Hoe ondankbaar is het niet als zelf al lichtelijk fantastische groep te moeten openen voor de niet te overschatten labelgenoten van Godspeed You Black Emperor!? Het overkwam Do Make Say Think onlangs op het Domino-festival in de AB. Hun derde langspeler & Yet & Yet bevestigt alle goeds dat het optreden toen deed vermoeden.
"Classic Noodlanding" heet de eerste lap muziek. Een knipoog naar een passage door Amsterdam, waar ze "dat mooie woord" oppikten. Het is een soundscape zoals we die in het genre gewoon zijn. Geduldig opgebouwd, nauwkeurig gedoseerd. Erg verwant dus aan Godspeed maar in tegenstelling tot hun labelgenoten iets minder gebrand op een grandioze finale of een stevige climax.
Bij Do Make Say Think blijft alles meer onder de oppervlakte sudderen, zonder dat het tot erupties komt. Vaak blijft het bij een onuitgevoerde dreiging, een aanrollende donder die van niets de voorbode blijkt te zijn. Het is de kracht van de nuance, een subtiele spanning, waar Do Make Say Think het van moet hebben. En dat lukt niet altijd.
Het gevaar is immers dat — indien te lang aangehouden — de aandacht verdwijnt en wat eerst de oren deed spitsen verwordt tot louter achtergrond. Dat gebeurt bijvoorbeeld met afsluiter "Anything for now" dat minutenlang op hetzelfde elan doorgaat en langzamerhand alle aandacht zoek maakt.
Niet dat & Yet & Yet nergens eens een tandje bijschakelt. Het toepasselijk getitelde "End of Music" doet dat bijvoorbeeld wel. De Canadezen gaan plotseling in een stuk hogere versnelling en denderen zo nog even door. Het is één van de sterkere tracks, net omdat de opgebouwde spanning een uitlaatklep krijgt en niet gewoon na zeven minuten doodbloedt.
"White Light of" is dan weer Do Make Say Think op zijn meest jazzy. Want dat is wel de eigenheid van de groep: waar Godspeed in se duistere rock maakt, doet DMST het meer jazzy en poppy. & Yet & Yet is dan ook minder bedreigend dan pakweg Lift Yr Skinny Fists comme Antennas to Heaven. Het is echter bijna even sterk, en zeker zo aangenaam.
