Je publiek blijven verrassen is niet eenvoudig. Jupiter, de nieuwste van Blaudzun, heeft het daar moeilijk mee. Voorganger Promises Of No Man’s Land dreef op elektrische gitaren, synthesizers en bombastische drums, maar Johannes Sigmond heeft voor deze plaat gekozen om de electronische weg op te gaan. Ongetwijfeld zit zijn samenwerking met David Douglas, waarmee hij vorig jaar Haty Haty vormde, daar voor iets tussen: de Utrechtenaar gaat resoluut voor klankkleur, emoties en gevoelens in muziek, en laat steeds meer tekst(en) achterwege. Of dat een goede zaak is, moet nog blijken.
Jupiter is deel 1 van een trilogie, want Sigmond was het “cd-tournee-schrijven-aan-nieuwe-cd” kotsbeu en vuurt nu dus maar negen korte songs op de mensheid af. Deel 2 en deel 3 zijn gepland voor 2017.
Opener “Everything Stops” is een leuke binnenkomer, waarop Sigmonds stem zo vervormd is, dat we even aan Jonas Bjerre moeten denken. We maken ook al meteen kennis met dé muzikale hoofdrol op dit album, namelijk een baritonsax. Dit instrument is in niet minder dan vijf nummers uitdrukkelijk aanwezig. De warme, zwoele en volgens Sigmond zelfs geile klankkleur akkordeert wonderwel met de ijle zanglijnen. Vooral in “Echo Heartache“ maakt de baritonsax de song en zodoende leunt dit het meest aan bij het vroegere werk van Blaudzun: er is weinig electronica te bespeuren, maar samen met de zang en de gitaar zorgt de sax voor een swingende en stampende climax. Miskleun(tje) van het album is dan weer “Alarmalarma” dat alleen maar drijft op een repetitieve drumbeat en een pianoriedel die nergens heengaat.
In zijn songteksten is Johannes Sigmond nog steeds een meester in het suggeren. Bij hem moet je niet zijn voor lange, verhalende nummers, maar wel voor korte impressies, die ook wel beklijvend kunnen zijn. Zo is er bijvoorbeeld “Between A Kiss And A Sorry Goodbye”. Die titel alleen al vertelt een verhaal dat slecht afloopt en ja hoor, de tekst bevestigt, want hoe anders moet je “If everyone’s a winner then how come we lost at the break of dawn” en “This whole world never changes/This poor girl never changes” interpreteren? Titeltrack “Jupiter” is een spring in ’t veld en stuitert als een Duracell-konijn. Gelukkig is er op het einde die verduivelde sax die alles weer goed maakt. “Don’t Waste The Shadow” is dan weer muzikaal van een zeldzame ijle en filmische schoonheid, en draagt de melancholie hoog in het vaandel. Toppertje!
Is Jupiter de moeite? Wel, dat blijft een dilemma. Johannes Sigmond hoopt vurig dat zijn muziek beklijft. Sommige songs op Jupiter zijn zeker sterk genoeg om in een collectief popmuziekgeheugen te blijven hangen en mooie herinneringen op te roepen aan het najaar van 2016. De rest beklijft echter een stuk minder en dat is jammer, want Blaudzun is een band met getalenteerde en ambitieuze muzikanten, die live dik de moeite is en alleen maar extase en vrolijkheid oproept.
Dus ga dat zien op zondag 9 oktober in de Botanique! Dit jaar is Blaudzun ook nog te bewonderen op 8 december in De Kreun in Kortrijk, op 9 december in Het Depot in Leuven en op 10 december in de Muziekodroom in Hasselt.
