Monza :: Van God los

Druppelt het in Engeland, dan begint het op de vensterbank van de Lage Landen ook door te
sijpelen. Het kon dan ook niet anders dan dat de terugkeer naar de bombast en de progrock van de
jaren zeventig door bands als Muse en Radiohead ook hier ooit zijn navolging zou vinden. En zie:
nauwelijks had Arid alle vergelijkingen met Queen overleefd of Stijn Meuris kondigde aan dat hij zijn goeie ouwe gitaarband Noordkaap zou opdoeken voor iets nieuws. En ja hoor: ook ’s vaderlands brulboeiste Limburger ging voor het grote gebaar en de vijftien tempowisselingen per nummer.

Nu is Monza het afgelopen jaar wel een boeiend groepje geweest om te volgen: nauwelijks een half
jaar na de eerste repetitie stapte de band al het podium op om de wereld te tonen wat ze in petto
hadden. Veel songs en weinig titels bleek, maar ook heel wat beloftes. Growing up in public
dus, en toen bevond de band zich met de puike single "Van God los" plots in het helle licht
van de spots, daarbij aangemoedigd door goedkeurend gebrom van de verenigde critici. De wekenlange
tweede plaats in De Afrekening dwong de band echter tot overhaaste plannenmakerij en in plaats
van langzaam te kunnen groeien moest het snel gaan. Eenmaal de Hooverphonic-verplichtingen van
drummer Mario Goossens en toetsenist David Poltrock waren ingelost, kon de groep plannen voor een
album smeden.

Verwachtingen waren hoog gespannen en de aanvankelijke goodwill van de pers maakte plaats voor
het kille licht van de kritiek waartegen succesvolle groepen nu eenmaal worden gehouden. "Tegenstand
is mooi," had Meuris al tot zijn devies gemaakt, maar toen enkele leidende stemmen zijn
performance op Werchter — nu eenmaal een belangrijke gebeurtenis voor een Belgische band —
op vrij foute wijze neersabelden, werd het hem even te machtig.

Nochtans kon de kritiek niet helemaal ten kwade worden geduid: op de negen maanden sinds de band
met knipperende ogen onder de spots stapte, was het geluid alsmaar meer dichtgeplamuurd. Monza
betekende niet alleen schitterende singles als "De Stad kan zo koud zijn" of "De Ogen
van Jenny", maar ook drie nummers ineen als "Leaving Las Vegas" of het clever
getitelde, maar door een foute discobeat ontsierde "Alleen te zijn en hoe er mee om te
gaan". En dat de band de bal ook af en toe compleet misslaat, bewijst het met "Scheiding
Kerk en Staat".

Wat blijft er dan nog over van de cd dat nog niet gekend is? De erg aan vroege Noordkaap
refererende straight forward rocker "Zijn Naam veel te luid", het tekstueel erg
sterke "Parvenu" en de perfecte opener "Naïviteit" zijn allen behoorlijke
albumtracks, maar het zijn uiteindelijk de sleper "Reden tot Zang" (Dit had Van God
Los
’ perfecte afsluiter kunnen zijn, genre "Geef al je geld…" van Gorky of
The Scene’s "Thuis") en het sublieme "Tegenstand is mooi" die de plaat de
moeite waard maken.

Geen slecht plaatje dus, maar het lijkt erop dat door die onverhoopte aandacht voor de eerste
single het allemaal iets te hard en te plots is gegaan voor Monza. De band was nog volop aan het
ontdekken — wat duidelijk af te lezen valt aan de erg van de live-versie verschillende afsluiter
"Mitrailleur" — en was nog niet tot het besef gekomen dat less is more. Dat de
groep nog niet klaar was, kan trouwens ook worden afgeleid uit het onverwachte vertrek van klassiek
geschoold bassist Bart Zeegers net voor de release van Van God los.

Lars Van Bambost mag dan met Joost Zwegers het voorprogramma doen van Neil Young: Meuris is back,
dat in elk geval. Niet te beroerd om opnieuw van nul te beginnen — al had hij dan direct een d
evote fanbase mee — heeft hij in elk geval lef getoond. Toch valt nog een lange weg af te leggen
voor zijn nieuwe groep het niveau bereikt dat Noordkaap op het einde haalde. Mits wat zelfkritiek kan
Monza echter uitgroeien tot iets moois en minstens de helft van Van God los houdt zeer veel
belofte in voor de toekomst. Om te beginnen hebben ze dus een echt debuut afgeleverd, met alle fouten
van dien.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

acht + 2 =