In het sprookjesbos blijft alles zoals het was, maar in het echte leven is het helaas niet zo. Noah Lennox, beter bekend als Panda Bear (Animal Collective), schreef met het soloalbum Young Prayer (2002) de pijn en het verdriet van zich af die hem overvielen na de dood van zijn vader. Op opvolger Person Pitch lijkt veeleer het leven gevierd te worden.
Vijf jaar is dan ook een lange tijd. In de periode die tussen Young Prayer en Person Pitch ligt heeft Panda Bear niet alleen een nieuwe plaat opgenomen met zijn collega’s van Animal Collective, maar is hij ook getrouwd en vader geworden. Zonder van een overdreven joie de vivre te spreken, heeft de (levens)vreugde dan ook zijn weerslag gevonden in de muziek: geen akoestische gitaren en klaaglijk gezang dus, maar wel elektronica en psychedelisch klinkende Beach Boy-stemmetjes.
Het eerder al op een split-lp uitgebrachte "Carrots" gaf reeds aan dat Panda Bear het over een heel andere boeg zou gooien. Gregoriaanse sferen en overstuurde stemmen vormen een vreemd verbond met overstuurde klanken die binnen het nummer als stoorzender fungeren. Toch is deze vreemde song niet helemaal representatief voor het album, dat het surreële element veel meer in een popverpakking aanbiedt dan hier het geval is. Reverb en echo zijn de overheersende begrippen in "Comfy In Nautica" dat als nummer grotesk uitvergroot wordt. Het lijkt wel alsof de zomerse hits van The Beach Boys door Liars onder handen genomen zijn.
"Take Pills" start zo mogelijk nog vreemder door een krakende loop eindeloos te herhalen en dit met een psychedelisch sixties anthem te kruisen. De uit lsd-dampen opgetrokken rock, inclusief de uit een verre dimensie afkomstige stem van Panda Bear, weet zich geruggensteund door schurende stenen en kolkend water. Het werkt wonderwel. Ook het lang uitgesponnen "Bros" haalt de mosterd bij de jaren zestig en zijn meer narcotisch geïnspireerde uitingen. Net als bij Peter, Björn & John zijn de echo’s duidelijk te horen, maar waar de olijke Zweden het geheel een rockend karakter meegeven, kiest Panda Bear voor een licht avant-gardistische toets (de uilenzang) die een trancegevoel opwekt.
In "Im Not" (sic) krijgt de elektronica opnieuw een prominente plaats. De zangstemmen worden uitgesponnen en vervormd tot ze één geheel vormen met de rustgevende klanken en een ambient-sfeer creëren. Dé grote verrassing is echter het tribale "Good Girl", dat geplukt lijkt uit de diepe wouden van Afrika waar een stam van electro-sjamanen eeuwenoude rituelen met de modernste communicatietechnologieën uitvoeren. Na zes minuten ontplooit de song zich echter tot een nieuwe psychedelische track die zonder gène de electro omarmt. "Search For Delicious" fungeert dan ook als niets meer dan een heerlijke coda die niets meer toe te voegen heeft, maar wel instemmend het album afsluit.
Of Person Pitch een even persoonlijk album geworden is als Young Prayer valt moeilijk te zeggen. Het huwelijk en vaderschap zullen Panda Bear ongetwijfeld evenzeer beïnvloed hebben als het verscheiden van zijn vader, maar of deze gebeurtenissen ook in zijn muziek geslopen zijn, kan niet zomaar afgeleid worden uit de nummers zelf. Op zich heeft dat ook geen belang, want Panda Bear heeft met Person Pitch een album gemaakt dat niet alleen The Beach Boys weet te koppelen aan Liars’ Drum’s Not Dead, maar ook — voor zover dat nog niet duidelijk was — de psychedelische rock op magistrale wijze de 21e eeuw binnenloodst.
