Josh Rouse heeft al zijn hele carrière vragen moeten beantwoorden over Nashville. En, ach, als je dan toch op zoek bent naar een titel voor je nieuwe cd en je vindt er geen heeft het volgens Rouse ook wel iets grappigs om dat album dan maar Nashville te noemen. Maar, juich of schrik niet. Dit is geen countryplaat; wel een uitstekende singer-songwriterplaat.
Josh Rouse dus. Twee jaar geleden bracht hij het heerlijke 1972 uit: een melodieus, warm album dat klonk als zijn geboortejaar en herinneringen opriep aan Marvin Gaye, Steely Dan en James Taylor. En dan geen slappe afkooksels van die grote namen, maar sterke songs die deze heren — dan toch zeker voor even — doen vergeten. Wat moet een mens meer doen? Een nóg beter album maken, moet Rouse gedacht hebben.
De vijfde cd van Josh Rouse heeft niet alleen een opmerkelijke titel. Ook de cover doet de wenkbrauwen fronsen. Zo staat er bovenaan ’stereo’, alsof de koper er — net als in de tijden van de LP — van overtuigd moet worden dat hij toch echt het beste in handen heeft op het gebied van opnametechnologie. Dan zijn er ook nog de aanduidingen "Side A" en "Side B". Hier begrijpen we de heer Rouse wat beter. De vijf van A zijn bijna allemaal up-tempo, de vijf van B wat ingetogener. Dus lààt die randomknop, dames en heren: over de volgorde is nagedacht.
Nashville is één grote liefdesbrief aan die countryhoofdstad waar hij tien jaar doorbracht maar vorig jaar verruilde voor een plaatsje aan de Spaanse Costa Blanca. Tegelijk is het ook een vaarwel aan zijn ex-vrouw. Meer dan genoeg ingrediënten voor een draak van een plaat dus, maar gelukkig weet Rouse die tot een verrukkelijke melange te maken. De toon wordt meteen gezet door het heerlijke "It’s The Nighttime" ("It’s the nighttime baby/Don’t let go of my love"), compleet met pedal steel. En als u na "Winter In The Hamptons" ("Bah, la dot bah, bah lah ba lah bah" – daar is geen woord Spaans bij) nog steeds als een zuurpruim naar buiten zit te staren, dan weten wij het ook niet meer.
"Streetlights" is dankzij de violen erg sfeervol, "My Love Has Gone" ("And I sleep with the tv on/It’s the only sound our love’s gone") heeft een onvergetelijke melodie en de pianoballade "Sad Eyes", die uit twee delen bestaat, is ontroerend. Is er nog een smetje? Ja, dat is er. "Why Won’t You Tell Me What" (honky-tonk piano) is niet echt geslaagd en valt enigszins uit de toon.
Maar goed, wie zijn wij om daar een punt van te maken? Rouse maakte nog niet eerder zo’n persoonlijk album, dat ook nog eens wonderwel licht van toon is. Nu maar hopen dat de Costa Blanca het beste in Rouse naar boven blijft brengen. Naar het schijnt heeft Rouse het Spaans al aardig onder de knie en durft hij wel eens een liedje in die taal te zingen. Als dat maar geen flamencoalbum wordt.
