De eerste worp van de voormalige frontman van Carissa’s Wierd is meteen raak. Ingetogen pop, country met een sixtiesfeel: The Grand Archives heeft het allemaal in de aanbieding en maakte een mooie beurt met een consistent sterke plaat.
Hoewel Cease To Begin, de tweede plaat van Band Of Horses, een van de sterkere releases was van het afgelopen najaar, riep het album toch enkele vragen op. Zoals daar zijn: hoe is het Ben Bridwell weerom gelukt met zoveel pracht op de proppen te komen? Maar ook: als op Bridwell na Band Of Horses volledig van bezetting is veranderd, wat is er dan met de originele leden gebeurd?
Lui van aard als we zijn, zijn we niet op zoek gegaan naar het antwoord. Geduldig afwachten tot het zichzelf aandient, is een oplossing die veel gezonder is voor hart- en bloedvaten én bovendien nog werkt ook. Mat Brooke – bij sommigen eveneens nog bekend van Carissa’s Wierd – staat immers te pronken met een nieuwe band, Grand Archives, waarmee hij een uitermate fijne debuutplaat heeft gemaakt die gemakkelijkheidshalve The Grand Archives gedoopt werd.
Die plaat sluit qua gemoedstoestand aan bij het werk van Band Of Horses, maar laat in de muzikale invulling de gitaaruithalen achterwege ten voordele van country- en sixtiespop-elementen. Zo plaatst Grand Archives zich netjes tussen Carissa’s Wierd en Band Of Horses en staat de groep kwalitatief op gelijke voet met beide bands.
Om dat te bereiken doen Brooke en kompanen vooral aan muzikale sfeerschepping. Iets wat het vijftal aardig onder de knie heeft, als we afgaan op de behaaglijke valavondmelancholie waarin een song als “Sleepdriving” gedrenkt is. Dat het nummer gaandeweg, met behulp van strijkers, helemaal openbloeit tot iets wat zich laat omschrijven als subtiele epische proporties, maakt de prestatie des te knapper.
Naast violen zoekt het gezelschap ook zijn heil in enkele blazers die, blijkens “Miniature Birds”, uitstekend gedijen in gezelschap van een aloude mondharmonica en een simpele fluitdeun. Denk daarbij aan een mooie melodie, de onschuld van de allereerste popsongs en aan liggen in het gras op een zonovergoten dag. En als dat al een te hoog hippie-gehalte zou hebben, luister dan maar eens naar “Index Moon” dat flirt met de zomerse melodieën en close-harmony van, zowaar, The Mamas And The Papas.
De meer, of zeg gerust nog meer, landelijke kant van Grand Archives komt helemaal tot uiting in “A Setting Sun”, dat met zijn slidegitaar aan oud werk van Neil Young refereert, maar vocaal aansluiting zoekt bij modernere popbandjes zoals The Magic Numbers. Rust en ingetogenheid alom, met andere woorden, zoveel kon u trouwens vast al uit de hoes opmaken. En toch is The Grand Archives een plaat die je concentratie volledig vasthoudt, zelfs in een niemendalletje als de speelse afsluiter “Orange Juice”. Knap vakmanschap wordt zoiets wel eens terecht genoemd.
