The Mothman Prophecies



119 min. / USA

Enkele jaren geleden bracht voormalig videoclipregisseur
Mark Pellington de verrassend goede thriller ‘Arlington Road’ uit.
Een film die dreef op clevere visuele trucjes, een intrigerende
plot en min of meer geloofwaardige personages. Nu maakt Pellington
zijn tweede film, opnieuw is het een thriller, en hoewel men
voorwendt dat dit verhaal gebaseerd is op ware feiten, blijft van
die drie deugden van ‘Arlington Road’ nog maar weinig over.

Richard Gere speelt John Klein, een journalist die na een
auto-ongeluk zijn vrouw verliest. Twee jaar later heeft hij
nauwelijks zijn verdriet verwerkt, wanneer zijn krant hem van
Washington naar Richmond stuurt om een politicus te interviewen. Op
de één of andere manier, hij weet zelf niet hoe, komt hij echter
binnen de negentig minuten 600 kilometer verderop in een klein
stadje, Point Pleasant, terecht. Wanneer hij in het midden van de
nacht aanbelt aan een boerderij, wordt hij door de bewoners met een
geweer bedreigt – omdat hij hen nu al voor de derde nacht op rij
wakker belt.

Er zijn vreemde dingen gaande in Point Pleasant, ontdekt Klein.
Mensen zien vreemde dingen, lichten die aan en uit gaan, en een
soort van motachtig wezen. Ze horen stemmen. Dit wordt Klein
verteld door politie-agente Connie Parker, gespeeld door Laura
Linney. Voor Gere en Linney is het al de tweede keer dat ze in
dezelfde film zitten, trouwens. De vorige keer was het in de
bepaald betere thriller ‘Primal Fear’.

Maar goed, Klein en Parker proberen uiteraard samen het mysterie
van Point Pleasant op te helderen, wat allemaal culmineert in een
verklaring die eigenlijk minder vragen beantwoordt dan dat ze
oproept. Dit meen ik echt, zoals in alle slecht gestructureerde
thrillers heb je ook hier weer een tien minuten durende praatscène
waarin alles uitgelegd wordt, maar ik daag iedereen uit om na het
einde van de film mij precies uit te leggen hoe het nu allemaal
zat, zonder dat ik twintig vragen kan stellen die die theorie
mogelijk onderuit halen. Dat soort van ambiguïteit kan in het
voordeel van een film werken – denk maar aan ‘Abre Los Ojos’ (of,
zo u wilt, aan ‘Vanilla Sky’). Nu
vond ik die remake niet zo schitterend, maar het feit dat het
verhaal je aan het puzzelen zet, ook achteraf, was juist boeiend,
omdat de hele film daarnaar toe werkt. Naar een mogelijke oplossing
van het mysterie, die ruimte laat voor een afwijkende
interpretatie. In ‘The Mothman Prophecies’ krijg je enkel de indruk
dat de makers ofwel zelf niet wisten wàt de oplossing van het
mysterie was, ofwel over te weinig talent beschikten om het ons ook
uit te leggen.

In de plaats daarvan krijgen we op een einde een climax op een brug
die onze aandacht moet afleiden van de vele vragen die de film op
dat moment al opgeroepen heeft. Wat is die Mothman nu precies, wat
is zijn doel, hoe werkt hij, wat heeft Gere’s dode vrouw er
allemaal mee te maken enz… Opeens lijkt het er allemaal niet meer
toe te doen, want we krijgen een actiestuk te slikken dat alle onze
aandacht vraagt, waarna de aftiteling loopt en gedaan. Dat is een
intellectuele oneerlijkheid tegenover het publiek. Een goochelaar
die niet weet hoe hij één truc succesvol moet afsluiten en dan maar
snel roept: kijk eens wat er mijn àndere hand zit!

Daar komt nog bij dat Richard Gere zo kleurloos staat te acteren,
dat hij met momenten zwart-wit lijkt. Je voelt gewoonweg zijn
automatische piloot brommen, zijn ogen enigszins afwezig, alsof hij
in gedachten zijn geld al aan het tellen is, of anders contact aan
het zoeken is met de Boeddha. Laura Linney en Will Patton zijn
beter, maar het blijft een druppel op een hete plaat. Tenslotte
zitten ze in een script dat nergens op slaat. Een werkelijk
gebeurde ramp – de eindscène van de film vond echt plaats – willen
koppelen aan plaatselijk bijgelooof, tot daaraan toe, maar dan moet
je wel een samenhangend plaatje kunnen vormen voor je
publiek.

Wat er van die drie goeie dingen uit ‘Arlington Road’ wel nog
overblijft, zijn de visuele trucs. Veel visuele trucs. Teveel. Het
begint wanneer straatlichten overvloeien in de lichten van een
ziekenhuis. Daarna krijgen we overgangen met wipes, voorwerpen die
zich plots in de volgende scène bevinden enz… Op zichzelf is dat
allemaal prima, maar van dat soort van momentjes hangt deze hele
film dus aan elkaar. Twee uur lang zit je naar Pellington te kijken
die ons probeert te tonen hoe goed hij wel kan filmen. En dat kan
hij, hij weet hoe hij een camera moet gebruiken. Maar moet hij ons
dat echt twee uur lang zitten aanwrijven? Op den duur lijkt het op
weinig meer dan pretentie.

‘The Mothman Prophecies’ is een festijn van incompetentie – de
hoofdacteur acteert slecht, het scenario is brak en visueel laat
Pellington zichzelf veel te veel toe. Elke filmstudent zou dit
moeten zien, om te weten hoe het niet moet.

http://www.spe.sony.com/movies/mothman/

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zeventien + zeven =