Star Wars Episode II :: Attack of the Clones



136 min. / USA

Alvast maar eerst het goeie nieuws: ja, hij is beter dan
‘The Phantom Menace’. Wil dat veel
zeggen? Bwa, nee, maar het is wel leuk om weten, natuurlijk.

‘Attack Of The Clones’ vindt plaats tien jaar na het einde van
de vorige episode. Amidala, nog
steeds gespeeld door Natalie Portman, is koningin-af, maar wel nog
senator voor haar planeet Naboo. Een groot aantal planeten hebben
zich verzameld in een nieuwe coalitie tegen de Republiek, en de
Jedi kunnen het niet meer aan de orde in het Melkwegstelsel te
bewaren. Amidala wil er een nieuwe wet doorkrijgen om extra
beveiliging te regelen, wanneer er een aanslag op haar leven wordt
gepleegd. Obi Wan Kenobi (Ewan McGregor) en Anakin Skywalker, nu
een jaar of negentien en gespeeld door Hayden Christensen, worden
aangesteld om haar te beschermen. Terwijl Obi Wan probeert te
achterhalen wie achter de moordaanslag zat, vlucht Amidala samen
met Anakin naar haar thuisplaneet, waar de twee uiteraard verliefd
worden.

Het begint allemaal erg aardig, met een indrukwekkend in elkaar
gestoken achtervolging door de nachtelijke straten van de planeet
Coruscant. Het ontwerp doet vaag denken aan de steden uit ‘Blade
Runner’, en de actie is werkelijk spectaculair, maar wat me vooral
opviel aan deze vroege scène, is dat ze zowaar goed geschreven is.
Obi Wan en Anakin hebben hier een goeie dynamiek, waarin ze elkaar
one liners naar het hoofd slingeren en mekaar pesten door hun
rijgedrag in die vliegende wagentjes waarin ze zich voortbewegen.
Wanneer ze in een café de boel op stelten zetten, reageren ze met
‘Jedi business’. Het lijkt wel ‘Lethal Weapon’ in de ruimte. Dat
soort van humor en snedigheid is bepaald niet eigen aan George
Lucas, en ik heb zo’n vermoeden dat de coscenarist die hij er deze
keer bijhaalde, Jonathan Hales, daar wat mee te maken heeft. Hoe
het ook zij, die scènes beloven het beste voor deze tweede episode.
Misschien heeft Lucas zich dan toch herpakt na de nachtmerrie die
‘The Phantom Menace’‘ was?

Even lijkt het van wel, wanneer we Obi Wan op onderzoek zien gaan
naar de aanslagplegers – een verborgen planeet die gevonden moet
worden, een toevallige ontdekking over de creatie van een
klonenleger… ‘Attack Of The Clones’ ontwikkelt zich tot een
soortement detectiveverhaal, waarbij de ene aanwijzing op een
logische wijze naar de andere leidt. We krijgen nog een krachtige
actiescène tussen Obi Wan en Jango Fett, maar daarna is het ook wel
zo’n beetje afgelopen.

Op dat moment zijn we een dik half uur bezig in een film die, om
geen enkele aanwijsbare reden, 136 minuten aansleept. Het
schrijfwerk tot op dit punt was verrassend goed, maar vanaf hier
begint het allemaal bergaf te gaan.

We krijgen een liefdesgeschiedenis tussen Anakin en Amidala die op
een soms hilarisch kige manier wordt aangepakt. Als je ooit een
liefdesverhaal wil schrijven, vermijd dan dialogen waarin de
woorden “mijn hart” voorkomen. Je krijgt wat men noemt a bad laugh,
een ongewild komische situatie. Het feit dat Anakin al voor de
tweede keer op rij gespeeld wordt door een onbekwaam acteur (Hayden
Christensen is hier al even kleurloos als in ‘Life As A House’), helpt natuurlijk ook
niks. Natalie Portman heeft in ‘The Phantom Menace’ duidelijk
geleerd hoe ze moet acteren tegenover een leeg blauw scherm (of,
nog erger, tegenover Christensen), en ze brengt hier al heel wat
meer leven naar haar personage, maar de rol blijft veel te weinig
ontwikkeld. We krijgen tot in den treure te zien en te horen hoe
moeilijk Anakin het wel heeft met zijn onmogelijke liefde (Jedi
dienen celibatair te blijven, schijnbaar), maar hoe zit het met
Amidala? Wat voelt ze, wat denkt ze? George Lucas kan het ons niet
vertellen.

Ondertussen wordt de plot steeds maar complexer, met niet één maar
twee legers (een klonenleger én een droïdenleger, en het is mij
door fans van de film krachtig duidelijk gemaakt dat het verschil
aanzienlijk is, en niet te onderschatten), met een nieuwe
boosdoener, Count Dooku (Christopher Lee; en waar blijven ze die
namen eigenlijk vandaan halen?), met een mysterieuze man achter de
schermen en met opnieuw die Handelsfederatie die een smerige rol
speelt. Een beetje ‘Star Wars’ freak stapt daar natuurlijk
moeiteloos overheen. Alle anderen zullen af en toe wel eens willen
terugspoelen om te kijken hoe het nu eigenlijk zat.

Er is geen enkele reden waarom deze film zo lang zou moeten duren.
Naar het einde toe, wordt letterlijk elke actiescène volkomen
uitgemolken tot er absoluut geen leven meer in zit. Neem de scène
in de fabriek: een leuk idee, maar die actiescène duurt tien volle
minuten. Aanvankelijk is het opwindend, na een tijdje zit je te
geeuwen. Wat dat betreft, kan Lucas nog lessen gaan volgen bij
Peter Jackson en vooral Steven Spielberg (bekijk ‘Minority Report’ maar eens). Zelfs Yoda
zien we op het einde in actie schieten – die kleine, groene muppet
met jicht schiet uit zijn sloffen in een scène die zo uit een
parodie op ‘Star Wars’ had kunnen komen. Zoveel zelfspot kan dit
soort film niet aan.

Elke ‘Star Wars’ staat natuurlijk ten dienste van de volledige
saga, wat het excuus is waarmee elke freak het gebrek aan talent
van George Lucas tracht te verdoezelen; het is niet dat de man niet
in staat is om een helder verhaal te vertellen, het is dat deze
film maar een onderdeel is van de saga. Tegen al wie deze
dooddoener wenst te gebruiken: elke film moet op zichzelf te
bekijken en vooral te begrijpen zijn. Is dat niet het geval, dan
heb je een slecht geschreven film.

In functie van die grotere saga zien we Anakin zich steeds meer
naar de Dark Side keren, maar ook hier maakt Lucas een
onbegrijpelijke en onvergeeflijke fout. Er is één scène waarin
Anakin toegeeft aan zijn kwade kant en zich te buiten gaat aan
zinloos geweld. Waarom moeten we hem dat dan achteraf aan Amidala
horen vertellen, in plaats van het hem te zien doen? Dat zou pas
een impact hebben gehad. Nu, omdat we het niet gezien hebben,
blijft zijn woede en zijn duisternis iets abstract, waar we wel
weet van hebben, maar geen getuige van zijn geweest en geen
emotionele reactie op hebben.

Lucas heeft zich in ieder geval gebeterd, door een dik half uur
degelijke cinema uit te zweten. Weliswaar gevolgd door nog eens
anderhalf uur flauwekul, maar goed… Deze keer krijgen we Jar Jar
tenminste niet zo vaak te zien. Goddank!

http://www.starwars.com/episode-ii/

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zestien − 11 =