Het was bij de split als magere troost aangekondigd: McLusky is niet meer, maar er komt nog een vervolg. Dat vervolg ziet nu het levenslicht in de vorm van een debuutplaat. Is de wereld klaar voor de waanzin van Shooting At Unarmed Men, de nieuwe band van McLusky-bassist Jon Chapple?
2005 was nog niet goed en wel begonnen toen ons slecht nieuws uit de rockwereld bereikte: McLusky gaf er de brui aan. Ongeloof en wanhoop waren ons deel. Als troost draaiden we nummers als "Your Children Are Waiting For You To Die", "The World Loves Us And Is Our Bitch" en vooral "To Hell With Good Intentions" dagenlang op een zo luid mogelijk volume. Zelfs het lezen van de titels geeft ons nog opstoten van heimwee naar deze waanzinnige band die een kleine maar hardnekkige fanbase achter zich wist te scharen door wilde, luide, pure rock te combineren met een vlijmscherp cynisme.
Net zoals we, ondertussen ook alweer een tijdje geleden, de eerste plaat van Queens Of The Stone Age met de nodige scepsis ontvingen, niet goed wetend hoe die nieuwe band in godsnaam het niveau van Kyuss moest evenaren, zo stonden we even te twijfelen of we Shooting At Unarmed Men wel wilden leren kennen. Tot een stemmetje in ons hoofd zei dat we ons aan het aanstellen waren en dat we er als de sodemieter voor moesten zorgen dat we die cd godverdomme beluisterden. En als het stemmetje in ons hoofd ons iets zegt, zeker op die toon, dan doen we dat.
Opener "Taking Care Of Business" doet eventjes het ergste vermoeden, maar neen hoor, het nummer geeft nieuwe inhoud aan het woord spanningsopbouw. Je verwacht elk moment een explosie, maar deze wordt — tantragewijs — uitgesteld zodat je als luisteraar in de juiste mood gebracht wordt voor de rest van het album. Want, ook al besef je het nog niet, je bent vertrokken voor een stevige trip. "Four-Eyed McClayvie" kan je zo meezingen, en dat waanzin nog steeds het sleutelwoord is in het universum van Chapple blijkt onder meer uit — jep, daar zijn die geniale titels weer! — "There’s A Reason Why It’s Called The Easy Way Out" en "The Long And The Short Of It", nummers die stuk voor stuk muzikale splinterbommen zijn waar de doorsnee deelnemer van X-Factor angstig van zou beginnen te huilen om z’n mama.
Is Shooting At Unarmed Men de nieuwe McLusky? Neen, en dat is maar goed ook. Geen enkele band kan de leemte van McLusky opvullen. Shooting At Unarmed Men is gewoon een nieuwe band die lekker stevige rockmuziek maakt waar wij hier helemaal wild van worden. Dat er in deze band iemand meespeelt die ook in McLusky speelde, zorgt er voor dat er echo’s van deze band doorsijpelen in de muziek, zonder dat het een afleggertje wordt van een afgesloten hoofdstuk. Evolueren heet dat, lieten we ons vertellen. En als het resultaat van hoge kwaliteit is, wie zijn wij dan om daar moeilijk over te doen?
