Yann Tiersen & Shannon Wright :: Yann Tiersen & Shannon Wright

Hier ten redactie lopen wij nogal hoog op met de film Le Fabuleux Destin d’Amélie Poulain en het hoeft dus geen betoog dat ook de bijhorende soundtrack van Yann Tiersen op instemmend geglimlach kan rekenen. Wie bij goddeau wil aankomen met intellectuele essays over hoe Amélie Poulain een foute, veel te nostalgische film is, kan beter op pek en veren voorbereid zijn. Wij houden van sprookjes, meneer.

En een sprookje leek in de maak toen Tiersen voor een nieuw project in zee ging met de Amerikaanse rockster Shannon Wright. Eén van goddeau’s hippere redactrices slaakte bijgevolg een enthousiast "Ooooo" maar helaas voor haar zochten we een objectievere mening. We moeten haar verwachting echter bevestigen: Yann Tiersen & Shannon Wright is zeer oooooo.

Het lijkt op papier geen evidente combinatie: de klassiek geschoolde componist, gespecialiseerd in weemoedige — en ja: nostalgische — deuntjes die de handen in elkaar slaat met een vrouw die het graag rauw heeft. En toch doken ze samen de studio in voor een wel erg aparte plaat. Twintig dagen tijd waren voldoende voor tien nummers die schommelen tussen vrede en onrust.

Beide artiesten brachten hun kenmerkende klanken de studio in: de tinkelende minimalistische piano’s en accordeons van Tiersen, Wright haar gitaar en wat hese stem. In opener "No Mercy For She" verloopt de kennismaking nog wat schuchter: over een krassende viool, een langzame accordeon, raakt Wright haar gitaar voorzichtig aan en prevelt ze de eerst woorden. Nummer na nummer klikt het echter beter tussen het duo en de nummers krijgen almaar meer zelfvertrouwen.

Het gaat er bovenal dromerig aan toe met de accordeon van "Dragon Fly", "Sound The Bells" krijgt een repetitief trancekarakter. Steeds beter raken Tiersen en Wright op elkaar ingespeeld. Plots schreeuwen de gitaren ons echter in het gezicht en schiet Wright in "While You Sleep" uit haar sloffen: een viool giert en de drums mogen eens wat steviger. Bij de tweede start halverwege het nummer horen we hoe Wright helemaal P.J. Harvey achternagaat.

En dan wordt het weer kalm, want na zo’n uitbarsting voelt stilte altijd intenser aan. "Ode To A Friend" heeft met zijn spaarzame piano iets van Cat Power. Die piano blijft nog even dominant in die tweede helft met nog het prachtige "Callous Sun", maar op de droom van een afsluiter "Pale White" mag de instrumentatie terug voller.

Zonder veel omwegen: Yann Tiersen & Shannon Wright is een érg érg mooi, klein en fijn plaatje geworden. Het is een sprookje van een plaat in alle betekenissen van het woord: een beetje duister, soms griezelig, maar op het einde loopt alles terug goed af. En als u ons nu wil excuseren, dan gaan wij weer dromen van Amélie Poulain. Geef ons méér sprookjes, niet minder. Al kunt u kunt natuurlijk ook kiezen voor die pek en veren.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twintig + tien =