Hoewel de naam van cultband Harry Pussy (1992-1997) vermoedelijk vaker over de tong rolde sinds de comeback van Bill Orcutt in 2009 dan tijdens zijn grotendeels onopgemerkte bestaan, was er ook in het internetarme deel van de jaren negentig al een kleine aanhang die de band bestempelde als een van de meest unieke en (vooral) uitdagende van de Amerikaanse underground. Nog meer dan Royal Trux of Pussy Galore. Kan wel zijn maar voor bewijs daarvan wend je je best niet tot Let’s Build A Pussy. Of net wel?
De band, die opgebouwd was rond het man/vrouw-koppel Bill Orcutt (gitaar/zang) en Adris Hoyos (drums/schreeuwzang) en soms een of meerdere extra leden telde, bracht een hele resem singles, EP’s en een handvol albums uit, waarvan de meeste verzeild raakten in de lokale scène of in handen van hardnekkige verzamelaars met goede connecties. Het was dan ook geen band voor watjes, want de rafelige, soms uitzinnige mix van no wave, noise en vrije improvisatie was zelfs voor geharde luisteraars vaak te veel van het goede. De confronterende concerten versterkten het asociale imago alleen maar.
Toen de band er in 1997 de brui aan gaf voor iemand de kans had gekregen om hen beu te worden, leek het verhaal dan ook verteld. Maar er werd nog één postume plaat uitgebracht in zo’n kleine oplage dat hij jarenlang zo goed als onvindbaar was. Editions Mego brengt Let’s Build A Pussy voor het eerst in bijna vijftien jaar weer op de markt als 2LP. En hoewel het album in niets lijkt op de kenmerkende sound (voor zover je die al adequaat kan omschrijven) van Harry Pussy, is deze release al net zo’n uitdaging. Misschien zou je zelfs kunnen redeneren dat het alles tot het extreme uiterste brengt. Het uiterste van muzikaal extremisme. Misschien ook van humor en geduld.
Hoyos was altijd al een acquired taste door haar extreme vocalen en vrije drumstijl, en een klein onderdeel daarvan wordt hier door Orcutt tot absurde proporties uitvergroot, door een stukje schreeuw uit een liverelease met een primitief computerprogramma uit te rekken tot een stuk van meer dan een uur. Geen drums, geen bas, geen gitaar. Enkel een fragment stem dat over vier albumhelften verspreid wordt (vandaar de credits: “mouth” (Hoyos) en “mouse” (Orcutt)). De stem, een heksachtig stukje gereutel, krijg je aan het begin van kant A even te horen. Daarna gaat het over in iets dat klinkt als een fabriekssirene of goedkoop alarm.
Het lijkt de hele tijd hetzelfde te zijn, maar er zit wel degelijk variatie in: de hoogte verandert, er komt een tweede frequentie bij, die vaak achterblijft terwijl het originele verdwijnt, en zo blijft het een voortdurend golvende beweging, waarbij het soms wat zeurderig klinkt, dan wat meer brommend of enerverend en tenslotte, over de lengte van kant D, langzaam wegebt naar de complete stilte. Qua je m’en-foutisme staat dit op gelijke hoogte met Lou Reeds ophefmakende Metal Machine Music (1975) — die hier trouwens bedacht wordt met eveneens vier albumhelften die exact 16:01 duren –, alleen was die plaat nog een kleurrijke postkaart in vergelijking met het zwarte vlak van Let’s Build A Pussy.
De plaat is dan ook bij uitstek een aanleiding om die aloude discussie over wat nu muziek is en wat niet (meer) opnieuw boven te halen en na te gaan of je persoonlijke opvattingen ertoe leiden dat je dit als een ultieme daad van verzet, een logische conclusie of een uit de hand gelopen grap beschouwt. Wat er ook van is: de kans is eerder klein dat Let’s Build A Pussy vaak op de draaitafel zal belanden, tenzij je veel mensen over de vloer krijgt die zo snel mogelijk buiten gewerkt moeten worden. Wyatting-experten weten wat hen te doen staat. De rest: betreden op eigen risico, etc.
Naast Let’s Build A Pussy verscheen onlangs ook nog een 2LP met vroege opnames, One Plus One op Palilalia, Orcutts eigen label. Orcutt speelt op vrijdag 14 september op Graag Traag Festival #3 in KC BELGIE (Hasselt).
