Jonge excentrieke groepjes hebben ze op overschot in Engeland. Het kan niet gek genoeg zijn wat instrumenten- en stijl combinaties betreft. De Kate Bush-meets-Black Sabbath op een panfluit-CD is horizontaal geklasseerd tussen tafelpoot en vloer (blijft de muis eindelijk liggen), maar de gekte van The Coral wist ons wel te bekoren.
"Dreaming of you" is een van de leukste en vreemdste Afrekeninghits van de voorbije jaren, daar kunnen we het over eens zijn. Een leuk alle kanten uit stuiterend springnummertje dat om de vijf voet van ritme verandert. Grappig, maar er schijnen ook mensen te zijn die er niet tegen kunnen. Die kunnen best heel erg ver van het debuut van The Coral wegblijven, want de rest van het album is zo mogelijk nog geschifter.
Het Cd’tje klokt met 11 nummers af op 42 minuten en op die tijd zijn de meest uiteenlopende genres gepasseerd: reggae, country, ballads, jazz, polka, blues, pop, psychedelica…. Ze zijn er allemaal en meestal zelfs in een en hetzelfde nummer. Opener "Spanish Main" begint met een galmend gitaarakkoord en gaat dan Poguesgewijs de folktoer op. Na een minuut beginnen ze een zeemanslied te zingen, terwijl op de achtergrond, folk, hoempapa en galmende gitaren elkaar verdringen. Nauwelijks twee minuten later is het gedaan, maar de toon is gezet. "I remember when" begint dan als klagerige ballad, maar barst rockend open in het refrein : ‘because I’m better than him’ en drie minuten verder is "Shadows fall" er al . Weer zeemannerij , na even op het verkeerde been gezet te zijn met een akoestisch gitaartje en harmonica.
Heel de CD op deze manier bespreken zou saai zijn, maar het geeft toch een idee. The Coral zijn prettig gestoord en trekken zich geen moer van genres of conventies aan: Britse excentriciteit op zijn best. Net daarom heeft dit album nogal lang op de ‘te recenseren’-stapel gelegen, maar na een tiental draaibeurten komt de klik en ben je helemaal verkocht. The Coral is niet voor elk moment, maar de smerige grijns en het onnozel doen dat "Dreaming of you" veroorzaakt, blijven doorheen het hele album aanwezig. De zes jonge gasten hebben duidelijk veel plezier gehad bij de opnames van de plaat en dat plezier spat ook uit de boxen. The Coral is alvast met niets te vergelijken, maar wel steengoed. Zuurpruimerige muziekpuristen kunnen zich echter best onthouden.
