In tegenstelling tot wat de titel Wavering Radiant impliceert, heeft Isis op zijn vijfde studioalbum zijn focus noch startpunt verloren. De groep bouwt lustig verder op de stijl die hij vanaf Oceanic definitief vastgelegd had en voegt er subtiel kleine wijzigingen in de klank aan toe.
De grondleggers van de postmetal (een band als Neurosis is zoveel meer) hebben het genre zowat gedefinieerd door te kiezen voor strakke, ritmische drumpatronen, messcherpe uitwaaierende gitaarpartijen (metal meets postrock) en zanglijnen die zowel gebruld als gezongen kunnen worden. Oceanic kan en mag beschouwd worden als de blauwdruk voor de band en het genre, met dien verstande dat Panopticon het geheel verder verfijnde.
Op zijn vierde studioplaat, In The Absence Of Truth, zocht de band voorzichtig nieuwe horizonten op door enerzijds de elektronica meer aan bod te laten komen en anderzijds te kiezen voor meer exotische drumritmes. Op Wavering Radiant zijn die elementen gek genoeg achterwege gelaten voor een "klassieker" album dat de genreconventies omarmt en nogmaals definieert. Het klinkt als een laffe gemakkelijkheidoplossing, maar dat is buiten de kracht van de details gerekend.
De eerste tonen van "Hall Of The Dead" maken immers al meteen duidelijk dat Isis nog steeds een band is waar rekening mee gehouden moet worden. In tegenstelling tot de vorige plaat, waar de groep hoorbaar nieuwe wegen insloeg, is het pad ditmaal duidelijk uitgestippeld. De logheid eigen aan de pletwalsen Oceanic en Panopticon is bovendien ingeruild voor een "lichtvoetiger" geluid, getuige onder meer "Ghost Key" waarin de gitaren verrassend helder klinken en de song eens niet als een mastodont door de gehoorgangen draaft.
Uiteraard grijpt de band nu en dan terug naar de oudere slijpschijvenaanpak inclusief gutturale keelklanken, zoals het stevige "Stone To The Serpent" uitvoerig aantoont, maar zelfs bij een dergelijke track kan de toegankelijkheid niet onderkend worden. Isis weet de beukende aanpak van weleer treffend te koppelen aan een opener geluid opdat de plaat niet langer met een koevoet opengebroken dient te worden, vooraleer het zijn emotionele catharsis opstarten kan.
Emotie heeft immers altijd een belangrijke rol gespeeld bij Isis, maar waar op Panopticon een soort radeloze woede leek te overheersen, weet Wavering Radiants meer te variëren, zelfs binnen de eigen nummers. "Treshold Of Transformation" bijvoorbeeld draagt een enorme razernij in zich maar is niet voldaan met het louter uiten hiervan in een onafwendbare climax. Meermaals last het nummer verrassende adempauzes in waardoor melodieuze intervals en adrenalinestoten elkaar afwisselen.
De song mag zondermeer het hoogtepunt van de plaat genoemd worden alsook een klassieker in wording. Meer dan welk ander nummer vat het niet alleen Isis’ hele carrière samen maar laat het ook horen dat zelf een genre als postmetal binnen de vastgelegde afspraken en conventies kan en mag variëren zonder de eigen identiteit radicaal in vraag te stellen. Isis heeft immers niet de behoefte met het verleden te breken, zoals het uitstekende "20 Minutes / 40 Years" bewijst.
Na het moeizamere In The Absence Of Truth klinkt Wavering Radiant opvallend toegankelijk en aanvankelijk zelfs wat saai. De plaat is dan ook geen breuk met het verleden, noch een afrekening met het genre. Een doorslagje van het verleden is het echter evenmin, want daarvoor weet de band te veel verrassende details binnen te smokkelen. Met dit album bevestigt Isis niet alleen zijn status als band, maar laat het ook horen dat postmetal nog lang niet over zijn artistieke hoogtepunt heen is.
