Here comes the grime reaper. Na het stoute jongetje in de hoek Dizzee Rascal, brengt nu ook maatje en semi-mentor Wiley z’n debuutalbum uit. File onder "grime", een nieuwe muziekterm voor de zoveelste bastaardzoon van de landloper, ofte BUM (British Urban Music).
Het oude Albion heeft een mooie, zij het ietwat vergeten, traditie van hip hop. Weinigen kennen of besteden aandacht aan klasbakken als Blade, Mindbomb, The Brotherhood of DJ Format. Britten die de hip hop-traditie integreerden in eigen format en levensstijl weten wel de aandacht te trekken. De bekendste epigonen zijn zonder meer Mike Skinner, aka The Streets, met zijn visie op het Britse lad-gebeuren, en Dizzie Rascal.
Wiley en Dizzee Rascal maken allebei deel uit van het Roll Deep collectief, een groep gelijkgestemde zielen. Het mag dan ook niet verbazen, dat Rascal en Wiley uit eenzelfde muzikale vaatje tappen. Volgens de "kenners" mengen ze het typisch Britse "garage" met hip hop-invloeden en spreken we dan ook over een nieuwe variant van de urban music: het subgenre "grime" of "eight-bar". Wiley zelf praat liever over "eski", verwijzend naar eskimo, maar heeft vooral lak aan labels. Zoals hij zelf rapt in het toepasselijke "Wot do u call it?": "Listen to this / it don’t sound like garage / Who told you that I make garage? / Wiley Kat’z got his own style s’not garage / Make it in the studio but not in the garage / Here in London there’s a sound called garage / But this is my sound, it sure ain’t garage / I heard they don’t like me in garage / Cause I use their scene but make my own sound / The Eskimo sound is mine recognise this / It’s mine / you can’t claim what’s mine."
Muzikaal is Dizzee Rascal een eerste referentie, maar toch zijn er grote verschillen tussen beiden te ontdekken, en niet louter tekstueel. Wiley klinkt als de oudere en ietwat bezadigdere grote broer. Het wild experimentele van Rascal is hier niet aanwezig, wat zowel een zegen als een vloek kan zijn. Treddin on thin ice opent sterk, met "The game". Een knappe drumbeat ondersteunt de aparte keyboardgeluiden, die de soundtracks van oude sci-fi films echoën. Wiley zelf heeft een heldere en snelle flow, die boven het nummer lijkt te zweven en de melodie grotendeels bepaalt. "Pick your self up" flirt met violen en behandelt de kleine problemen van alledag, die een mens durven neer te halen. Wiley is er duidelijk in: wie bij de pakken blijft zitten, komt nergens.
De volwassenheid van de teksten is verfrissend. Wiley voelt niet de behoefte om wie dan ook te bewijzen dat hij een "player" of "big willy" is. "Wot do u call it?" is een up tempo nummer, waar Wiley een intrigerende "fuck you" sneert naar wie hem in een hokje probeert te plaatsen. Treddin’ on thin ice" kiest voor een duidelijke stijl, maar probeert muziek en tekst aan elkaar te linken. Zo heeft "Goin’ mad" een schizofrene sound, die de interne mentale strijd van Wiley weergeeft, en heeft "Special girl" een soulvolle touch met Kano, die Wiley vocaal ondersteunt.
Hoewel we ten zeerste te spreken zijn over wat Wiley probeert te bereiken, zijn we niet onverdeeld wild van dit album. Hoe goed we de tracks ook vinden, in zijn geheel overtuigt het album te weinig. "Treddin’ on thin ice" kunnen we niet in één luisterbeurt uitzitten. De nummers volgen te veel hetzelfde stramien om lang te kunnen blijven boeien. Wiley is een begaafd producer en goede rapper. Z’n teksten en beats zijn intelligent, maar hij volgt te vaak hetzelfde recept.
Wiley ligt mee aan de basis van een nieuwe muziekstijl, "eski", en Treddin’ on thin ice zal zonder meer, naast Dizzee Rascal’s Boy in da corner, beschouwd worden als één van de twee albums die een nieuw genre leven inbliezen. Maar voorlopig heeft "eski" ons nog te weinig overtuigd als muziekstijl an sich. Alleen de toekomst kan uitwijzen of ze haar groeipijnen zal weten te ontwijken, dan wel dezelfde weg zal opgaan als het ooit veelbelovende, maar ondertussen tot een genante parodie uitgegroeide, nu-metal-genre.
