Angular, Domino, 2010.
De naam These New Puritans doet bij velen onder u vast wel
ergens een belletje rinkelen, maar net als ons kunt u er
hoogstwaarschijnlijk aanvankelijk geen titels van nummers bij
verzinnen. Het was pas toen een vriend ons het album onder lichte
dwang en met een hyperenthousiaste aanbeveling in de handen schoof
dat we op zoek gingen naar het hoe en wat van dit Britse kwartet.
En kijk! In hun amper vier jaar korte bestaan zijn ze al aan hun
tweede album toe. Ze mochten onlangs ook het voorprogramma van
The xx in de
A.B. verzorgen en deden dat blijkbaar met verve.
Het album opent met het mysterieus getitelde ‘Time Xone’, het
soort songtitel waar we normaal buikkrampen van krijgen, maar het
zweverige orgel – begeleid door diepe blazers – blijkt de perfecte
aanzet voor ‘We Want War’ (overigens ook de eerste single) te zijn.
Dreigende paukenslagen, diepe blazers en een stem uit de krochten
van de hel die op tantrische wijze ‘We Want War’ scandeert; we
krijgen het allemaal geserveerd voor het nummer goed en wel
losbarst. Na anderhalve minuut valt een nerveuze drumsectie in en
wanneer we minuut twee gepasseerd zijn heeft het nummer opeens iets
weg van M.I.A. We komen hier
ook voor het eerst het geluid van slijpende messen tegen, wat een
constante zal blijken te zijn voor de rest van het album.
Ook ‘Three Thousand’ weet op een subtiele manier een
hiphoptintje mee te geven aan deze voornamelijk op rockinstrumenten
gestoelde plaat. De drums, bassen en zware blazers vieren opnieuw
hoogtij. ‘Hologram’ lijkt maar een vreemde eend in de bijt, de
woorden ‘Jamie Lidell’ en ‘soultoets’ schieten ons spontaan te
binnen, en ‘Fire Power’ voegt dan weer Afrikaans getinte
koorgezangen toe aan het zo al genreoverschrijdende geheel.
Bij ‘Orion’ gaan ze voor het eerst stevig uit de bocht. Het
nummer benut dan wel de bombast van Muse maar dan zonder
de kitscherige theatraliteit, toch blijft het een beetje een sof
van een nummer dat nooit écht losbarst, iets waar het slepende
ritme van de drums en (alweer) die tantrische koorgezangen wel een
voorbode van lijken te zijn. Hetzelfde gevoel krijgen we bij ‘Drum
Courts – Where Corals Lie’.
En dat brengt ons ook meteen bij de zwakte van deze – op het
eerste gehoor – indrukwekkende plaat. We vinden het allemaal
dolletjes, maar na een aantal luisterbeurten wordt het pijnlijk
duidelijk dat de mode d’operation van These New Puritans
zeer eentonig is. Elk nummer is immers gestoeld op hetzelfde
kunstje: militaire getinte drumritmes, dreigende synthesizers,
koorgezangen die niet mis zouden staan in ‘Gladiator’ en flarden
dancehall.
‘Hidden’ is een meer dan verdienstelijke plaat en we hebben zo’n
donkerbruin vermoeden dat These New Puritans in, say, de
Club van Pukkelpop ferme potten zouden kunnen breken – maar de
plaat laat ons toch een beetje op onze honger zitten. De eerste
tonen van ‘Attack Music’ bezorgden ons een opgewonden ‘wow’-gevoel
dat resulteerde in een oneindig aantal plays, maar het is
het enige nummer dat ons nóg steeds iets doet. Neen, dan liever een
plaat die luisterbeurt na luisterbeurt meer onder je kleren kruipt,
dan eentje die z’n verrassingen té snel prijsgeeft.
