Kent u ze ? Die belangrijke en vernieuwende groepen waar niemand ooit van gehoord heeft? U heeft ook wel zo’n muziekfreak als vriend die altijd met ‘het origineel’ komt aan zetten. "Queens of the Stone Age? Ik vond Josh Homme toch beter toen hij bij Kyuss zat en Masters of Reality deden dat al 10 jaar geleden." Vervelende mensen, die muziekliefhebbers, maar als het om Masters of Reality gaat is het aan te raden toch even te luisteren.
Een beetje muziekgeschiedenis. Begin jaren ’90 waren heel wat muziekrecensenten razend enthousiast over de Masters of Reality. Bluesy metal met de nodige mystiek, die echter zeker niet puberaal klonk. Stevige riffs, donkere parlando’s en bij moment een groovy wall of sound waar het zeer aangenaam op dansen is. Voorman Chriss Goss producete iets later het legendarische Kyuss, waarover nog meer recensenten enthousiast deden. Toen Kyuss zeer populair begon te worden, doekte bezieler Josh Homme de boel op omdat het succes niet meer strookte met zijn punkidealen. Aangezien hij het spelen niet kon laten, richtte hij dan maar de Queens of the Stone Age op, waarmee hij momenteel meer succes heeft dan Kyuss en de Masters of Reality samen.
Ziehier het wat ironische lot van Chris Goss: zelf een zeer vernieuwende rockgroep starten, om dan anderen te inspireren en te producen die hem uiteindelijk overvleugelen. Intussen zijn er reeds 4 studio-albums van de Masters of Reality verschenen en ligt sinds enkele maanden een tweede live-plaat in de rekken. Al die albums stonden hoog in recensentenlijstjes, maar verkochten voor geen meter. Met deze Flak ‘n’ Flight zou daar verandering in kunnen komen omwille van de muzikanten. Masters of Reality bestaat eigenlijk alleen uit Chris Goss die gastmuzikanten mee op tournee neemt. Deze keer bewezen de Queens of the Stone Age Goss een wederdienst.
Hun bijdrage maakt dat de songs iets rauwer dan normaal klinken. Het is echter de zang van Chris Goss die het geheel een speciale sfeer geeft: raspende blues met een flinke scheut melancholie. Voor wie de Masters of Reality nog niet kent en de albums van Kyuss of QOTSA al wat beu is, is dit zeker een aanrader. Toch voelt het allemaal een beetje fout aan. Het ruikt naar een cash-in op het succes van de Queens (zeker met de foto’s van Homme en Oliveiri op de cover) en het vorige live-album, How high the moon, was een stuk beter en essentiëler. Bovendien zijn het weer de oudere songs die een mens doen recht veren. "The Blue Garden" , "John Brown" en "100 Years (of tears in the wind)" zijn de grote klassiekers die er duidelijk bovenuit steken. De nieuwe songs, met "Deep in the Hole" op kop" doen trouwens nogal eens aan de Queens denken.
Het frustrerende aan Masters of Reality is dat hun beste albums (het geniale debuut en de vorige live-CD) al jaren niet meer te krijgen zijn, maar dat de legende intact blijft onder muziekfreaks en je niks slechts durft te zeggen over zo’n invloedrijke groep. De recentere releases zijn zeker niet slecht, maar gewoon minder fantastisch en geven de indruk dat Chris Goss de mosterd bij de Queens of the Stone Age gehaald heeft (hoewel het omgekeerd is). Deze Flak ‘n’ flight is dus een absolute aanrader, maar probeer toch de oudere albums op de kop te tikken in een tweedehandszaak voor het oude Masters of Reality geluid. Voor wie twijfelt : luister in de CD-winkel naar "The Blue Garden" (de intro duurt nogal lang, maar wacht op de verschroeiende power-riff die de boel openbreekt) alvorens een oordeel te vellen. U zal versteld staan.
