Hoe zou het nog zijn met DIIV? Dat was de vraag die we ons afgelopen jaren een paar keer stelden. Het lange wachten wordt nu ruim gecompenseerd met een dubbele plaat met maar liefst 17 nummers. Maar meer is daarom niet beter.
De laatste jaren werd er meer geschreven over de strapatsen van Zachary Cole Smith en zijn bandleden dan over nieuwe muziek. Arrestatie voor bezit van heroïne en XTC. Een al even verslaafde gitarist en drummer. En tot slot nog een bassist die seksistische opmerkingen geeft. Met Is The Is Are willen Smith en co nu bewijzen dat DIIV voor meer dan controverse staat. Smith schuwde recentelijk de grote woorden niet in interviews met de hippere bladen. “This new album is one shot at immortality, the most important thing I’ll ever do.” Zijn wapen om te tonen aan de wereld dat het weer goed gaat? Zijn gitaar. Want het moet gezegd: Is The Is Are staat bol van de sterke melodieën.
Wat ook opvalt, is de alles overheersende melancholie terwijl er op de intussen vier jaar oude debuutplaat Oshin nog een zonnige sfeer de toon zette. In bepaalde nummers is ook duidelijk hoorbaar dat Smith heel wat uren heeft gesleten met het luisteren naar Sonic Youth — check maar eens het scheurende “Mire (Grant’s Song)”. In het matige “Blue Boredom (Sky’s Song)”, met een bijdrage van Smiths partner en zangeres/model Sky Ferreira, lijkt het zelfs of een duet tussen Thurston Moore en Kim Gordon wordt nageaapt. Ook het overigens geweldige “Incarnate Devil” en “Dust” doen dankzij de noise-explosies en gierende gitaren aan Sonic Youth denken.
Maar geen paniek: DIIV is geen kloon van de noise-rocklegende geworden. De band weet nog altijd kraut, postpunk, psychedelische pop en shoegaze (noem maar op!) samen te ballen tot hoogst verleidelijke gitaar gedreven muziek. Ook op Is The Is Are hebben ze het warm water niet uitgevonden, maar al die invloeden staan wel garant voor een meeslepende cocktail. Bij momenten wordt er zoals op Oshin nog altijd een heerlijke 80’s-vibe gecreëerd. Zo zijn de popachtige baslijnen en twinkelende gitaarriffs in “Under The Sun” om duimen en vingers bij af te likken.
Heerlijk is ook het juiste woord om de drie andere, uiterst poppy nummers aan het begin van de plaat te omschrijven. Zo is het zalig wegdromen bij “Out of Mind”, een ijzersterk vijf minuten durend “Bent (Roi’s Song)” en het übercatchy “Dopamine”. Telkens pakt DIIV uit met een gelaagde gitaarmelodie, die de variatie binnen het nummer bepaalt. Stond Oshin vooral voor zweverigheid, dan combineert deze plaat dat kenmerk met complexiteit.
Daarna heeft u het allerbeste gehoord, uitgezonderd “Take Your Time” en “Mire (Grant’s Song)”. De nummers die u perfect kan skippen, zijn de niemendalletjes “(Fuck)” en “(Napa)” en het zeer middelmatige “Loose Ends”. Het mathrock-achtige “Valentine” en “Yr Not Far” — maar hierbij hebben we een al-eens-gehoord?-gevoel — lijken dan weer vooral een must voor de liefhebbers. Tot slot zijn er nog twee buitenbeentjes, die wel het luisteren waard zijn. “Healthy Moon” is een schitterende met piano opgesmukte brok tristesse. En met de duistere afsluiter “Waste of Breath” zullen vooral Slowdive-fans aan hun trekken komen.
We geven toe: het verrassingseffect en delirium zijn minder groot dan bij zijn voorganger. En zoals gevreesd boeit elk nummer op het uiterst lange Is The Is Are niet even hard. Door het bredere klankenpalet moet u dit intens plaatje een kans geven en (veel) meer tijd geven. Maar misschien moet over een paar maanden nog eens onze mening vragen. En dat vooral na een optreden, want we zijn uiterst benieuwd hoe een — hopelijk nuchtere — band de nummers live zal brengen.
