The Streets :: A Grand Don’t Come For Free

Na Original Pirate Material waren
de verwachtingen hoog gespannen voor ‘A Grand Don’t Come For Free’,
een plaat die Mike Skinner en z’n maten, ondanks het succes van de
eerste, nog steeds opnamen op z’n kamer. Na ettelijke
luisterbeurten valt er echter bijna niet anders besluiten dat de
slaapkamer deze keer niet bepaald de verhoopte hoeveelheid
genialiteit opbracht. Van de muzikale inventiviteit blijft niet
veel meer over. En hoewel The Streets op hun debuut nog beweerden
bangers, not anthems te maken, valt er bijzonder weinig
dansbaars te ontdekken. Op ‘Fit But You Know It’ na, dat ook tot
eerste single gekozen werd, is de toon veel serieuzer en de muziek
een pak trager geworden.
Mike Skinner probeerde het maken van de moeilijke tweede op te
vangen door een conceptplaat in elkaar te boksen, waarbij hij op
ingenieuze wijze nummer na nummer zijn verhaal vertelt. Tekstueel
is deze plaat dan ook ongelooflijk sterk. Mike Skinner speelt
onnavolgbaar met z’n rhymes. Hij weet telkens perfect de luisteraar
het gevoel te geven hoe gefrustreerd je jezelf voelt wanneer je
£1000 bent kwijtgespeeld of je GSM het weer es laat afweten. Het
lukt hem perfect je te laten meeleven hoe hard hij zijn vriendin
mist of wat er allemaal in hem omgaat als diezelfde vriendin hem
verlaat. Maar mooie teksten staan spijtig genoeg niet altijd garant
voor mooie muziek en net daar wringt het schoentje op dit
album.
‘Fit But You Know It’ is opgebouwd rond een gitaarrif die elke
amateur na een nachtje beers and Birds uit z’n pols kan
schudden. Dit hoeft niet noodzakelijk te betekenen dat de song er
slecht door wordt, want een catchy en dansbaar ding is het zeker,
maar binnen een paar weken zijn we het wel beu gehoord. ‘It Was
Supposed To Be So Easy’, de openingstrack, begint nochtans
veelbelovend met bombastisch aanzwellend trompetgeschal. Alsof de
muziek de grote Master of Ceremony, Mike Skinner, wil
introduceren voor zijn grote show, zweept ze het publiek nog net
iets meer op… om het dan te trakteren op de ongelooflijk vals
klinkende openingszin ‘It Was Supposed To Be So Easy’. De hele song
lang blijft het botsen tussen de niet toonvast gezongen lyrics en
de beats. Ook ‘Not Addicted’ heeft meer dan eens last van dat
kwaaltje.
Gelukkig zijn er ook heel degelijke songs te ontdekken. ‘Dry Your
Eyes’, oorspronkelijk opgenomen met Chris Martin van Coldplay maar
op de plaat beland zonder diens bijdrage, is zonder meer
schitterend. Ook ‘Blinded By The Lights’ is er eentje om te
ontdekken en ‘Empty Cans’ – dat eigenlijk bestaat uit twee in
elkaar verweven nummers, gescheiden door een terugspoelende
cassette – is prachtig. Skinner en z’n mates bewijzen op
meerdere songs dat ze nog wel degelijk mooie arrangementen kunnen
in elkaar kunnen zetten.
Hopelijk krijgen ze die schoonheidsfoutjes er weer uitgewerkt tegen
hun derde release, waarop ze hun muzikale en tekstuele genialiteit
dan maar helemaal moeten bewijzen .

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

5 × twee =