The Datsuns :: ”Grootmoeder is trots op ons”

Van alle gehypte groepen waar ze in Engeland vorig jaar mee afkwamen, was er eigenlijk maar één die ons kon bekoren: The Datsuns. Met een stomend optreden in Brussel slaagden ze waar The White Stripes — om maar één band te noemen — op Werchter 2002 faalden: ons bij ons nekvel grijpen en ons een uur lang onze opvoeding te doen vergeten. Rock ’n Roll!

Backstage op Werchter 2003 blijken gitaristen Phil en Christian Datsun (ja, dat ideetje pikten ze van The Ramones) beleefde, rustige jongens te zijn. Ze zijn ook veel jonger dan we verwacht hadden en ze zien er moe uit, na meer dan een jaar on the road. Hoe beu zijn ze die tien songs van hun debuutalbum?
Phil Datsun: "Dat valt mee. We zijn sinds vorig jaar op tour en het kàn ferm vervelend worden, maar dan heb ik het niet over de optredens. De shows zelf blijven wel leuk, het zijn de toestanden daar rond die op de zenuwen gaan werken: het reizen. Ik kan geen vliegveld of vliegtuig meer zien."
Christian Datsun: "We spelen telkens ook drie of vier nieuwe songs."

enola: Halverwege de tour brak de hype rond jullie los. Was dat een goeie zaak of een slechte?
Christian: "We hebben weinig van die artikels gelezen en ons er weinig van aangetrokken. Ook toen ons soort muziek nog niet in de mode was, speelden we al muziek en we zullen nog altijd platen maken als we terug compleet uit de mode zijn. Maakt niet uit of de mensen dat goed vinden of niet."
Phill: "We passen niet eens in die garagehype. Die groepen gaan hun mosterd meer halen uit de jaren zestig, terwijl wij daar ontegensprekelijk niet onder vallen. Maar het hielp ons wel in zekere zin. Het maakt mij niet uit, of zo ons hypen of niet. We hebben een paar optredens met The White Stripes samen gedaan, en diè zijn garage-rock. Wij zijn veeleer hardrockers. The Vines zijn ook compleet anders, net als The Hives en The Strokes. Garagerock is gewoon een losse term om een heel wijd gamma aan groepen onder te brengen die gitaarmuziek maken op dit moment."

enola: Ook ver voor dat terug hip werd, speelden jullie al van die primitieve rock ’n roll. Hebben jullie nooit tegen de tijdsgeest moeten opboksen?
Christian: "Neen. We hebben het helemaal niet moeilijk gehad daarmee. Het maakte ons niets uit welke groepen magazines en televisie leuk vonden. We vonden het fun om ons soort muziek te spelen: we zijn nooit begonnen met het idee rijk en succesvol te worden. Als we dat wilden hadden we misschien wel eerst onderzocht wat op dat moment populair was om dat dan te kopiëren. Ik haatte de muziek van de jaren tachtig toen ik opgroeide in dat decennium. En daarom luisterde ik naar platen uit de jaren zestig en zeventig. Daarom liggen onze invloeden daar."
     "Nieuw-Zeeland heeft niet echt de naam een rock ’n roll-omgeving te zijn, maar er zijn een aantal indie bands met faam van daar. Labels als Flying Nun, die meer Pavement-achtige groepen tekenen. Ons land heeft geen rock ’n roll geschiedenis, en de mensen stonden dan ook wel een beetje versteld van de muziek waar wij mee afkwamen. Ze waren verbaasd dat wij niet als de andere Nieuw-Zeelandse groepen klonken en dat verwarde hen."
Phill: "Dat kan ook wel geholpen hebben."
Christian: "Het kan goed zijn anders te doen."

enola: Jullie zeiden ooit dat jullie platen enkel een herinnering zijn aan jullie concerten. Dat werkt perfect voor een debuutplaat, maar kan je dat blijven volhouden?
Christian:"Daarmee wilden we enkel zeggen dat een optreden altijd beter moet zijn dan de plaat. Dat is wat mij betreft regel één als je je eerste album maakt: je kunt niet tien jaar in de studio kamperen, want het enige wat je kan is live spelen, dus is je debuut altijd een weergave van wat je op de planken doet. Voor ons tweede album gaan we waarschijnlijk wel meer tijd doorbrengen in de studio en een paar dingen uit te proberen."
Phill: "Voor de release van onze plaat hadden we enkel wat vinylsingles uitgegeven, die we op onze optredens verkochten.
Christian: "Waarom vinyl? Dat is nog altijd een klassiek formaat voor rock ’n roll: je kunt het ook veel mooier verpakken én het was voor ons goedkoper om te maken dan cd’s."
Phill: "Muziek klinkt ook beter op vinyl."

