U2 is een goeie groep, volgens sommigen de beste rockgroep ter wereld. Vier jaar geleden bewees hij dat door een motherfucker van een verzamelaar uit te brengen: Greatest Hits 1980-1990, waarop met moeite een middelmatig nummer te vinden was. Met deze opvolger is het spijtig genoeg anders gesteld.
Met albums als Achtung Baby, Zooropa en Pop en de bijbehorende megatournees werd het vlaggenzwaaien van de jaren tachtig ingeruild voor ironie en zelfrelativering. Zowel Zooropa als Achtung Baby zijn fantastische — bijna foutloze — albums. Ze krijgen op deze verzamelaar respectievelijk drie en vier tracks toegewezen. Toegegeven: "Stay", "One" en "Until The End Of The World" zijn prachtnummers, maar zo klonk U2 niet in de jaren negentig.
De strafste singles uit die albums — "Lemon" en "The Fly" — blinken uit in afwezigheid, en "Numb" krijgt zowaar een nieuwe (afschuwelijke) mix mee. Met de drie tracks uit Pop halen ze hetzelfde grapje uit. In het geval van "Gone" en "Staring At The Sun" is het nog een beetje te verdedigen: de scherpe kantjes zijn eraf gevijld, waardoor het wat lichter verteerbaar wordt. "Discothèque" — vroeger een opwindende discodreun — is echter gemuteerd tot een mat B-kantje dat het gebruik van de skiptoets weer zin geeft.
Let op, er zijn ook goeie dingen aan deze verzamelaar. "Hold Me, Thrill Me, Kiss Me, Kill Me" (de beste single uit de jaren negentig) staat eindelijk op een U2-cd en "The Hands That Built America" is een openbaring. De meeste tracks zijn oerdegelijk met naast de genoemde uitschieters ook verdiende plaatsen voor "Beautiful Day" en "Stuck In A Moment You Can’t Get Out Of".
Gelukkig worden we echter niet van dit plaatje. Voor wie de albums in zijn bezit heeft, is het een glad, goedkoop afkooksel van het opwindende U2 uit de jaren negentig. In die periode verbaasde de groep vriend en vijand met gedurfde muziek die zeer dicht aansloot bij de alternatievere trends. Dat ging ten koste van de platenverkoop, maar verhoogde de geloofwaardigheid van de groep.
Greatest Hits 1990-2000 is een echte kerstverzamelaar: niet te moeilijk en oerdegelijk, maar er zit eigenlijk geen ziel in. Die ziel spatte van Achtung Baby, Zooropa en Pop af. Hopelijk vertelt iemand de heren van U2 snel dat ze met deze albums hun beste werk afleverden, ook al verkocht All That You Can’t Leave Behind beter. Een brave U2 is zowat het ergste dat de wereld kan overkomen, dat wist Bono in 1991 toen hij de zonnebril van The Fly op zijn neus zette en de smerige grijns in de spiegel ontdekte. Die tijd lijkt spijtig genoeg voorbij.
