Kleinkunst studeren, het is weer eens wat anders dan pakweg bio-ingenieur. Vijf op de zeven dagen achter de piano of met een viool in de weer, en je op die manier enigszins onttrekken aan de "echte" studie en het "ernstige" werk. Hannelore Bedert zit in haar laatste jaar aan het Herman Teirlinck Instituut en als eindwerk kan haar eerste e.p.-tje wel tellen.
Een zucht van verlichting: Hannelore komt niet gewoon als een zelfbewust Kunstbende-winnaresje met veel poeha op de deur bonzen. Ze heeft er met haar Engelstalige bandje Rheen al een aantal jaren en flink wat optredens opzitten. En solo is ze klaarblijkelijk ook niet aan haar proefstuk toe. De live-versie van "Met Uw Ogen Toe" die deze e.p. mag afsluiten dateert alweer van oktober 2005. Deze liedjes hebben een verleden.
Janker opent erg mooi met de weemoedige studioversie van "Met Uw Ogen Toe". Een viool trekt de treurnis op gang, waarna Hannelore en haar piano de eerste strofe aanvatten. "Jij" heet "gij" en ook werkwoorden worden niet vervoegd zoals het hoort. "Doet uw ogen toe/ ik ben zoveel schoner/ als ge ’t licht uit doe" is het mantra van de song, en we hebben het gevoel dat zinnetje al eens eerder te hebben gehoord. Maar waar?
Het pakkendst is Hannelore als ze het "in ’t schoon Vlaamsch" doet en als ze dus klinkt als een goede fee in plaats van als een venijnig feeksje. Met haar heldere stem en mooie frasering doet ze aan Eva De Roovere denken en wat ons betreft mag ze ook alle verkeersberichten op de radio inlezen.
In het uptempo, West-Vlaamse "Janker" komen dan weer onherroepelijk vergelijkingen met haar mannelijke en iets bekendere tegenhanger, Flip Kowlier, om de hoek loeren. Maar daar waar Kowlier de moeilijk te ontwijken val van het pathos steeds keurig omzeilt, balanceert Hannelore soms op het randje. Zo heeft "Janker" qua thematiek iets weg van een Vlaamse versie van Amy Winehouse, maar enkel als de verslavende alcohol door onschadelijk mineraalwater wordt vervangen. "Woare gie zo belach’lik ler’n klappe’n/ E gie miskien geen ipvoeding geha/ Peisje gie echt da’k ik zo ne vent wille/ Peisje gie echt da ’k ik stom zin of wa?", zingt ze, en voor iemand van 21 klinkt dat misschien net iets te doorrookt.
"Feest" is een misleidende titel voor een nummer dat baadt in een ijle melancholie. Gedreven door een droeve piano brengt Hannelore een na-zonneschijn-komt-regen-tekst die van Luk De Vos had kunnen zijn, maar de muzikale invulling is totaal verschillend van het gitaargerichte Gorki-geluid en leunt veeleer aan bij het zoetste van Duyster. Ook "Ier Ben Ik" zweeft als een witte duif door het ijle en krijgt een bijkomende melancholische impuls door de intimistische accordeon van sidekick Arne Leurentop.
De eerste twintig minuten van Bederts Nederlandstalige oeuvre zijn er twintig om nieuwsgierig van te worden. De vraag of Hannelore in de toekomst voluit de kaart van de dialectpop zal trekken, mag voorlopig onbeantwoord blijven, al hopen we in stilte dat ze het "schoon Vlaams" niet helemaal opgeeft. Een mooie stem en een leuke groep heeft ze alvast, en een riante schare fans zal niet uitblijven, daarvoor charmeert ze ruim voldoende. En om het feest compleet te maken mag Hannelore ook rekenen op de goedkeuring van Tom Helsen (ze zong mee op diens jongste plaat) en heeft ze naar alle waarschijnlijkheid binnenkort haar Teirlinck-diploma op zak, waarmee ze het allemaal nog eens zwart op wit kan bewijzen. Niet dat dat voor ons nog hoeft.
Hannelore Bedert speelt op 5 juni in de Handelsbeurs te Gent.
