American Music Club :: Love Songs For Patriots

Zo’n tien jaar geleden werd de notoire American Music Club gesloten door de rechtmatige eigenaars. De luisteraars zaten aan de bar, staarden naar hun leeg glas en vergaten massaal de platen van deze Californische groep te kopen. Onlangs werd de Club heropend en nam voorzitter Mark Eitzel met zijn oude groep het hallucinant mooie Love Songs For Patriots op.

Rekenen op een commercieel succes voor Eitzel & co doen we al lang niet meer, maar toch haalden we ons een six pack in huis en glimlachten meewarig om de dubbelzinnigheid. Het verhaal van AMC leest dan ook als een aaneenschakeling van mislukkingen, verraad en pure zatlapperij. Eitzel, zwaar bevriend met alcohol sinds zijn zestiende, kan als geen ander trefzeker songs over zelfhaat en ontgoocheling neerpennen.

Met een wisselvallige cover-cd in 2002 en vooral de ondermaatse Griekse reprise van een korf AMC-nummers in 2003 leek het creatieve vat van Eitzel af. Tot hij een telefoontje kreeg van voormalig AMC-drummer Tim Mooney. Eitzel trok schoorvoetend naar Los Angeles en nam er met bassist en drummer het archetypische "Another Morning" op. Gitarist Vudi, die als buschauffeur de straten van LA onveilig maakte, kreeg het nummer opgestuurd en was aangenaam verrast door het resultaat.

De hernieuwde samenwerking leverde deze splinternieuwe Love Songs For Patriots op, een plaat die pijnlijk aantoont wat er ontbrak aan de solo-albums van Eitzel. Niemand voelde zijn in alcohol gelardeerde songs immers beter aan dan deze bende. Niemand kon beter inschatten welke drumroffel, welke gitaarsnok paste bij de zalig zeurderige stem. Tien jaar na het eclatante succes van San Francisco, dat als elke andere AMC-plaat makkelijk de weg vond naar lovende recensenten en bewonderende collega-muzikanten, lijkt er dan ook op het eerste zicht weinig gemorreld aan de beginselverklaringen van deze vereniging. Eitzel kreunt en croont zich nog steeds hemels een weg door dit tranendal.

Op "Another Morning" wordt zelfs ex-muze Kathleen weer opgevoerd. Eitzel kijkt in de gebarsten spiegel, slikt een traan weg en start een in zelfhaat gedompelde ode aan zijn ex. De liefde laat zijn sporen na, maar Eitzel prijkt met de teleurstelling: "You wear your pain with pride/you refuse to remove it". Het is hartverscheurend eerlijk én een bloedmooi nummer. Dat Eitzel ondertussen de Griekse beginselen toegedaan is, lijkt een tabloidachtig detail, maar het typeert verder wel de moeilijke situaties. Een Italiaanse vriend hebben in het Amerika van Bush, patriottisme treffend plaatsen in een stripclub ("It is so red, white and blue the way he works the bar/selling his embraces like Mr. President or a fallen star" klinkt het snerend in het allegorische "Patriot’s Heart"): de moedige Grote Amerikaanse platenfirma’s staan in de rij voor dat soort frivoliteiten, u kan het raden.

We waren trouwens alweer vanaf de eerste noot in het hart getroffen door de eerste welkomstmep: "Ladies and gentlemen, it’s time/the bartender is looking you right in the eye/he says, "I'm gonna replace all your weak blood with my wine". "Home" is dan weer het bittere relaas van een eenzame terugtocht huiswaarts na het sluiten van het café en het eloquent beledigen van een drinkebroer. Zelfhaat, de ongecensureerde versie.

Er valt nog meer schuldbesef te noteren op deze Love Songs For Patriots. "Love Is" is een spookachtige schuldbekentenis en op het Nick Drake-achtige "Song Of The Rats Leaving The Sinking Ship" valt het noodlot zoals verwacht niet te vermijden. Er rest berusting. Love Songs For Patriots is dan ook Eitzel’s welgemeende oproep om niet toe te geven aan blind cynisme. "Now I'm just a normal man, that’s true/And I got nothing to brag about, or yes I do/that once I was loved by someone like you" klinkt het dan ook simpel in "Only Love Can Set You Free". Afgesloten wordt er met het mistige "The Devil Needs You", dat herinneringen oproept aan de trieste trompetten op Radiohead’s Kid A.

Overtuigd zijn we zeker van deze Love Songs For Patriots en u mag ook wel eens een poot beginnen uitsteken. Wij vielen al in 1988 voor deze uitbaters van spitante levensliederen en kwamen regelmatig terug voor onze portie. Dus, koop een lidkaart, join the Club. Nu. Niet seffes. Niet sebiet. Heute godverdomme.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

4 × een =