De grote verjaardagseditie was dan wel vorig jaar, ook dit jaar had de Lokerse Feesten zich een fameuze kers op de taart besteld. Met Motown-legende Diana Ross mocht een knaller de 51ste editie voor geopend blazen.
Tien avonden feest van verschillend allure, en dat jaar na jaar. Een vaste bezoeker van de Grote Kaai leert vijftig tinten Lokeren kennen. Ook vrijdagavond kleurde zo alweer een tikje anders dan doorgaans, met meer bezoekers van queer-pluimage, een wat minder uniform wit tintje, een bijwijlen hoger dan gemiddelde leeftijd. Maar dat krijg je natuurlijk met een heerseres op de affiche.
Of noem ze anders bij haar echte bijnaam. “Are you ready for The Boss?” zingen de vier backingvocalisten, wanneer de veertienkoppige band na een nodeloos lang introductiefilmpje in een Vegaswaardige intro glijdt, en ze hebben het niet over de man die zich haar titel ook wel eens laat toevallen, maar over de enige echte Queen Of Soul And Disco: Diana Ross. “I’m comiiiiing”, gilt ze vanuit de coulissen, maar zo snel is ze er nog niet; een coming-out doe je niet op 1-2-3, en zo werkt het ook bij een diva: je moet de spanning er toch wat inhouden.
Het maakt de ontlading wanneer ze eindelijk het podium opwandelt des te groter. Dat ze ondertussen wat jaren op de teller heeft, is te zien aan de schuifelende pasjes, maar dan nog zou je ze niet geven wat ze aan leeftijd met zich meetorst. Lachend zal ze straks liegen dat ze 47 is, wanneer ze met haar danspasjes pocht. “Ach, neen. Jullie weten hoe oud ik ben: 82”
Het klinkt bijna trots – dat is het misschien ook – en dat mag. Wat een vrouw staat hier immers, een ster die nog altijd weet hoe ze moet schitteren, in een jurk vol pailletten met een boa vol veren over de schouders gedrapeerd. Zonnebril op de smoel? Dat is zelfs geen vraag. Maar dat het verder wel aandoenlijk is hoe ze zich een optreden lang zal vastklampen aan haar waaier zonder hem ooit wuft open te klappen; het is het idee dat telt. Attitude heeft ze sowieso nog altijd te over: wanneer ze worstelt met een balsturige microfoonstandaard in dat “I’m Coming Out”, en ook een roadie het ding niet goed krijgt, knalt ze het ding tegen de grond. Met de glimlach – dat spréékt; een vedette vloekt niet.
Er dient immers vooral geen tijd verloren. Nauwelijks een half uur ver hebben we al een elftal nummers gekregen, en wat voor dertig minuten waren dat. “More Today Than Yesterday” was na die opener de vlam in de pan, het signaal voor de band om in haar gewoonlijke Motown-medley te schieten. “Baby Love”? “You Can’t Hurry Love”, dat er fluks komt uitgepiept, en dan meteen “Come See About Me” én “Stop In The Name Of Love”? Je zou het veel te vroeg pieken kunnen noemen, maar niet bij deze vrouw. Die is nog maar net begonnen.
Je kan haar kwalijk nemen dat de microfoon al eens verdacht ver van haar mond verwijderd is, dat de vier zangers achter haar soms veel van het zware werk doen, maar we willen u wel eens horen met acht decennia achter de rug. In een flard “Love Hangover” hoor je haar ongetwijfeld echt zingen; iets minder fors dan vroeger, maar nog altijd indrukwekkend. In het ingetogen begin van “Count On Me”, waarvoor ook dochter Rhonda Ross Kendrick het podium op mag, toont ze dat er desondanks nog niet veel sleet zit op die strot.
Met een uitgebreide schare puike muzikanten achter zich heeft ze ook een zetel om in te leunen. Je ziet aan de kraaienpootjes dat ze de bazin al eeuwen steun in de rug geven, de pretoogjes laten merken dat ze het nog even plezant vinden. Dit is het soort band dat probleemloos van sixtiespop naar spetterende disco schakelt en weer terug, een solo pakt waar hen dat gegund wordt zonder in egomanie te vervallen: alles in dienst van de song. En als mevrouw even op adem moet komen en van kostuum wisselen, dan funkt het zich met plezier het pleuris in een uitgesponnen outro aan “Ease On Down The Road” tot ze terug is in kanariegeel tule in uitbundige hoeveelheden.
Dat Ross ook in haar avondjaren geen brol aflevert, is te merken aan het vrolijke “If The World Just Danced” van op het recente album Thank You of het vers geschreven “Freedom” in de bissen; het is goeie oude disco zoals zij die in de jaren zeventig mee perfectioneerde. Gek dus dat ze voor de grote klapper niet uit haar eigen oeuvre van die tijd put, maar een weinig overtuigende, eigen versie van Gloria Gaynors “I Will Survive” brengt. Het is niettemin het moment waarop de band een laatste keer mag shinen. Elke zanger krijgt een solospotje. Dan de blazers. Tussendoor mogen ook even de percussionist en de drummer in de spots. En daar is dochterlief Rhonda al terug, om te laten horen dat goeie stembanden wel degelijk erfelijk zijn.
“Thank You” gaat de allerlaatste bis tot slot en dat is natuurlijk de wereld op zijn kop. Wij moeten “dank u” zeggen. Dank u voor zoveel star quality, zo’n songcatalogus, zo’n genereus, gretig en blij optreden van iemand die dat al lang niet meer moét doen. Diana Ross was op de Lokerse Feesten een uitbundig stuk muziekgeschiedenis, een concert voor de annalen.
