The White Stripes :: Elephant

Yeah yeah, garage-rock vooruit! White Blood Cells was al een heerlijk lapje rock ’n’ roll. Met Elephant en begeleidende single "Seven Nation Army" hebben Meg en Jack White definitief ons hart veroverd. Drum, gitaar en zang: meer moet dat niet zijn.

Eerlijk gezegd: we vertrouwden die hele garage-hype niet. Leuke singletjes van The Strokes en The White Stripes, dat wel, maar of zo’n hele CD interessant genoeg bleef, was maar de vraag. Uiteindelijk bleek White Blood Cells een verdomd opwindend en afwisselend plaatje. Maar dan vroegen we ons weer af of Jack en Meg White met hun beperkt instrumentarium zouden kunnen blijven boeien. Terwijl we gezellig mee knikkebolden op "Seven Nation Army" hielden we ons hart toch nog vast bij een eerste beluistering van Elephant. Een muziekrecensent wordt geacht een beetje kritisch te zijn, nietwaar?

Maar goed, we zijn verkocht. It’s only rock ’n’ roll, but we like it, zo wil het cliché. Na twee beluisteringen gingen alle reserves samen met de stoelen aan de kant voor een primair rockende luchtgitaar- en drumsessie. "There’s No Home For You Here" doet wel wat denken iets van op White Blood Cells, maar het maakt niets uit: het rockt als de beesten met een vreemd galmend koortje ergens halfweg. Vervolgens leidt een nogal fantastische Burt Bacharach-cover: "I Just Don’t Know What To Do With Myself" enkele rustige nummers in. Zelfs zonder vettige rockakkoorden en pompende ritmes, weten broer en zus White ons te bekoren: wat een aangename verrassing toch weer.

Halfweg Elephant worden de power chords echter weer bovengehaald en kunnen we weer gezellig verder rocken. Bovendien valt zeker met dit album op dat The White Stripes de hype overstijgen: hier zijn twee grote muzikanten aan het werk, die hun muziekgeschiedenis kennen. Het is verbazend hoe The White Stripes erin geslaagd zijn om met beperkingen die ze zichzelf opleggen, een heel nieuw album te maken dat slechts bij vlagen expliciet aan de voorganger herinnert. Soms klinkt het als The Beatles, dan weer als The Doors, maar altijd en vooral ook als The White Stripes. Nu het geheel dan ook nog door een dijk van een single getrokken wordt, kunnen we alleen maar beamen dat de kleuren van de rock rood en wit zijn.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twee × 2 =