. In The Midlands zijn de illegale raves nog tot halverwege de jaren negentig je van het geweest: vijftienduizend mensen die een fuif beginnen temidden de velden… Het fenomeen bleef er veel langer aanwezig dan in pakweg Manchester. En toen waren we nog heel jong, dus dat verbodene was heel aantrekkelijk.”

enola: In de pers heb je jezelf nogal zitten positioneren als antwoord op al de garagerock uit New York. Een beetje vergelijkbaar met hoe Britpop een reactie was op de grunge. Wat is dat toch met jullie Britten dat jullie het niet kunnen uitstaan dat er goeie muziek van de andere kant van de plas komt?
Pizzorno: “Goh, ik weet niet of het niet kunnen uitstaan is. Gewoon: het is telkens die vloedgolf. Je had Pixies, Nirvana, Sonic Youth,ƒ: zonder twijfel erg sterk, maar daarna kregen we een stortlading irrelevante klonen die een stuk minder goed zijn. En daar worden we lastig van, zeker als Britse bands vervolgens proberen hen na te apen. Komaan, denk ik dan, je komt niet uit New York, je komt uit Liverpool, gedraag je er naar!”

enola: Wat je aanhaalt gaat toch ook op voor de hele Britpop? Na puike plaatjes van Blur, Oasis en Suede kregen we plots toch ook Menswear?
Pizzorno:Exactly: zo gebeurt het maar hopelijk deze keer niet. We voelen ons geen deel van een of andere scene, daarvoor houden we van te veel verschillende soorten muziek. Ik denk dus niet dat er veel groepen zullen zijn die als Kasabian zullen klinken. Er zullen wel kopieën komen, maar die zullen enkel ons laatste album kunnen volgen want we zijn van plan erg verschillende dingen te doen. We zijn niet van plan ons aan één enkele stijl te houden, het volgende album zal volledig anders zijn.”

enola: Onlangs deed het maandblad Q een artikel over ’de nieuwe Britse golf’. Jullie kwamen er niet in voor.
Pizzorno: “Juist. We worden niet gehyped dus: we hebben gewoon veel opgetreden en als mensen je goed vinden, dan komen ze terug. In Engeland worden we gezien als die lads die veel en luidruchtig uitgaan, en ja: we hebben vaak plezier, maar dat doen gewone mensen nu eenmaal. Het leuke aan dat Q-artikel is: it’ll come back to haunt ’em want al die omhoog geschreven bandjes moeten nu aan een tweede album beginnen, en ik heb er voor geen van hen een goed oog in. Behalve voor ons, maar ons hebben ze niet vermeld. Ach, ik hou niet van die artrock.”

enola: En ook dat is zoiets typisch Brits. Dat klassenonderscheid. Keane en Franz Ferdinand kunnen niet deugen, want dat zijn studenten. Dat soort houding.
Pizzorno: “Neen, niet omdat ze studenten zijn. Maar wij zijn geen politici die om de hete brij heen dansen: wij zeggen wat we denken. En dus vragen ze ons wat we van die groepen vinden. En ja: Keane is shit. Maar over Franz Ferdinand: geen van hen is van Glasgow en toch doen ze alsof. Ik denk gewoon niet dat ze oprecht zijn. Ik moet in de ogen kunnen kijken en zien dat ik je kan geloven, dat je doet waar je van overtuigd bent. En dan volg ik je. Bij Franz Ferdinand kan ik dat niet: ik zie ze op een podium en ik geloof ze niet. Nochtans, zelfs al hou ik niet van de muziek, als een groep gelooft in wat ze doet zijn ze ok voor mij. Of je van Buckingham Palace of uit de sloppenwijk komt, als je cd maar eerlijk is.”

enola: Jullie vertrekken binnenkort voor een tournee in de Verenigde Staten. Baggy music heeft Amerika nooit gekraakt, wat hopen jullie?
Pizzorno: “Ja kijk: Stone Roses hadden vijf jaar nodig voor ze hun tweede album konden maken en Shaun Ryder was een heroïneverslaafde. Dan mis je je start natuurlijk al. En Oasis had de States bij de ballen maar toen vielen ze uiteen. Wij zijn meer als The Rolling Stones: ons zal het wel lukken. Er is altijd dat gedoe over ’Amerika breken’, geen idee wat dat betekent hoor: wij gaan er gewoon wat concertjes spelen en we zien wel wat er gebeurt, zoals elders. Ach, het zal fijn zijn: we gaan mensen verrassen.”

enola: Jullie namen je debuutplaat op het platteland op. Ver van de verlokkingen van de stad waar jullie zo gevoelig voor zijn?
Pizzorno: “Natuurlijk. En omdat we daar de plaat konden maken die we wilden. We leefden compleet geïsoleerd. Het kwam op ons en ons alleen neer, niemand kwam langs om naar de plaat te luisteren. Het was dus een manier van zelfdisciplinering. En er was ook geen politie in de buurt, dus mensen konden rustig binnenspringen voor een feestje. We organiseerden zelfs een festival in de zomer met dj’s.”

enola: Tot slot: op Glastonbury dook Bez op aan de zijde van The Rapture. Heeft hij jullie nog niet gebeld om een danske te mogen komen placeren?
Pizzorno: “Oh neen. We zouden die gast overigens niet met ons het podium op laten. Zelfs niet om te lachen: jullie klootzakken hebben ons al de nieuwe Stone Roses en Happy Mondays genoemd, dat plezier gaan we jullie niet gunnen.”

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

een × 3 =