Nadat Black Diamond Heavies vorig jaar een goede beurt maakte bij Bomp Records, is het nu tijd voor zijn tourgenoten. Het verhaal van Left Lane Cruiser is een beetje anders, maar ligt toch in het verlengde: met Bring Yo’ Ass To The Table bewandelt het tweetal het slappe koord tussen bluesy singer/songwriterschap en pure punk.
De relatie tussen Black Diamond Heavies en Left Lane Cruiser heeft veel weg van de relatie tussen Two Gallants en Trainwreck Riders: in beide gevallen toerde één groep met de andere mee om uiteindelijk via Bomp Records in het succes te delen. In het geval van Trainwreck Riders was dat zeker niet onverdiend, want er vielen zowel gelijkenissen met Two Gallants als eigen karaktertrekjes op te merken. Over Left Lane Cruiser kunnen wij ongeveer hetzelfde beweren: Left Lane Cruiser bevat immers minder subtiel gitaargeweld en meer punkgehalte dan zijn mecenas.
Nummers als “Wash It” en “Set Me Down” laten aanvankelijk nog niet in Left Lane Cruisers’ kaarten kijken, maar met het door honkabilly geplaagde “Pork ’N Beans” wordt het duidelijk welk vlees we in de kuip hebben. Freddy J IV en Brenn Beck zitten tijdens hun zomers het liefst voor hun schuur in Indiana om met een biertje binnen handbereik en een gitaar onder de arm Two Gallants-gewijs hun grootste zorgen weg te zingen. Daarbij klinkt Freddy’s stem net niet zo rauw als die van Tom Waits, terwijl Becks intense drum hun muziek tot ver boven het cliché van singer/songwriters tilt.
Een opvallende afwezige is breekbaarheid. Terwijl groepen als The Black Keys, Two Gallants en Black Diamond Heavies hun bombastische muziek wel eens met subtiliteit beladen, klinkt Left Lane Cruiser vooral als roekeloze mokerslagen. Nergens kan men de band ervan verdenken in de platendraaier van een romantisch koppel terecht te willen komen. Daarvoor zijn de teksten te vrijblijvend en bovendien is Bring Yo’ Ass To The Table een lofi-productie, waardoor de plaat voor de luisteraars allerminst gemakkelijk te verteren is.
Wat Left Lane Cruiser van geluid kan voorleggen, tegenover dat gebrek een massieve muur, maakt gelukkig veel goed. Het houdt het plaatje in combinatie met het typische white soul-concept in ieder geval consistent en geloofwaardig en dat kan voor een eerste plaat natuurlijk al tellen. Toch blijft het vreemd dat de groep zich aan white soul waagt, terwijl je nergens echt pijn in de muziek hoort. Hoort dat niet juist een verplicht onderdeel van blues te zijn?
Het gevolg is een ietwat dubbelzinnige indruk. Men merkt heel goed dat de basisingrediënten voor een explosie aanwezig zijn in Bring Yo’ Ass To The Table, terwijl het vat buskruit toch maar nergens tot ontploffing wil komen. Kort gezegd: er wordt heel wat afgevuurd, maar weinig geraakt. Ligt dat aan de mindere productie of is Left Lane Cruiser eerder een live-groep? Hopelijk brengt een volgende plaat of een concert uitsluitsel. We zijn zelf al benieuwd.
