Suede :: ”Het hype-systeem is ten dode opgeschreven”

Schrijf het nu maar al op: Suede wordt dé band van het najaar. Niet alleen is single "Positivity" één van de mooiste die ze hebben uitgebracht, A new Morning — het album waar het de voorloper van is — telt nog minstens zes nummers van dat niveau. Maak kennis met een Suede dat duidelijk volwassener is geworden en met een beetje meeval alsnog de wereld gaat veroveren.

We krijgen drie generaties Suedeheads tegenover ons zitten. Drummer Simon Gilbert is er van het eerste uur bij terwijl Richard Oakes na Dog Man Star de gitaar overnam van Bernard Butler. Halverwege het gesprek komt ook kersvers bandlid Alex Lee (keyboards/gitaar) erbij zitten. Zelf hadden we het nieuwe album nog niet kunnen beluisteren, aan hen dus de vraag hoe het klinkt.

Oakes: "Het is een heel eerlijk album. Ons diepste. Het is even direct als Coming up, maar het heeft zoveel meer diepte."
Gilbert:: "A new Morning gaat heel wat Suede-fans ontroeren. In tegenstelling tot het vorige album, dat eerder koud was. Heel wat van de songs op het album zijn trager. Het zijn niet echt ballads, maar het geluid is een stuk meer akoestisch."

enola: Is het introspectiever?
Gilbert:: "Ja. Nu, pas op: er staan op de plaat ook een paar rocknummers hoor. "Streetlife" is een echte bastard van een rocksong."

enola: Het lijk wel alsof jullie een bepaald schema volgen sinds Richard bij de band kwam. Coming up was een echt pop album, Head Music het rock album, en nu volgt het unplugged album?
Oakes: "Niet echt. Die evolutie is ook heel natuurlijk gekomen. Welke richting we nemen, groeit vanuit de groep. We gaan niet rond de tafel zitten om te discussiëren welke richting we uitmoeten. Er bestáán groepen die dat doen, maar dat merk je dan ook."
Gilbert:: "We beginnen gewoon met de songs die Richard heeft geschreven en trekken het repetitiekot in. Vanaf dan is het repeteren-repeteren-reptereren. Meestal is het vrij evident hoe het verdergaat. Met dit album hadden we ook weer geen probleem met de songs, maar hoe we het zouden opnemen bleek een reuzengroot vraagteken. We zijn aan de opnames begonnen met Tony Hoffer die in elektronica thuis is, maar halverwege realiseerden we dat het niet de kant uitging die we wilden. Toen zijn we herbegonnen met Stephen Street achter de knoppen. Vanaf dan ging het allemaal veel natuurlijker."

enola: Jullie vorige plaat, Head Music, wordt zowat beschouwd als jullie slechtste plaat. Wat liep er fout?
Gilbert:: "We waren niet erg gefocust. Dat was alles. We gingen door een periode waar iedereen zijn eigen besognes had. Neil was ziek en wij hingen niet samen, wat we wel doen op dit album. Het is volledig gegroeid uit jam-sessies op repetities waar heel de groep aan meewerkte."
Oakes: "Onze vorige plaat voelde absoluut niet aan als mijn album, terwijl dit nu wel zo. Dit is ons album, van de hele groep. Met Head Music waren heel wat drugs gemoeid. Individuen die bezig waren met hun drugs en dat maakte het moeilijk om samen te werken.

enola: Keyboardspeler Neil Coddling verliet jullie ook na Head Music. Wat was er gebeurd?
Oakes: "Neil lijdt aan het chronisch vermoeidheidssyndroom, wat betekent dat hij niets kan doen zonder oververmoeid te raken. In een rockgroep spelen is dan absoluut de verkeerde job. Hij zou beter bibliothecaris of zo worden. Het is vrij tragisch hoor. We probeerden zolang als kon vol te houden, maar uiteindelijk besloten we dat het beter was de groep te laten ademen en zo is Neil vertrokken. Alex is dan op een natuurlijk manier zijn vervanger geworden."
Gilbert:: "We hadden al met hem gewerkt — hij verving Neil als die niet op een concert kon meespelen — en hij was ook betrokken bij het schrijven van dit album vanaf het begin. "Beautiful Loser", één van de eerste songs die we schreven, is gebaseerd op een idee van hem."
Lee: "Ik heb ongeveer de helft van de Head Music-tour in 1999 meegedaan."

enola: Je speelt minder keyboards dan Neil, is me opgevallen. Je haalt eerder je gitaar boven.
Lee: "Als we meer songs uit A new Morning gaan spelen zal ik wel meer toetsen spelen. Maar die oude Suedesongs zijn erg op gitaar gebaseerd en dus het leek vrij logisch om meer gitaar te spelen. Zeker omdat ik sowieso een betere gitarist dan toetsenist ben. We hebben de keyboard-stukken echter niet gedumpt: ik speel ze vaak met mijn voeten terwijl ik gitaar sta te spelen."

