Stel dat soloartiesten hun eigen clubje zouden hebben, dan was Frank Black vast en zeker de aanvoerder. Tien jaar nadat hij de Pixies begroef, heeft hij met Show Me Your Tears wéér een soloplaat uit. De zoveelste plaat van zijn hand. Wij zijn de tel al lang kwijt, en denken van Meneer Black hetzelfde.
"Nadine", van top tot teen gehuld in het zwart, grijpt ons bij de keel. Fijne drum, heerlijke baslijn en Frank zijn stem. Samen met "Everything is New" en "My favourite Kiss" (americana, once again) mag ze gerust meerdere keren tegen onze trommelvliezen aanschurken.
Hierna is het echter zachtjes indommelen bij Blacks interpretatie van de blues. "Jaina blues" doet ons in de verste verte niet denken aan euhm … de blues. En ook zijn jazzy zijstapje in "New House Of the Pope" doet ons hoegenaamd niets. Het duurt tot "Massif Central" eer we uit onze staat van voortdurend geknikkebol gered worden. Dit nummer doet hetzelfde als de eerder genoemde nummers die de plaat openen: punk en pop mixen tot een ferme song mét weerhaakjes. Kortom, hetgeen waar de Pixies ooit bekend voor stonden.
"That was then", pleegt Black te zeggen wanneer journalisten hem op zijn verleden bij deze cult band wijzen. Het is duidelijk dat hij een nieuwe richting uit wilde, en nog steeds wil, maar hierin lijkt hij jammerlijk te falen. Zijn experimenten met jazz, blues, country en — hou je vast aan de takken van de bomen — zelfs gospel ("I’m an American you know") laten we liefst aan onze neus voorbijgaan.
Daarin staan we niet alleen, want hoe je het ook draait of keert: een groot succes kennen zijn soloplaten allerminst. Wij hebben zelfs een sterk vermoeden dat de enige die al zijn platen in huis heeft, Frank Black zelve is. Ook wanneer hij met zijn sidekicks The Catholics optreedt, zijn het nog steeds Pixies-nummers als "Where is My Mind?" en "Monkey"s Gone To Heaven" die het publiek aan Franks zijde moeten krijgen.
Meer dan matig of behoorlijk durven we Show Me Your Tears dan ook niet te noemen. We begrijpen zelfs niet goed waarom hij nog probeert. Want dan mag Frank Black nog soloplaat na soloplaat na soloplaat (ad infinitum) uitbrengen, het is niet als explorerend soloartiest dat hij de geschiedenisboeken zal halen. Als "man van de Pixies" daarentegen….
