Cocorosie :: La maison de mon rêve

Cocorosie heeft met La maison de mon rêve een heel apart album uitgebracht. Deze naïeve blues-georiënteerde nummers laten niemand onberoerd. Hier vind je geen bal aan, ofwel vind je het gewoonweg geniaal. Een tussenweg is onmogelijk.

Love it or hate it. Er is geen weg tussenin. Cocorosie barst van de kunstzinnige pretenties en plundert schaamteloos uit de oude blues. Net zoals The Moldy Peaches flirten de zusjes Casady met hun – schijnbare — gebrek aan talent en zoals Type O Negative al zei: "Don’t mistake lack of talent for genius". De tong zit in dit geval echter zo diep door de wang dat het bijna schrijnend wordt. Zelden hebben we zo genoten van wat sommigen als bohémien chic zullen bestempelen. In een seersucker suit gehesen, vinden wij dit, de tandenstoker nonchalant in de linkermondhoek, meer dan geniaal.

De bio laat weinig te wensen over en leest als een flutromannetje. Sierra Casady zou als klassieke operazangeres geschoold zijn, terwijl zusje Bianca met onvaste stem de vocalen grotendeels voor haar rekening neemt. Na enkele omzwervingen trekken de zusjes bij elkaar in op een flatje in Parijs en worden de songs — of wat daar voor door moet gaan — op een plaatje gesmeten ter uwer en onzer genot dan wel kwelling.

De songs zelf hebben weinig om het lijf: Bianca neemt vooral de akoestische gitaar ter hand terwijl zusjelief rammelt met zowat alles wat lawaai maakt. Waar Einstürzende Neubaten zweren bij staalplaat, nemen de zusjes genoegen met een belletjes, potten, pannen en dies meer.

De songs zijn van een haast ontroerende naïviteit te noemen. Een zachtjes aangeslagen gitaar ondersteund met huis-, tuin en keukenpercussie waarboven een onvaste stem zeemzoete liedjes kweelt. Hoe schijn bedriegen kan…"Jesus loves me" klinkt als een oude bluessong in vitriool gedoopt. Althans tekstueel dan toch: "Jesus loves me, but not my wife, not my nigger friends or their nigger lives". "By your side" klinkt als een oude blues-gospel song over huishoudelijk geluk waarboven een tevreden huisvrouw vrolijk meekwettert. Het huishoudelijk geluk kan haast niet meer stuk als ook de vogels in de tuin vrolijk meefluiten. We slikken een krop weg bij zoveel vals geluk.

Een heel album lang wordt de naïviteit van het alles in vraag gesteld. Intimistische liedjes kaarten de meest absurde zaken aan. Of hoe Sinterklaas samenhangt met de liefde en de kerstman in het nummer "Good Friday": "I believe in Saint Nicholas, it’s a different type of Santa Clause." "Lyla" is een schrijnend verhaal over prostitutie en mensenhandel. Een zachte piano twijfelt tussen schoonheid en wreedheid terwijl op de achtergrond stenen tegen elkaar aanschuren.

La maison de mon rêve klinkt als het muzikaal equivalent van David Lynch’s bizarre parabel Eraserhead. De soundtrack van die film bestaat uit flarden dialogen, industriële klanken en bluesfragmenten van Fats Waller. Cocorosie creëert eenzelfde bevreemdende sfeer. Het huis mijner dromen is dan ook een hutje aan de zee waar Freddy Krueger als sympathieke opa kleine kindjes aan het spit rijgt en suikerzoete cyanide spint voor de kinderen uit de buurt.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

achttien − zeven =