Shannon Wright :: Over The Sun

Om tot haar recentste worp te komen, trok Shannon Wright zich enkele weken terug in Chicago voor een muzikale blik in de spiegel na twee pijnlijke jaren. Het resultaat daarvan, geproducet door Steve Albini, is een trotse, zelfzekere portretschets met een ferme angel.

Shannon Wright is ervoor berucht in de indie-sferen: haar krachtige stem en idem liveshows blazen je zo van je sokken. Met Over the sun legt ze de vinger in een jarenoude wonde. "This is the album I always wanted her to record", klinkt het uit de mond van Albini.

La Wright heeft al zowat alle wegen van de alternatieve rock en pop afgezworven. De singer-songwriter groeide op midden in het Jacksonville van de jaren 80 – begin jaren 90, toentertijd het Mekka van de punkscène. Met bassist Paul Howell en drummer Laurie Ann Wall vormde ze het indiepopcombo Crowsdell. Na hun debuut bij het label Big Cat werd de band een populaire live-act in Europa.

In 1998 echter liep Crowsdell schipbreuk. Verbitterd trok Wright zich terug uit de muziekindustrie en koos ze voor het kluizenaarsleven in Noord-Californië. De afzondering resulteerde in een serie singles en vier fullcd’s (uitbracht bij Quarterstick) die getuigden van een no-nonsense overlevingsinstinct. Flightsafety en Maps of Tacit legden met enkel een akoestische gitaar, piano en getormenteerde stem haar slecht genezen littekens bloot. Perishable Goods en Dyed in the wool waren dan weer een symbiose van barokke gitaarrock en pop, te linken aan haar kennismaking met Will Oldham (Bonnie ’Prince’ Billy) en bandleden van Calexico en Low.

Over the sun wordt op kousenvoetjes ingezet door verlegen flarden fluitklank. Geen dreiging, niets dat rommelend geweld aankondigt. Enkele seconden later echter komt een messcherpe Shannon aanzetten met "With closed eyes". Kort van stof spuwt ze waar het op aan komt: "you save me in the restless sun/you save me for the crash is gone/(…)/won’t you save me!" Dat laatste klinkt allesbehalve als een verzoek, maar veeleer als een volmondige, agressieve eis. Shannon gaat tekeer als een razende furie; het is schipperen tussen haar woeste baren om niet verstrikt te raken tussen giftige tentakels.

Even rusteloos passeren "Portray" en "See the sun" de revue, en pas in "You’ll be the death" luwen de baren wat. Voor het eerst metamorfoseert de venijnige bitch hier tot een lief maar moegetergd wezentje dat je nog het liefst van al in de armen zou nemen om te sussen. De lyrics "I must confess, you’ll be the death of me" lijken knooppunt van de hele cd, en "I’ll be your friend" toont de kwetsbaarheid van een jonge vrouw op zoek naar gewoon maar wat liefde.

"Throw a blanket over the sun" klinkt dan weer als een illuster PJ Harvey-nummer, vooral waar de woorden "No love is here! No love is here! No love is here" bijna bezwerend uit de mond van een gefolterde Wright klinken. Verrassend is het Sigur Ros-like tunetje waarmee het nummer afsluit. Bovenal is dit een goeie aanloop naar het bloedmooie hoogtepunt van de cd: "Avalanche". Wright legt er hier heel even de strijdbijl bij neer, neemt plaats achter de piano laat haar vingertoppen over de toetsen draven. Geen schreeuwlelijke bassen of drumpartijen hier, integendeel zelfs; "Avalanche" is een volbloed ballade die bol staat van verlangen. Als bij een Tori Amos of An Pierlé-song vliegen de melodielijnen je om de oren, snijden ze je adem af van verbazing.

Na "Avalanche" volgen "Plea" en "Birds"; waarin opnieuw energieke gitaarriffs en sterke baspartijen domineren. Het doek is echter al gevallen, het schrille contrast met breekpunt "Avalanche" is te groot. Het doet knarsetanden, snakken naar de rust die alweer opgeslorpt is door chaos, pijn, angst, teleurstelling en woede. De conclusie is duidelijk. "No love is here".

Over the sun is een plaat die vraagt om uitdieping. Geen verzachtende omstandigheden op deze schijf; bij een eerste beluistering overvalt de agressie je als een sluipschutter. Pas na enkele luisterbeurten ontdek je barsten in die ogenschijnlijk ijzeren muur, een klein, breekbaar (gebroken) hartje achter die grote klep van mevrouw Wright; en blijkt dat er ook veel schoonheid in de plaat te ontdekken valt. En dan heeft Albini waarachtig nog gelijk: dit is een karakterplaat, een eerlijk en coherent portret van een nieuwe, strijdlustige Shannon Wright.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twaalf − negen =