enola: Richard, voel je nog de schaduw van het ‘genie’ Bernard Butler over je hangen?
Oakes: "Neen, daarvoor is het allemaal te lang geleden."
Gilbert:: "Gisterennacht droomde ik dat Bernard terug in de groep kwam. Waarop ik razend onze manager ontsloeg omdat hij dat had toegelaten."

enola: De poorten zijn gesloten voor hem?
Gilbert:: "They are well and truly fucking locked."

enola: Hoe staat het met de verovering van Amerika. Blijven jullie er in geloven of hebben jullie het opgegeven die keer dat voorprogramma The Cranberries het beter deed dan jullie?
Gilbert:: "Met Head Music hebben we er nog getoerd in kleine clubs, maar onze versterkers werden gestolen, dus op het einde deden we niets anders als akoestische shows. Wat leuk was. We hebben het in Amerika al zo vaak geprobeerd, van bij het begin al, maar om eerlijk te zijn: er zijn belangrijkere plaatsen voor ons. Azië bijvoorbeeld, waar we veel groter zijn. Om eerlijk te zijn verkies ik ook om daar constant te toeren. Maar het hangt er natuurlijk van af: als je een money-grabbing Axl Rose-type bent, kun je Amerika toeren voor de rest van je leven. Maar dat is niet wat wij willen."

enola: De kloof tussen Amerika en Europa wordt niet alleen politiek maar ook muzikaal groter. Zij blijven ons maar overstelpen met hun nu-metal en kleuterpunk, maar Europese acts lijken er weinig voet aan de grond te krijgen.
Lee: "Ja, ook in Engeland is het zo dat we worden overspoeld met al die Amerikaanse teen-angst nonsense. Het is zo corporate, in vergelijking met de goede Amerikaanse muziek als Mercury Rev en The Flaming Lips. Daar zit het echte talent, maar in Amerika worden die gewoon genegeerd terwijl ze in Europa wel worden erkend. En om de juiste redenen. Maar het verkoopt niet in dezelfde hoeveelheden als Puddle of Mud of Nickelback."

enola: Jullie zijn één van de zeldzame bands die de britpop-golf overleefden én een graad van artistiek en commercieel succes konden behouden.
Oakes: "We waren er al voor die golf begon, maar werden op de hoop gesmeten bij de rest éénmaal de hype was losgebroken. Elke drie jaar ontdekt de pers wel een nieuwe scene en we bleken er altijd plots deel van uit te maken, al probeerden we ons ver van dat soort gehype te houden. En gelukkig lukte dat min of meer: we worden niet vergeten als die scene van de maand de dieperik in gaat. We voelden ons er nooit mee verbonden, met heel die britpop-hype. Het is ons ding niet om rond te hangen bij de juiste mensen, we hebben dat nooit gedaan en daardoor zinken we ook niet mee als het fout loopt."

enola: Sinds vorige zomer zijn we in Engeland al zowat vijfendertig keer de redding van de rock ’n roll beloofd. De Engelse pers begint een karikatuur van zichzelf te worden met haar hypes.
Oakes: "Gelukkig maar. Het hype-systeem is ten dode opgeschreven. De mensen geloven het niet meer. They just can’t be bothered."

enola: Op jullie website kun je de single "Positivity" gratis downloaden. Een statement?
Oakes: "Het was elders al verkrijgbaar op het internet, dus konden we het evengoed zelf doen."

enola: Wat denk je van de mp3-toestanden?
Oakes: "Het is er en je kunt er weinig meer tegen doen. Heel A new Morning is al op het internet te vinden. Het is ergens in één van jullie buurlanden gelekt. En toch ontmoet je soms goede mensen: gisteren sprak ik met een fan en ik veronderstelde dat hij het album wel al zou gedownload hebben, maar neen: hij weigert. Hij wacht plichtsbewust tot de cd uit is."
Lee: "Ik denk dat het goed is dat mensen in contact kunnen komen met zoveel goeie muziek. Er is op dit moment een evenwicht tussen de mensen die het zelf overnemen en doen wat ze willen doen en de grote platenfirma’s die de boel dicteren. Zeker omdat de prijzen voor cd’s erg hoog zijn. In Engeland zijn ze het hoogst van de wereld."
"Het kan de industrie dwingen om creatiever uit de hoek te komen in de manier waarop ze omgaan met muziek. Over het algemeen is de industrie nu eenmaal een geldzuchtige, kapitalistische industrie waar alles in consumentvriendelijke hokjes wordt geduwd."
Oakes: "Voor ons maakt het niet echt uit. Wij maken sowieso geen winst op onze cd-verkoop. Het geld komt bij ons van het toeren. Dus als het internet ervoor zorgt dat meer mensen onze platen horen, is dat goed."

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

2 × vijf =