enola: Wat zijn jullie van plan voor de tweede plaat? Meer productie?
Phill: "Het zal nog steeds klinken zoals we live spelen in elk geval. We blijven een live band, en zo hoort het ook voor een rockgroep. Misschien zullen de songs live een beetje anders klinken of langer zijn, net als het met dit album is, misschien doen we ook een paar tragere songs. Het is de bedoeling de nummers eerst goed te repeteren voor we nadenken over hoe we ze willen opnemen."
Christian: "Dat we nu pas tragere nummers willen spelen komt omdat we al zo vaak live speelden voor we een album uit hadden. Als mensen nog geen nummers van je kennen, ben je meer geneigd snellere rocksongs te spelen omdat onbekende ballads het publiek nogal snel vervelen. Nu kunnen we ons dat wel veroorloven omdat de mensen het album kunnen kopen en die songs vooraf horen."

enola: Er is dus ook een zachte kant aan The Datsuns?
Christian: "Dat denk ik wel. Ik hoop het alleszins, want ik stel me graag voor dat we na vijf albums al heel wat verschillende dingen zullen geprobeerd hebben. Vijf keer het zelfde album maken lijkt me maar niets. Alleen AC/DC raakt daarmee weg."
Phil: "AC/DC vinden we wel goed hoor, daar niet van."
Christian: "Eén van de redenen dat ik fan ben van Led Zeppelin is juist omdat ze zoveel verschillende dingen uitprobeerden. Elk van hun platen was anders dan de vorige, maar toch bleef het onmiddellijk herkenbaar als hun muziek. Dat is de uitdaging: een heel gevarieerde oeuvre te hebben, dat toch steeds klinkt als jezelf."

enola: Jullie doen nu een rondje Europese festivals. Hoe bevalt dat?
Christian: "Vorig jaar deden we al Reading en Leeds in Engeland, maar dit is ons eerste uitstapje in het Europese festivalcircuit en we hebben er naar uitgekeken. We zijn nu al zo lang op tournee, en dan zijn festivals bijna een vakantie: het is zomer, je stapt zonder te soundchecken het podium op en achteraf hang je wat rond met de andere groepen en drink je een pint. Tot nu toe hebben we ons wel geamuseerd."
Phill: "Festivals spelen geeft ons ook de kans om wat meer van het Europesee landschap te genieten. Toen we hier eerst toerden zagen we niet meer dan de clubs en wat huizenblokken, nu zien we ook wat van het land. We lopen op die festivals trouwens altijd dezelfde paar bands tegen het lijf, en met sommige zijn we goeie vrienden geworden."
Christian: "Het lijkt soms wel een rondtrekkende commune. Neen, vettige rock’n roll verhalen hebben we niet te vertellen over die groepen. En ook over The Datsuns zijn er geen wilde groupie-excessen te berichten."
Phill: "We hebben geen groupies."
Christian: "Daar hebben we geen tijd voor: we’re consumed by rock’n roll."

enola: Tijd voor de slotvraag. Wat vinden jullie grootmoeders eigenlijk van wat jullie doen?
Phill: "Ik had ze eergisteren nog aan de lijn en ze is erg trots op wat we doen. Niet dat ze echt van onze muziek houdt, veronderstel ik, maar ze is erg fier dat ik doe wat ik graag doe."
Christian: "Mijn enige overlevende grootmoeder woont ergens in Australië en ik heb haar in geen dertien jaar meer gezien. Ze weet waarschijnlijk niet eens dat ik in een groep speel, en denkt misschien dat ik nog ergens op school zit. Vermoedelijk zou ze onze muziek maar niets vinden, ze moet ongeveer tachtig zijn. Maar haar moeder of grootmoeder was wel cool: die werkte in een rondtrekkend theatergezelschap en leerde er alle kinderen van de troupe tapdansen. Eén van die jongentjes was Charlie Chaplin."

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

20 − 7 =