Wie dacht dat er met die nieuwe single van Nirvana een grunge-revival aan zat te komen, is er aan voor de moeite. Nickelback blijft de ether vervuilen en mocht u hopen dat Pearl Jam’s zoveelste worp even de puntjes op de i komt zetten kunt u het ook vergeten: bij momenten klinkt Riot Act meer belegen dan Oud Brugge.
Van die nieuwe Nirvanasong, daar worden wij nu eens weemoedig van. Waar is verdorie de tijd dat zo’n oprechte hartenkreten nog aan een bandopnemer werden toevertrouwd. Gaat iets nog zo recht naar de maag als “You know you’re right”? Wat ons betreft is dit de grootste tear-jearker van de afgelopen jaren en mogen Céline Dion en andere trezebezen inpakken: het meeste emotionele nummer van de voorbije zes jaar werd door een suïcidale rocker geschreven.
Bon. Waarom hebben wij het hier over Cobain, terwijl we het over Vedder en Co moeten hebben? Omdat “You know you’re right” alles heeft waar het Riot Act aan ontbreekt: passie, overtuigingskracht, en intensiteit. En nochtans was dat waar Pearl Jam in tempore non suspecto voor stond. Ten, hun debuut, was een vuistslag van een plaat: een document waarin Eddie Vedder zijn gekneusd jongenszieltje blootlegde middels monumenten als “Jeremy”, “Once” en vooral “Alive”.
Maar Pearl Jam wilde geen supergroep worden, Pearl Jam wilde geen dinosaurus worden. Dus trok de groep ten strijde tegen Ticketmaster (trouwens: wanneer trekt pakweg Koen Buyse eens ten strijde tegen de inhaligheid van ClearChannel?), weigerden ze videoclips of het soort anthems te maken waar ze zo groot mee waren geworden.
Fair enough, met een pas op de plaats is niemand gediend, maar wat na hun derde, Vitalogy, kwam, bereikte nooit meer de eenzame hoogtes van toen. Zowel No Code als Yield hadden hun opflakkeringen, maar Binaural was grotendeels huilen met de pet op. Ooit blies de grunge van Pearl Jam en konsoorten nieuw leven in de rock uit de jaren zeventig, maar tien jaar na datum is het beetje grunge dat nog niet aan een overdosis is gestorven dezelfde weg aan het opgaan. Pearl Jam geen supergroep? In hoeveel tijd denkt u dat een Belgisch concert uitverkocht zal zijn? Of nog eerlijker: hoeveel grote groepen kunnen zich het permitteren in Europa telkens niet meer dan een handvol optredens af te werken?
Pearl Jam is iets kwijt. Talent genoeg nochtans, maar de heren hebben het niet meer nodig. Ze kunnen vanaf nu tot in de eeuwigheid de States aftoeren op de rug van hun back catalogue. En aan de “officiële bootleg”-tactiek te zien, zijn ze daar eigenlijk al lang mee bezig. Pearl Jam rolt om de zoveel tijd nog eens uit zijn hangmat om een nieuw plaat-annex-wereldtournee af te scheiden, zonder ooit nog het niveau te halen dat zijn status rechtvaardigt.
De heren weten nog altijd wel een deugdelijke song te schrijven. Dat bewijzen op Riot Act althans “Thumbing my Way”, “Get right”, “Green Disease”, “Help Help” en het majestueuze “You are”. Maar tegelijkertijd klinkt de groep onbehoorlijk tam. Over Pearl Jam hangt nu al enkele platen een aura van degelijkheid. Maar met degelijkheid koop je niets in rockmiddens. Wij willen uitblinkende helden, geen routineuze virtuozen. Wij willen: passie, intensiteit, gevoelens. Maar het angstige jongentje Eddie is een stabiele rockster en politiek activist geworden. De soundtrack erbij klinkt lusteloos en verplicht. Misschien is rock gewoon iets voor gekwetste jongentjes en moeten volwassen, stabiele mensen er hun handen af houden.
