Shannon Wright :: 19 juni 2008, Beursschouwburg

Met Shannon Wright haalde de Beursschouwburg een van de boeiendste muzikantes van het moment binnen. Het hondstrouwe maar kleine publiek kreeg een artieste te zien die haar best deed volledig te verdwijnen achter haar pony en maar zelden de waanzin ten beste gaf waarvoor ze nochtans zo bekend staat.

"Shannon Wright kan behoorlijk creepy zijn", horen we vooraf nog rond ons, maar veel is daar niet van te merken vanavond. Van bij opener "Defy This Love" trekt ze de rustige kaart en begint ze met een paar rustige songs achter de piano. Het op plaat zo woelige "Plea" krijgt hier een ingetogen versie, en moet het met één woeste uitbarsting doen. Het helpt Wright niet echt dat hier de drums ontbreken die haar platen hun onrustige karakter geven. Vanavond staat ze er alleen voor en dat is soms te weinig.

Soms ook niet. Dan krijgt een song als "Birds" met zijn monotone gitaar iets van een bezwerende jammerklacht: "When all the birds have broken their wings/Oh mercy you/Oh mercy me/And all at once I turned/I follow your hand to our funeral bed". In zichzelf gekeerd lijkt Wright op haar podium de handen vol te hebben om iets uit te drijven. Dit is wat Wright zo boven haar collega-singer-songwriters doet uitsteken: een hoek eraf, een rare kronkel.

Echt mooi is het zelden — daarvoor is ze te eigenzinnig — maar wanneer ze een tweede keer een aantal songs aan de piano brengt is het bijna raak. In "Ways To Make You See" kreunt ze "Do you touch her like you touch me"? Niet toevallig komt het nummer van op een plaat die ze enkele jaren terug met Yann Tiersen maakte: alleen met hem kon ze zo’n schoonheid bereiken.

Pas in het laatste nummer krijgen we dan toch de Shannon Wright te zien waar de persoon uit het begin een beetje bang van wordt. Voor het eerst ramt ze op haar gitaar, gaat ze loos. Maar dan is het al gedaan en even zwijgzaam als ze tussen de nummers was, schiet ze opnieuw de coulissen in. Dodelijk verlegen, zo lijkt het wel.

Shannon Wright blijft één van de meest fascinerende singer-songwriters van het moment, maar dit concert liet ons een beetje op onze honger zitten. We zagen iets te weinig waanzinnige uitbarstingen en hartverscheurende songs als "Throw A Blanket Over The Sun" of "They’ll Kill The Actor In The End". Al te vaak speelde ze op een soort rustige monotonie die niet helemaal voldeed.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

15 + 18 =