Ik heb me enkele weken geleden de fijne schijf ‘The Great
Destroyer’ van Low aangeschaft. Volgens die loser van Humo
bewandelt Low de paden van heavy gitaren en noise’ maar wie samen
met mij twee jaar geleden hun optreden zag in de Predikherenkerk in
Leuven, weet dat de uitvinders van de slowcore net zo graag een
potje jammen. Wat op zich al een prestatie is, als je hun minimale
bezetting drums-gitaar-bas bekijkt.
Studio Brussel had die avond ook de 5e verjaardag van Duyster te
vieren, en het was dan ook Ayco die de presentatie voor haar
rekening nam. Het concert werd door een nogal arty farty film
voorafgegaan die iets met de sympathieke zwartkwieten van Black
Heart Procession te maken had. Wat precies ontgaat me, want boeien
kon het me niet echt.
Opener was Kid Dakota, een duo met de bassist van Low. Het
werd een intiem vuistvol luisterliedjes die me echter nooit van
mijn sokken bliezen. Wel muziek die helemaal in een Duyster-avond
past: tomeloos weemoedig en oorverdovend zoet, helemaal niet triest
zoals buitenstaanders ten onrechte denken. Maar we kwamen voor
Low, die meteen pretty rockend van wal staken. De samenzang
van Mimi, zoals altijd staand achter haar drums, en Alan op gitaar
is nog altijd een magisch moment. Fluwelen nachtegaal meets Neil
Young’ je kan het omschrijven zoals je wil, je moet het vooral
horen. Alan gooide met bloemetjes naar zijn vrouw (“She’s so
pretty and we’re married for 15 years now”), grapte even over
Bush (“You have a very powerful city“) en zette een
hypnotiserend ‘Monkey’ in. Die bezeten basdrums! Het meeste
materiaal die avond kwam uit hun nieuwe CD, maar je hoorde aan het
applaus uit de zaal dat er fans van het vroegste uur bijzaten toen
ze aan het fluisterstille ‘Amazing Grace’ begonnen. Een song als
‘California’, die Alan opdroeg aan zijn moeder, mag van mij dan
weer zó op Radio1. Al bij al een concert dat kon bekoren dus, maar
de magie van het concert in die Leuvense kerk twee jaar geleden,
kon je toch niet opsnuiven. Misschien lag het aan hun drukke
tourschema, want na anderhalf uur ging de stekker eruit, zonder
bissen. Jammer.
Nadien ook nog even in de ABClub naar Faun Fables gaan
kijken. StuBru omschreef haar genre als “middeleeuwse muziek voor
de toekomst”. Ik dacht eerder aan “lesbische folk, geschikt voor
theerokers en ander tempeh- en tofu-vretend publiek”, en begaf me
huiswaarts langs de bijna volstrekt lege Brusselse tunnels. Slaap
zacht, mijnheer de president.
